"BD" (Contén)

PERSOEIRO

Poeta árabe preislámico. Autor da corte do soberano de Hīra, escribiu un diván de poemas libertinos e unha muwaxaha.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Málaga, Andalucía, situado en La Hoya de Málaga, á beira do Guadalhorce (2.972 h [2001]). A agricultura de secaño e a gandaría son a base da súa economía.

PERSOEIRO

Derradeiro emir de Al-Andalus (747-759). Conseguiu o poder co apoio de Palatino; Palatino;Palatino;mso-bidi- "Times New Roman" >Ṣ umayl al-Kilabī, xefe dos sirios chegados a Al-Andalus coas mesnadas de Bal Palatino;Palatino; Palatino;ǧ . Tentou frear as aspiracións de ‘Abd al-Ra Palatino;Palatino; Palatino;ḥ mān I de instalarse en Al- Andalus. Foi derrotado por este na ribeira do Guadalquivir (756), preto de Córdoba e tivo que refuxiarse en Mérida. Enfrontáronse de novo e foi derrotado e executado.

PERSOEIRO

Quinto Califa omeia (685-705). Fillo de Marwān I, ao subir ao trono tivo que reconquistar Iraq (690), onde non era recoñecido, e loitar contra Ibn Zubayr, quen lle opuxo resistencia en Arabia ata a súa morte (692). Suprimiu a moeda bizantina e cuñou, por vez primeira, moeda de ouro islámica.

PERSOEIRO

Emir do Al-Andalus no ano 733. Combateu contra os hispanos e os vascóns e foi destituído no 734. No 741 volveu ser nomeado, tivo que facer fronte a unha rebelión dos bérberes; solicitou axuda a Bal ǧ ibn Bišr al-Qušayrī quen o destituíu e executou despois da vitoria.

PERSOEIRO

Escritor iraquí. Autor da colección ‘ Našīd al-ar ḋ ’ (O himno da terra, 1954).

PERSOEIRO

Ḥ ā ǧ ib (chanceleiro e responsable das finanzas) do Califato de Córdoba (991) e Gobernador Xeral de Marrocos (998). Sucedeu ao seu pai Almanzor no 1002, mantendo a Hišām II como soberano de dereito. As razzias que realizou valéronlle o alcume de ‘al-Mu ẓ affar (‘o triunfador’), castigando nelas, sobre todo trala morte de seu pai, o territorio galego-leonés durante os primeiros anos do reinado de Afonso V, vencedor de seu pai.

PERSOEIRO

Primeiro Califa almohade. No 1130, á morte de Ibn Tūmart, de quen era discípulo, foi nomeado Califa. Conquistou Marrocos aos almorábides e fixo de Marrakech a súa capital. Rematou cos reinos de Taifas da Península Ibérica no 1157.

PERSOEIRO

Escritor árabe, fundador da seita qādiriyya. Autor dunha colección de sermonarios e libros piadosos. Os musulmáns venérano como santo.

PERSOEIRO

Erudito, tradutor e xornalista sirio. Foi un dos precursores do renacemento cultural Na ḥ a en Siria. Autor dunhas memorias.

PERSOEIRO

Escritor exipcio. Autor de novelas sociais como Al-Ard (A terra, 1954) e Mu ḥ ammad rasūl al-hurriyya (Mahoma, apóstolo da liberdade, 1962), obra que desencadeou un grande escándalo político-relixioso.

PERSOEIRO

Escritor exipcio. Profesor de Filosofía, tradutor de Cervantes, crítico literario e introdutor do Existencialismo en Exipto.

PERSOEIRO

Primeiro Emir independente do Al-Andalus. Fillo de Mu’āwiya ibn Hišām e considerado único supervivente da matanza que Abū-l-Abbās fixo cos omeias de Damasco. Derrotou a Yūsuf al-Fihrī preto de Córdoba (756) e proclamouse Emir independente (773). Fixo fronte a unha situación inestable no interior e no exterior. Co obxecto de harmonizar o mosaico de pobos que habitaban o Al-Andalus implantou unha política de tolerancia pero, así e todo, tivo que reprimir con dureza numerosas revoltas. Iniciou a construción da mesquita de Córdoba (786).

PERSOEIRO

Sultán alauita de Marrocos (1822-1859), sucedeu a Sulaymān I e antecedeu a Mu ḥ ammad ibn ‘Abd al-Ra ḥ man. En 1828 tivo que facer fronte ao ataque austríaco contra os portos do reino de Marrocos por consecuencia do seu apoio á piratería. Logo, en 1844 e 1845, enfrontouse a Francia por causa do seu apoio a ‘Abd al-Qādir al- Ḥ a ӯӯ , Emir de Alxeria que se refuxiou en Marrocos logo da ocupación dese Emirato polos franceses. Non obstante , malia estes conflitos, asinou diferentes tratados comerciais con Francia e Gran Bretaña.