"COU" (Contén)

FILOSOFOS

Filósofo e político liberal. Logo dunha intensa actividade política, chegou a ser ministro de Instrución en 1840 no goberno de Thiers. Tralo golpe de Estado de 1851 dedicouse exclusivamente á filosofía. Ecléctico e espiritualista, o seu método orixinou unha renovación do interese pola historia da filosofía. De entre a súa numerosa obra destaca Cours d’histoire de la philosophie moderne (Curso de historia da filosofía moderna, 1841), publicado en dúas series. Da primeira, publicada en 5 volumes en 1841 e que recolle cursos dados de 1815 a 1820, destacan: Du vrai, du beau et du bien (Do verdadeiro, da bondade e do ben) e Philosophie de Kant (Filosofía de Kant). A segunda recolle cursos de 1828 e 1829.

PERSOEIRO

Pedagogo francés. Licenciouse en Letras na Université de La Sorbonne. Foi inspector de ensino primario e profesor de pedagoxía na Sorbonne. Influído por J. J. Rousseau e E. Durkheim, pertenceu ao movemento de renovación de estruturas e de métodos de ensino, e consideraba que a esencia da educación é a socialización. Pertenceu ao grupo dos fundadores da Escola Nova, xunto con Claparède, Ferrière e outros. Creou a Revista Nouvelle Éducation, instrumento de difusión das ideas da Escola Nova. Substituíu a pedagoxía do ensino pola pedagoxía da aprendizaxe: o profesor non lles expuña o saber aos alumnos senón que se traballaba en grupo para realizar as descubertas colectivamente. Desenvolveu a práctica dos grupos de traballo libre, que se forman segundo o ritmo de actividade intelectual, o nivel común de aptitudes e os intereses dos rapaces. Entre as súas obras, cómpre destacar Une méthode de travail libre par groupes (Un método de traballo libre por grupos, 1945), L’enseignement...

GALICIA

Gravador e artesán. Traballou fundamentalmente o marfil. Foi conservador do Museo de Ultramar (Madrid) e traballou na delegación española da Exposición Universal de París de 1878. Foi galardoado na Exposición Rexional de Galicia (Santiago de Compostela, 1858) e na Exposición Universal de París (1874). Foi membro da Real Academia de Bellas Artes de San Fernando. O seu irmán, Mariano Cousiño Vázquez (Pontevedra 23.6.1828 - 12.3.1914) foi tamén gravador. Realizou crucifixos, camafeos e outras pezas en marfil, óso ou aceiro.

GALICIA

Avogado e historiador, sobriño do padre Sarmiento. Escribiu Memoria para la historia de la vida exterior e interior de Fr. Martín Sarmiento, beneditino e Historia de Pontevedra.

1. Depósito de madeira ou de cantería onde se garda o gran dos cereais.

2. Compartimento dunha arca.

3. Pequena veiga cercada ou lugar da horta destinado ao cultivo de legumes.

4. Parte esquerda dunha embarcación.

RIOS

Río afluente do Avia pola dereita. Nace a 500 m de altitude na parroquia de Couso (concello de Avión), da confluencia de varios regos que baixan da serra do Suído. Discorre aproveitando os accidentes tectónicos e variando a dirección do seu curso do mesmo xeito ca eles, aínda que a súa tendencia xeral debuxa unha traxectoria O-L. Desemboca no encoro de Albarellos, logo dun percorrido duns 5 km.

PUNTA

Punta do litoral sudoccidental da parroquia de Aguiño, situada no concello de Ribeira, que constitúe o extremo SO da península do Barbanza. Ao seu L sitúase a praia de Couso, a derradeira da beira setentrional da ría de Arousa.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Avión baixo a advocación de santa María.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Coristanco baixo a advocación de san Miguel.

PARROQUIA

Parroquia do concello da Estrada baixo a advocación de santa María.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Gondomar baixo a advocación de san Cristovo.

1. Apelido de orixe toponímica que se documenta no s XIII: “Fernan Perez de Cousso” (doc ano 1294 en Manuel Lucas Álvarez/P. P. Lucas Domínguez, San Pedro de Ramirás. Un monasterio femenino en la Edad Media. Colección diplomática, p 443, 1988).

2. Liñaxe que trae por armas, en campo de prata, catro paos de goles.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Sandiás baixo a advocación de santa María.

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Sandiás. De orixe románica, ampliouse no s XVII. No interior destaca o retablo maior barroco.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Muíños baixo a advocación de Santiago.

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Muíños. Construída no s XVII, trátase dun templo de nave única. O arco triunfal apóiase sobre pilastras e permite o acceso ao presbiterio e á sancristía. No interior destaca o retablo, organizado en dous corpos e tres rúas, onde sobresaen, entre outras, as imaxes de Santiago cabaleiro, santa Bárbara e a Virxe do Carme. Na fachada principal destacan a porta de acceso, formada por un arco de medio punto, e a espadana dun só corpo.