"Anu" (Contén)

PERSOEIRO

Eclesiástico e poeta neoclásico. Algunhas das súas composicións anticipan a sensibilidade romántica. Entre os seus poemas destacan La diosa del bosque e Las ruinas de Roma (1808).

PERSOEIRO

Pintor e dourador manierista de retablos portugués, relacionado co núcleo de Braga, que en 1592 se estableceu en Ourense, onde acadou gran sona. A súa obra concrétase en tres traballos de interese: retablo da Nosa Señora do Rosario, na Catedral de Ourense (1592), realizado por encargo de Xoán Novoa Millamarín, tesoureiro catedralicio en Sevilla; retablos de Santo Estevo de Ribas de Sil; e decoración mural do Claustro dos Bispos (Santo Estevo de Ribas de Sil). Así mesmo, en colaboración con Juan Martínez Español, é autor da pintura do retablo da capela das Neves (1596), na Catedral de Ourense. Forma parte dos artistas portugueses que, instalados en Galicia entre finais do s XVI e principios do XVII, centraron a súa actividade en Ourense.

PERSOEIRO

Economista armenio. En 1956 foi nomeado director do Instituto Económico da Academia de Ciencias da URSS. Entre as súas obras destacan Chtotakoe imperializm (Que é o imperialismo?, 1954) e Problemy sorremennogo kapitalizma (Crise do mundo capitalista, 1963).

GALICIA

Avogado e escritor. Foi subdirector da oficina de Administración Pública en Ordes. Escribiu: La caída programada, Síndrome del 36. La cuarta agrupación del ejército guerrillero de Galicia, Por que lle duran tanto tempo as criadas a Florinda e outras lerias, Emmel, Como un volcán e A pouleira.

PERSOEIRO

Comerciante. Arrendou en 1851, en compañía de Victoriano Braña e de Augusto José de Vila, a fábrica de vidrio La Minerva (A Coruña). En 1857 formaba parte do núcleo fundador do Banco da Coruña, que preside en 1859.

GALICIA

Pintor e poeta experimental. Realizou estudios de Belas Artes en Newark (Nova Jersey) e Madrid. Participou en diferentes exposicións, tanto de carácter individual como colectivo; así mesmo, a súa obra forma parte de numerosas coleccións privadas de América e Europa.

PERSOEIRO

Político e escritor. Membro dunha familia da burguesía acomodada, estudiou Dereito nas universidades de Madrid e Zaragoza, doutorándose en 1900. Foi funcionario da Dirección Xeral de Rexistros e Notariado, e exerceu os cargos de secretario do Instituto de Dereito Comparado e secretario do Ateneo de Madrid, do que foi Presidente en 1930. Militante no reformismo de Melquíades Álvarez, pasou ás filas do republicanismo e fundou Acción Republicana en 1925. Opúxose á ditadura de Primo de Rivera e despois da caída deste, asinou o Pacto de San Sebastián (17.8.1930). Membro do Comité Revolucionario de 1930 ao proclamarse a República (14.4.1931) formou parte do goberno provisional como ministro de Guerra. En outubro de 1931 foi nomeado Xefe de Goberno pero mantivo a carteira de Guerra. O bienio azañista (outubro 1931-setembro 1933) caracterizado polo reformismo (reorganización do exército, disposicións relativas ao culto e ao clero, estatutos de autonomía, reforma agraria, etc) respondeu basicamente...

PERSOEIRO

Poeta romántico formado pola lectura de Leopardi, Espronceda, lord Byron e outros. Malia ter morto moi novo, influíu considerablemente no Romantismo brasileiro. A súa obra lírica compílase na Lira dos vinte anos (1853). Escribiu narracións ao xeito de Hoffman no libro Noite na Taverna (1873).

PERSOEIRO

Xornalista e político. Sendo ben novo dirixiu o diario liberal El Sol e colaborou con Euzkadi. Foi un dos xornalistas máis prestixiosos da súa época. Ao estalar a Guerra Civil de 1936-1939 pasou á zona da Junta de Burgos e publicou a extensa obra Historia militar de la Guerra de España (1940). Foi nomeado director de La Vanguardia Española de Barcelona (1940 e 1960), e fundou en Madrid o semanario ilustrado Semana (1941).

PERSOEIRO

Escritor ucraíno, de orixe xudía. Describiu a vida da pequena burguesía xudía e episodios da revolución e da guerra civil. Entre as súas obras destacan: Sol (O sal, 1923) ou Odesskije rasskazy (Contos de Odessa, 1931). Mestre da narración curta, pasou dun estilo preciosista e romántico a outro máis preciso e axustado. Tamén escribiu teatro.

PERSOEIRO

Escritor ucraíno, de orixe xudía. Describiu a vida da pequena burguesía xudía e episodios da revolución e da guerra civil. Entre as súas obras destacan: Sol (O sal, 1923) ou Odesskije rasskazy (Contos de Odessa, 1931). Mestre da narración curta, pasou dun estilo preciosista e romántico a outro máis preciso e axustado. Tamén escribiu teatro.

PERSOEIRO

Compositor, quinto fillo e segundo dos superviventes de Johann Sebastian Bach e de María Bárbara. Ao morrer o compositor Georg Philipp Telemann (1767), obtivo a súa praza de director de música en Hamburgo. Foi o máis admirado dos Bach no seu tempo. É autor do Versuch über die wahre Art, das Klavier zu spielen (Ensaio da verdadeira arte de tocar o clavicémbalo), instrumento para o que ten cerca de duascentas obras.

GALICIA

Compositor e crítico musical. Como crítico, centrou a súa investigación no teatro musical de Occidente e na historia da música española e galega, tema sobre o que publicou a obra 150 anos de música galega (1979), en colaboración con X. M. Carreira. Como compositor, desenvolveu a súa actividade tanto na música de concerto como na escénica e cinematográfica. A súa obra instrumental foi dirixida por mestres de sona internacional, como Helmut Rilling, José Luis Temes ou Maximino Zumalave. Recibiu o Premio Fundación Guerrero pola ópera de cámara Romeo o la memoria del viento (1988), baseada en textos propios e de Álvaro Cunqueiro.
Da súa produción cómpre sinalar: Invención del día (1990), para piano e orquestra de corda; Dous poemas dramáticos (1992), para soprano e piano, con textos...

GALICIA

Deseñador gráfico de formación autodidacta e restaurador no Museo Provincial de Lugo. Como deseñador, confeccionou diversos murais e carteis. Non obstante, a súa obra máis coñecida son as ilustracións realizadas para libros, entre os que cómpre destacar Muxicas no espello (1971), Das cousas de Ramón Lamote (1985), Lembranza nova de vellos mesteres (1988), Servando I rei do mundo enteiro (1990), de Paco Martín; Lar (1973), de Neira Vilas; Artusa (1989), de Lois Diéguez; Chirlo Merlo na figueira (1990) e Cinco poemas, de Darío Xohán Cabana; Tabernarios (1992), de Antón Grande e Polavila na Pontenova, de María Ofelia Carnero Vázquez. Tamén traballou a pintura e o esmalte sobre metal, e realizou diversas exposicións en Lugo, Oviedo, León e A Coruña. En 1974,...

PERSOEIRO

Químico. Foi profesor das universidades de Barcelona (1946-1978) e Harvard (1949-1951), e director do Instituto de Química Orgánica Aplicada do CSIC (1971-1985). Entre as súas contribucións científicas máis importantes destacan o descubrimento e o inicio da investigación da química percloroorgánica; o descubrimento da lei lineal (que relaciona o espectro ultravioleta coa estrutura dos derivados bencénicos); o descubrimento dos radicais libres inertes; os primeiros exemplos do efecto inverso (novo proceso cinético na química dos radicais libres) e o descubrimento do intercambio espin-carga. En 1982 concedéuselle o Premio Príncipe de Asturias de Investigación Científica e Técnica.

PERSOEIRO

Historiador americanista. Catedrático da Universitat de València (1940-1950), pasou despois á cátedra de Historia de América Precolombina de Madrid, onde creou o Seminario de Estudios Americanistas e fundou a Revista española de Antropología Americanista (1961). É autor de numerosas obras científicas e de divulgación, entre as que salientan Historia del mundo antiguo (1941), Historia de la cultura (1946), Historia de América (1947), Historia universal (1946), Historia de España (1960), La idea colonial de Ponce de León (1961) e Sencilla historia de Chinchero (1971). Así mesmo, algúns traballos seus como Francisco Pizarro (1940) e España en los mares (1943), contribuíron a alimentar a retórica imperial do primeiro franquismo.

PERSOEIRO

Médico e pedagogo. Foi médico na Escola Nacional de xordomudos e de cegos. Dedicoulle especial atención ao ensino de cegos e xordomudos e publicou, entre outras obras: Revista de la enseñanza de los sordomudos y de los ciegos (1827), Manual de sordomudos (1836), Curso elemental de instrución de sordomudos (1845) e Curso elemental de instrución de ciegos (1847).