"Lor" (Contén)

PERSOEIRO

Escritor. Cultivou a poesía na obra Donaires del Parnaso (1624) e o teatro, pero destacou, sobre todo, no conto ao xeito das novelle italianas, como aparece en Noches de placer (1631) e Los alivios de Casandra (1640). Escribiu unha novela longa de tradición picaresca, evolucionada cara a un certo costumismo en La garduña de Sevilla (1642).

1. Relativo ao encéfalo e á columna vertebral.

2. Líquido incoloro situado no espacio subaracnoidal, nos ventrículos cerebrais e na epéndima. Fórmase mediante un proceso de ultrafiltración e segregación activa, nos plexos coroidais dos ventrículos laterais e do cuarto ventrículo, e nos vasos do espazo subaracnoidal. A súa circulación intercálase entre a arterial e a venosa.

PERSOEIRO

Pintor. Entre 1883 e 1884 estudiou en Madrid e entre 1885 e 1886 en Roma. Foi profesor e director da Escola d’Arts i Oficis e director do Museu de Belles Arts de Palma de Mallorca. Formado dentro do realismo idealizante da pintura mallorquina do s XIX, recibiu en Roma a influencia da pintura histórica. Evolucionou cara a un impresionismo colorista de fondo académico. Recibiu diversos galardóns nas exposicións xerais de Belas Artes de Madrid dos anos 1906 e 1908, e na exposición internacional de Belas Artes de Barcelona de 1907. Foi académico correspondente da Real Academia de San Fernando (Madrid).

GALICIA

Eclesiástico. Doutor pola Universidade Pontificia de Santiago de Compostela, exerceu a docencia na mesma institución. Publicou El positivismo contemporáneo y la existencia de Dios (1916).

GALICIA

Bispo de Ourense (1922-1940) e escritor, irmán de Antonio Cerviño González. Licenciouse en Dereito Canónico e doutorouse en Teoloxía. Foi catedrático de Teoloxía e Teoloxía Dogmática no seminario de Tui dende 1884, fiscal do tribunal eclesiástico de Tui e cóengo maxistral da catedral de Tui, ata que foi nomeado bispo de Ourense en marzo de 1921. A súa doutrina teolóxica evolucionou dende un integrismo radical cara a un conservadorismo oposto ás reformas relixiosas da Segunda República española. Durante a súa mocidade escribiu varias poesías e artigos co pseudónimo de Solino Forcey, nunha polémica que mantivo con Indalecio Armesto en El Eco del Miño. Así mesmo, foi autor do panexírico polo tudense frei Rosendo Salvado e Rotea, bispo de Nova Nursia (Australia) en La Integridad de Tui. Publicou, ademais, Conferencias dogmáticas sobre el liberalismo, predicadas en la Santa Iglesia Catedral de Tui en el Adviento de 1898 (1898) e Primera carta pastoral dirigida al clero y fieles...

PERSOEIRO

Compositor. Realizou estudios musicais no Real Conservatorio de Música y Declamación de Madrid, en Roma, París e Milán. Fundou a Sociedad de Autores e dedicouse principalmente á zarzuela, con pezas como Música clásica (1880), La tempestad (1882), La bruja (1887), El rey que rabió (1891), El tambor de granaderos (1894), La revoltosa (1897), Curro Vargas (1898) e El puñao de rosas (1902). Nun intento de revalorizar a ópera en castelán, estreou Roger de Flor (1878), Circe (1902) e Margarita la tornera (1909). Tamén compuxo catro cuartetos de corda.

PERSOEIRO

Militar e cartógrafo. Levou a cabo diversas expedicións marítimas, das que deixou relatos de interese xeográfico e técnico como Apéndice al primer viaje de Magallanes (1788). Colaborou na realización do atlas marítimo de América do Sur.

1. ista pintada nun cilindro oco cunha plataforma no interior onde se sitúan os espectadores.

2. Peza da decoración teatral consistente nun fondo semicilíndrico de cor neutra ou branca, sobre a que se pode proxectar luz.

1. Relativo ou pertencente aos ciclorrafos.

2. Insecto da suborde dos ciclorrafos.

3. Suborde de insectos da orde dos dípteros que se caracterizan porque a forma adulta emerxe, logo de completar a metamorfose, dunha fenda que racha plenamente a cuberta pupal. Pertencen aos ciclorrafos as familias dos sírfidos, dos drosofílidos, dos califóridos e dos múscidos.