"Arra" (Contén)

1. Acción e efecto de arrastrar ou arrastrarse.

2. 1. Faena que consiste en tirar da rede, arrastrándoa, para recoller o peixe.

   2. Modalidade de aparellos de pesca, arrastrados por un barco en movemento. Consiste nunha rede que se mantén aberta verticalmente por medio de flotadores e pesos, e horizontalmente polas portas que se botan dende a popa da embarcación. O barco realiza unha serie de manobras destinadas a posibilitar que os bancos de peixes poidan ser engulidos polo copo. Hai dous tipos de aparellos de arrastre: os de rede (xábega, boliche, bou, vaca, etc), e os de marisqueo (can, ganchelo, fisga, rasqueta francada, truel, etc). A introdución do arrastre, nos espacios onde se empregaban aparellos tradicionais, supuxo unha continua fonte de problemas. Eran aparellos máis grandes e produtivos, e polo tanto máis caros; os mariñeiros que se dedicaban á pesca con redes de carácter máis tradicional, como pode ser o xeito, non se podían permitir comprar unha rede de arrastre e, polo tanto, non eran capaces de competir cos armadores dos arrastres. Por outra banda, os defensores dos métodos de pesca tradicional sinalaban...

3. Fase da aterraxe dun globo tripulado na que a cesta vai arrastrando por terra mentres o aeróstato, aínda non desinchado, se move pola forza do vento.

4. Terras propias dun aluvión.

5. En certos xogos de cartas, trunfo.

1. Barco utilizado na pesca de arrastre.

2. Tipo de embarcación que faena en augas sudafricanas e no Océano Índico, que ten unha media de 550 toneladas de rexistro bruto e unha tripulación de 26 homes. Está dedicado fundamentalmente á captura e conxelación de pescada, polbo e marisco, para o seu posterior procesamento nas industrias de terra. O porto con maior número de arrastreiros é Vigo, o principal porto pesqueiro de Europa, xunto coa Coruña, Cangas e Marín. OBS: Tamén se denomina arrastreiro conxelador.

1. Aparello utilizado para coller algas.

2. Aparello utilizado para coller angulas.

PERSOEIRO

Pianista. Estudiou en Berlín con Martin Krause (1910-1915). En 1927 gañou o Gran Premio de Xenebra, que o consagrou como intérprete.

MUNICIPIOS

Municipio do territorio de Gipuzkoa, no País Vasco, bañado polo río Urumea (3.178 h [1996]). En 1987 segregouse de Donostia, capital do territorio e cidade coa que mantén estreitos vínculos funcionais.

1. Aceite esencial volátil, incoloro, de cheiro característico, pouco tóxico, insoluble en auga, mesturable con moitos solventes orgánicos. Orixinariamente se chamaba augarrás á esencia de trementina; logo a denominación estendeuse a produtos moi semellantes como as esencias de madeira de piñeiro, carbonización e papelería desta mesma madeira. Utilizouse tradicionalmente como solvente, especialmente para vernices e pinturas. Non obstante , por razón de prezo e porque non disolve diversas resinas sintéticas importantes, a industria de pinturas foi reducindo o seu consumo. A súa principal aplicación está na industria química, na do caucho, e tamén en medicina.

2. Esencia de trementina.

1. Xogo de cartas de orixe italiana ou occitana, difundido polos franceses desde a fin do s XV; actualmente xógase nos casinos. Utilízanse dúas barallas de cincuenta e un naipes, e gaña a partida o xogador que contabiliza 9 puntos ou conta máis.

2. Puntuación nove obtida no xogo do bacará.

GALICIA

Escritor. Estudiou Filosofía e Letras e foi profesor nos EE UU, especializado na Literatura española, publicando varios volumes dun estudo sobre este tema. No eido da poesía publicou Otoñales e Rosas místicas (1912). En colaboración con Alberto Jardón, realizou a tradución da obra de Víctor Catherein, Filosofía del Derecho. Derecho Natural Positivo. Sobre a literatura galega, á parte dunha conferencia sobre Rosalía, publicada en Nova York no ano 1923 co título de Rosalía de Castro, deu ao prelo En torno al lirismo gallego del siglo XIX (1926).

1. Peza composta dun material ríxido que presenta unha forma alongada e, en xeral, de pouco grosor.

2. Panca ou vara que se usa para transportar algunha cousa pesada ou como panca para levantala.

3. 1. Peza alongada, xeralmente de metal, que soen ter os bares ou outros establecementos semellantes formando parte do mostrador.

   2. O mostrador no seu conxunto.

4. Bloque de sección trapezoidal de ouro ou de prata en bruto.

5. 1. Peza de pan ou doutros comestibles que adoitan ter forma alongada e calibre uniforme.

   2. Forma de paralelepípedo alongado coa que se fabrican boa parte dos produtos derivados da chacina, para que se poida rebandar con maior facilidade.

6. Nube longa que se pode observar despois da caída do sol.

7. ...

1. Plataforma de madeira situada na corte do gando, nas antigas casas rurais, onde se almacena a herba, palla, leña, patacas ou outros froitos, e que nos meses de verán pode usarse para situar os leitos. O acceso a ela faise a través dunha escada de madeira ou de lousas de pedra.

2. ideira que se estende sobre unha armazón a certa altura do chan.