"OCU" (Contén)

1. de ocupar ou ocuparse.

2. Que se está a utilizar.

3. Que está facendo ou ten que facer algún labor.

4. Que foi tomado ou invadido.

1. Que ou quen ocupa un territorio ou un país.

2. Persoa que ocupa un sitio ou un lugar determinado.

1. Encher un lugar total ou parcialmente.

2. Facer uso dun lugar, servizo ou aparato.

3. 1. Instalarse nun lugar.

   2. Establecerse pola forza nun lugar.

4. Exercer ou desempeñar un determinado cargo.

5. Precisar unha cousa do tempo, coidado ou atención de alguén.

6. Empregar certo espazo de tempo para facer algunha cousa.

7. Dar a alguén un traballo.

8. Dedicarse a unha actividade ou traballo.

9. ...

1. Feito de preocuparse.

2. Cousa que preocupa.

1. de preocupar ou preocuparse.

2. Aplícase á persoa que está desacougada.

1. Poñer a alguén nun estado de desacougo.

2. Ocupar o pensamento en algo polo que se sente temor.

3. Estar intranquilo por algo ou por alguén.

4. Interesarse por algo.

1. Relativo ou pertencente aos proculeianos.

2. Membro da escola de xurisprudencia romana fundada en tempos de Augusto por Marco Antistio Labeo. De talante progresista, representaban o ius civile, (dereito aplicado aos cidadáns romanos) fronte aos sabinianos, conservadores, que representaban o ius gentium (normas das relacións cos estranxeiros ou entre estes e os cidadáns).

PERSOEIRO

Xurisconsulto romano. Foi discípulo de Marco Antistio Labeo e deulle nome á escola de xurisconsultos que xurdiu do maxisterio de Labeo.

1. Coidado con que se trata ou manexa un negocio.

2. Exacción que os prelados cobraban ás parroquias na Idade Media, como retribución polas visitas que lles facían.

3. Poder que alguén dá lexitimamente a outra persoa para que obre no seu nome.

4. Cargo ou oficio de procurador.

1. Persoa que obra en representación e por poder legal doutra.

2. Persoa encargada dos asuntos económicos, en certas comunidades e congregacións relixiosas.

3. Representante das vilas na corte real de Castela e León durante a Baixa Idade Media. As cartas de procuración especificaban a súa actuación en asesoría e participación en asuntos extraordinarios, tratados de paz e votación de subsidios extraordinarios.

4. Crego que efectúa as funcións civís ante o Tribunal da Rota Romana.

5. Persoa designada por quenda e nomeada polo Ilustre Colexio de Procuradores, que representa nos xuízos civís os litigantes e nas causas penais os querelantes que obtiveron ou simplemente solicitaron o recoñecemento do dereito de xustiza gratuíta ou acusados que non empregaron o dereito a designar procurador.

6. Persoa que, por oficio, representa nos tribunais a unha das partes, en virtude do poder legal recibido dela, facendo as peticións e outras dilixencias necesarias para a súa defensa.

7. Deputado nas Cortes no Estado español, a partir do Estatuto Real de 1834 e, durante o Franquismo, a través da Lei de Cortes de 1942, ata a Lei para a Reforma Política de 1977, para representar as distintas rexións españolas.

8. 1. Representante do monarca en todos os seus negocios. Durante o s XIII nomeábase un para cada un dos seus estados. Desde s XIV o cargo tendeu a vincularse con membros da familia real que reunían todas as procuradorías xerais, asistidos por un asesor e varios oficiais.

   2. Representante do señor nos grandes territorios señoriais. No seu nome exercía a xurisdición baronial e a representación dos dereitos de carácter económico. Desde o s XVI tomou o nome de gobernador xeral.

   3. ...

1. Oficio ou cargo de procurador.

2. Oficina ou despacho do procurador.

1. Facer o posible para que ocorra algo, para conseguilo ou para atopar algo ou a alguén.

2. Proporcionar algo a alguén.

3. Coidar ben de algo.