"Deiro" (Contén)

GALICIA

Pintor. A súa mocidade, marcada pola posguerra, discorreu no barrio obreiro de Teis. En 1958 emigrou a París e despois a Suíza e, tralo seu regreso a Vigo, celebrou a súa primeira exposición (1963) no Casino Mercantil e Industrial de Pontevedra. O seu interese pola arte, que o fascinou polo seu carácter liberador e desalienante, foi determinante desde entón. Autodidacta, partiu dun primeiro período de autodescubrimento, en que tratou as paisaxes, os bodegóns e a vida campesiña, pero sen deixar de indagar na obra doutros artistas nacionais e internacionais. Defendeu a democratización ou socialización da arte, teoría que materializou ao promocionar a celebración, en 1968, da primeira exposición de arte ao aire libre en Vigo; pero foi o seu compromiso social, que ofrecía unha alternativa artística á ditadura, o que o engrandeceu como artista. Asociouse a grupos antifranquistas (Asociación Cultural de Vigo) e ás propostas de popularización da arte da Estampa Popular Galega. Presentou uns cadros...

MONTES

Monte situado na parroquia de Piñeiró (O Saviñao). O seu cumio acada os 600 m de altitude.

PUNTA

Punta da illa de Ons, situada na ría de Pontevedra e parroquia da Illa de Ons (Bueu).

PARROQUIA

Parroquia do concello de Monterrei baixo a advocación de santa María.

PERSOEIRO

Actriz e realizadora cinematográfica. Estudiou arte dramática no Conservatoire de París e formouse no campo teatral coa directora Brigitte Jacques. Da súa filmografía como actriz cómpre salientar Silvestre (1980), Henry and June (1990), Huevos de oro (1993), Pulp Fition (1994) e Mi vida sin mí (2002); como realizadora dirixiu Morte do Príncipe (1991) e Capitães de abril (2000), onde tamén participou como guionista e actriz.

GALICIA

Profesor. Traballou como profesor de xeografía e historia en Rio de Janeiro. Publicou os poemas “Alfonseida”, “Portugal nació de un beso” e El portal de las Indias: poema dramático en tres actos y cuatro cuadros (1941) , e as antoloxías Antología de R. Mesoneros (1945) e Antología de Andrés Bernáldez (1945).

1. Relativo ou pertencente á merda.

2. Que ou quen está sucio.

3. Que ou quen é de pouco valor.

4. papamerda.

MONTES

Monte situado entre as parroquias de Alixo (O Barco de Valdeorras) e Domiz (Carballeda de Valdeorras). O seu cumio acada os 1.131 m de altitude.

1. 1. Persoa que fabrica moeda.

   2. Persoa que traballaba na casa da moeda. Inicialmente, a moeda arrendábase a un artesán, xeralmente a un ourive, que a fabricaba. Co tempo organizáronse as casas reais da moeda e foron creados diversos oficios especializados, como o de mestre da casa da moeda, probador, pesador, fundidor, branqueador, cortador de ferros, escribán, garda e moedeiro. Nestes documentos aplícase o nome de moedeiros ás persoas que facían a cuñaxe da moeda. Os funcionarios das casas da moeda obtiveron importantes privilexios, entre eles o de non estar suxeitos á xurisdición civil e criminal do alcalde da cidade, senón á do mestre da casa da moeda.

   3. moedeiro falso NUMIS

      Persoa que fabrica moeda falsa.

2. Bolsa pequena ou carteira de coiro ou outros materiais que se emprega para gardar as moedas.

PERSOEIRO

Político. Impresor, redactor e administrador de El socialista (1886-1903), foi membro (1894-1899) e secretario (1899-1903) do comité nacional do PSOE. Expulsado do partido ao aceptar un traballo no Ministerio de Fomento, desenvolveu unha tarefa importante como historiador do movemento obreiro. Escribiu Jaime Vera y el socialismo (1918) e El partido socialista obrero (1918). Volveu ao PSOE en 1931.