"ASP" (Contén)

PERSOEIRO

Landgrave de Turinxia (1227-1247) e conde de Hessen. Acompañou o Emperador Federico II contra o duque de Austria (1236) e o Papa Inocencio IV nomeouno emperador de Alemaña, pero a dieta de Würzburg non o recoñeceu (1246). Derrotou a Conrado IV, fillo de Federico II.

PERSOEIRO

Conquistador. Bacharel en leis, formou parte da expedición de Pedrarias Dávila (1514). Foi un dos fundadores da cidade de Panamá (1519) e un dos descubridores de Natá e do golfo de Nicoya. Oidor en Santo Domingo e Panamá, trasladouse a Perú para interceder no enfrontamento entre Francisco Pizarro e D. de Almagro. Escribiu a Relación de lo hecho por el licenciado Gaspar de Espinosa..., primeira descrición etnográfica de Panamá.

1. Facer que alguén se enfade ou perda a paciencia e o control dos nervios.

2. Agravar ou agudizar algo.

3. Enfadarse ou perder a paciencia e o control dos nervios.

4. Agravarse algo. OBS: A grafía <x> representa o son [ks].

PERSOEIRO

Pintor alemán. Eminentemente paisaxista, as súas visións, idealizadas e sempre inquietamente plácidas, presentan a miúdo silenciosos personaxes que contemplan a inmensidade dos horizontes. A súa técnica, de acordo coa escola romántica alemana, é de pincelada minuciosa e factura tradicional. Da súa produción destaca Dolmen na neve (1807), Cruz nas montañas (1807-1808), Acantilados brancos da illa de Rügen (1818), Dous homes contemplando a lúa (1819) e Saída da lúa sobre o mar (1822).

1. Conxunto de elementos moles e pequenos, como os de palla ou herba.

2. Mestura de elementos moi diferentes.

1. Mestura de palla e doutros vexetais que se lle dá ao gando como alimento.

2. 1. Póla pequena que se corta dunha árbore ou arbusto.

   2. Parte dunha rama que ao cortala queda unida ao tronco.

3. Filamento ou pequeno anaco de algo.

PERSOEIRO

Filóloga. Colaboradora en distintas publicacións, da súa produción destacan As aventuras de Guauguau (1992), A xeración Nós e o Camiño de Santiago (1996), Antoloxía do conto galego de medo (1996), e as traducións das obras de Italo Calvino Marcovaldo (1987), O vizconde demediado (1988), O cabaleiro inexistente (1988) e O barón rampante (1988); de Carlo Levi Cristo parou en Éboli (1990); de Leonardo Sciascia O mar da cor do viño (1991); de Gianni Rodari Xasmín no país dos mentireiros (1991) e Gramática da fantasía (1999); de Carmen Bravo Villasante Endrina e o segredo do peregrino (1992); de Giuseppe Tavani As Cantigas de Escarnio e Maldicir (1996); e de Bruno Munari Carrapuchiña vermella, verde, amarela, azul e branca (1998).

PERSOEIRO

Escritor e dramaturgo. Despois de iniciar a súa carreira como autor de xoguetes cómicos e comedias, entre as que destacan Las circunstancias (1867) ou El estómago (1874), comezou unha nova etapa cun corte máis realista e social, con obras nas que denunciaba os vicios e costumes da sociedade burguesa da restauración. Entre estas últimas cómpre destacar Las personas decentes (1890), La huelga de los hijos (1893) ou La eterna cuestión (1895), na que xa agroman temáticas como a liberdade da muller fronte ás imposicións da familia e da sociedade.

PERSOEIRO

Compositor italiano. Autor de óperas, intermezzi, motetes, cantatas, oratorios e obras didácticas, como o tratado L’armonico practico al cimbalo (1708).

PENÍNSULAS

Península de Canadá, na provincia de Québec, situada entre o esteiro do San Lourenzo, o Gaspé Pasage e a baía de Chaleur do golfo de San Lourenzo (28.600 km2). O relevo é montañoso, formado polas montañas de Notre Dame e de Shieckshock. A poboación, maioritariamente de orixe francesa, dedícase á agricultura e á minería.

PERSOEIRO

Escritor. Fundador de La Gazzeta Veneta, publicou, entre outras obras, Lettere diverse (1750), Lettere serie, facete, capriciose, strane e quasi bestiali (1752) e Difesa di Dante (1758).

PERSOEIRO

Valido de Filipe IV (1623-1643), terceiro conde de Olivares (1607-1645), duque de Sanlúcar de Barrameda e grande de España, fillo de Enrique de Guzmán y Conchillos. Coñecido como conde-duque de Olivares, estudiou dereito na Universidad de Salamanca. Elixido xentilhome da cámara do príncipe (1615), ocupou trala subida ao trono de Filipe IV os cargos de sumiller de corps (1621) e cabaleirizo maior (1622), antes de se converter, trala morte do seu tío e protector Baltasar de Zúñiga, en valido do rei. Malia intitularse conselleiro real, presidiu todos os consellos e xuntas de Estado e creou unha ampla rede de favores, mediante o reparto de distincións sociais e recompensas económicas, o que lle permitiu acabar con posibles competidores. Herdeiro ideolóxico do arbitrismo e da tradición imperial, concibiu un programa político baseado en manter a hexemonía dos Habsburgo hispánicos en Europa, para o que era necesario unha serie de reformas. A súa política reformista, recollida no Memorial...