"Chan" (Contén)

1. Canteira ou lugar do que se extraen chantas.

2. Cada unha das pezas de madeira nas que xira o eixe do carro.

3. Pé dunha planta.

ENSEADAS

Enseada e praia do litoral occidental da parroquia de Cervás, no concello de Ares, situada entre as puntas do Segaño, ao N, e Coitelada, ao S.

1. Persoa que fai chantos.

2. Póla que se introduce na terra para que prenda.

3. Pao, estaca ou póla que se crava no chan para facer un valado.

4. Pé dunha planta.

5. Talo da col.

6. Anaco grande de pan con moita codia.

7. Paraugas grande, que se chanta no chan, usado para abrigarse da chuvia e para protexer os produtos dos vendedores das feiras e mercados.

CIDADES

Cidade do departamento de Val-d’Oise, na Île-de-France, Francia, situada preto do bosque de Chantilly (11.341 h [estim 1988]). É un centro industrial (fabricación de película fotográfica) e turístico. Teñen tradición as carreiras de cabalos do seu hipódromo. Cara ao 1530, os Montmorency converteron o seu castelo medieval nun dos máis notables castelos franceses, e no 1632 pasou aos Condé. Consta de dúas partes: o Grand-Château, reconstruído no s XIX, e o Petit-Château ou châtelet, obra de Jean Bullant (1560). No seu interior acolle o Musée Condé. A manufactura da porcelana de Chantilly, creada en 1735, perdurou ata 1870, e produciu pezas de formas europeas con decoración de inspiración xaponesa. No s XVIII tivo moita importancia a confección de encaixes de Chantilly con motivos ornamentais en forma de flores, paxaros, bolboretas ou outras.

1. Crema escumosa feita de nata, azucre moído e vainilla ou canela.

2. Pequeno pastel formado por dúas finas capas de masa follada entre as que se dispón un recheo da crema de chantilly.

1. Lousa ou pedra grande que se coloca verticalmente nas marxes dun terreo para cercalo.

2. Pao, estaca ou rama que se crava no chan para formar un valado.

3. Fragmento lítico de pouco espesor orixinado predominantemente por meteorización física a partir de rochas estruturadas en planos de esquistosidade (xistos, lousas, etc).

1. chanto.

2. 1. Pao colocado verticalmente que soporta algunha cousa.

   2. Pao que se crava na terra polo seu extremo inferior para suxeitar algo, especialmente os talos e as pólas das plantas.

3. Cada un dos cravos que suxeitan a lamia do carro.

PERSOEIRO

Lingüista francés. Especializouse no estudo comparativo do grego antigo e publicou, entre outras obras, La formation des noms en grec (A formación dos nomes en grego, 1932), Grammaire homérique (Gramática homérica, 1942 e 1953) e Ditionnaire étymologique de la langue grecque (Dicionario etimolóxico da lingua grega), que se comezou a publicar en 1967.

PERSOEIRO

Crego absolutista. Foi reitor de San Bieito en Santiago de Compostela e cóengo da catedral. Fundou a igrexa das Ánimas de Santiago de Compostela. Foi administrador xeral do Real Hospital de Santiago de Compostela e vogal da xunta de purificación constituída en 1823 para perseguir os liberais. Colaborador das publicacións absolutistas El Sensato e La Estafeta, editou Pronta contestación que da el cura de San Benito D. Manuel Chantre y Torre a la posta que recibió por la “Gaceta Marcial” del 2 de marzo de 1813 (1813) e a Respuesta al artículo “Época Milagrera” de la “Gaceta Marcial” (1813).

PERSOEIRO

Escultor inglés. Foi aprendiz dun tallista en Sheffield e logo ingresou na Royal Academy de Londres. Realizou un gran número de bustos, entre os que destacan os de William Pitt, Sir Walter Scott (1828) e George Canning. Entre outras obras sobresaen Lady Frederica Stanhope at Chevening Church (1824) e a estatua ecuestre de Xurxo IV en Trafalgar Square (Londres, 1828).

1. Cada unha das pezas horizontais dunha escaleira, onde se pisa cando se sobe e baixa.

2. Travesa horizontal dunha escada, onde se apoian os pés.

3. Travesa dunha grade.

4. Listón de madeira colocado horizontalmente nunha cancela ou nun portelo.

5. Cada un dos diferentes niveis nos que se sentan os espectadores dun estadio, dun anfiteatro ou doutra instalación semellante.

PERSOEIRO

Novelista bengalí. Influído por Walter Scott, cultivou a novela histórica e chegou a ser un dos autores máis populares da India do seu tempo. É autor da canción india Bande Mātaram (Saúdo á nai).