"RAI" (Contén)

FILOSOFOS

Filósofo brasileiro. Licenciado en Dereito na Universidade de Recife, foi catedrático de Lóxica no Colexio Pedro II de Rio de Janeiro. Concibiu a filosofía como o medio para investigar os grandes problemas que atinxen á existencia humana, buscou eliminar preconceptos e falsas esperanzas, a través do método da introspección, de tal xeito que proporcionasen un coñecemento fundamental e verdadeiro que lle permitira ao home enfrontarse directamente á vida e á morte. Das súas obras destacan O mundo interior; ensaio sôbre os dados gerais da filosofia do espírito e Finalidade do mundo; estudos de filosofia e teleologia naturalista.

PERSOEIRO

Realizador cinematográfico e director de escena alemán. En 1967 incorporouse ao Aktionstheatre, un grupo teatral de vangarda para o que dirixiu Leoncio e Lena. Como dramaturgo cómpre salientar a obra Bremen Freiheit (Liberdade Brenana, 1971), presentada en galego en 1989 polo Teatro do Atlántico, con dirección de Xulio Lago. En 1969 iniciou a súa produción cinematográfica, na que destacan títulos como Götter der Pest (Os deuses da peste, 1969), Die Bitteren Tränen der Petra Von Kant (As amargas bágoas de Petra von Kant, 1972), Satansbraten (O asado de Satán, 1976), Lili Marleen (1980), Lola (1981) ou Querelle (1982).

PERSOEIRO

Político. Marqués de Pozo Rubio. Afiliado ao Partido Conservador, foi deputado polo distrito de Caldas entre 1872 e 1873, e polo de Pontecaldelas practicamente sen interrupción entre 1876 e 1905. Desde 1885 ocupou numerosos cargos como ministro da Gobernación (1885 e 1891), ministro de Gracia e Xustiza (1890-1891), ministro de Facenda (1899 e 1902) e presidente do consello de ministros (1902 e 1905). Empregou unha política de saneamento financeiro despois do desastre colonial de 1898, mediante a lei de presupostos de 1899-1900, que motivou críticas e disturbios en diversas cidades españolas. Foi membro da Real Academia de Ciencias Morales y Políticas, da Real Academia de Jurisprudencia, que tamén presidiu, e da Real Academia Española de la Lengua.

PERSOEIRO

Político e avogado. Secretario xeral de FE de las JONS (1934), foi encarcerado tralo triunfo do Frente Popular (1936) e intercambiado polo Mando Nacional no transcurso da Guerra Civil. Foi ministro de Xusticia (1945-1951), ministro secretario xeral do Movemento (1951-1956) e conselleiro nacional do Movemento. Contrario á reforma política, en 1976 promoveu a asociación Frente Nacional Español, que reconverteu ese mesmo ano en Falange Española de las Juventudes Obreras Nacional-Sindicalistas (FE de las JONS), que presidiu ata febreiro de 1983.

PERSOEIRO

Artista alemán. Formouse en Berlín, onde foi un dos fundadores da Galerie am Moritzplatz (1977). Cultivou a pintura, a escultura, o cine e o vídeo e introduciu un certo nivel de compromiso social nas súas obras. Inscríbese na corrente dos novos fauves.

PRAIAS

Praia da beira sudoriental da illa de Monteagudo, do arquipélago das Cíes, na parroquia das Illas Cíes, concello de Vigo.

PERSOEIRO

Político e avogado chileno. Militou no partido liberal democrático e foi deputado e ministro de Xustiza, Instrución Pública e de Interior durante a presidencia de Pedro Montt (1907-1910). Ocupou a presidencia da República entre 1925 e 1927. Foi embaixador en España, Arxentina e Perú.

PERSOEIRO

Pintor, debuxante e gravador. Formouse na École des Beaux-Arts. Recibiu a influencia de Manet e Degas e participou nas exposicións impresionistas. Dedicouse á caricatura e foi un precursor do expresionismo. Nas súas augafortes cultivou un misticismo relixioso.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Pol baixo a advocación de santa María.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Abadín baixo a advocación de san Pedro.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Jaén, Andalucía, situado ao NL de Alcalá la Real, aos pés da serra de Alta Coloma (1.891 h [1996]). Do seu patrimonio cultural destacan a igrexa de Santa Lucía e a casa dos Mudarra.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Castroverde baixo a advocación de santa María.

PERSOEIRO

Psicólogo francés. As súas investigacións sobre a memoria, o ritmo e a psicoloxía dos tempos convertérono nun dos representantes da psicoloxía experimental. Sucedeu a Henri Piéron na dirección da revista L’Année Psychologique. Cómpre destacar as súas obras Manuel pratique de psychologie expérimentale (1956), Psychologie du temps (1957), Traité de psychologie expérimentale (1963-1970), en colaboración con Jean Piaget, Psychologie du rythme (1974) e Psychologie de demain (1982).