‘Abd al-Karīm, Mu ammad ibn

ou Abd el-Krim (Ajdir, Al-Hoceima, Rif 1882 - O Cairo 1963) Caíde da Cabila dos Beni Uryagel e Cadí (gobernador) de Melilla, ao servizo do Goberno Español ata 1921, cando agrupou varias tribos baixo o seu mando e organizou a insurrección contra os poderes coloniais predicando unha guerra santa. Logo da súa vitoria en Annual contra as tropas españolas comandadas polo Xeneral Silvestre (xullo 1921) e a captura do seu rival Raysūlī (1925) converteuse no líder da insurrección de Marrocos. No ano 1925 atacou o territorio francés tentando tomar Fez, o que provocou que os gobernos de España e Francia respondesen conxuntamente co Desembarco de Alhucemas (febreiro 1926), ofensiva que provocou a rendición sen condicións de ‘Abd al-Karīm (maio 1926) que se entregou aos franceses, sendo deportado á illa Reunión ata o 1947, cando se lle permitiu volver a Francia; fuxido durante a viaxe, pediu asilo ao Rei Faruk de Exipto, proseguindo dende O Cairo a loita antifrancesa dende a presidencia do Comité para a Liberación de África do Norte.