"To" (Contén)

1. Anélido da orde dos acantobdélidos.

2. Orde de anélidos da clase dos hirudínidos integrado por animais que presentan cirros nos seis primeiros segmentos do corpo e que teñen unha ventosa posterior. Está representado por un só xénero, Acanthobdella.

1. Individuo do grupo dos acantocéfalos.

2. Tipo de animais acelomados tripoblásticos, vermiformes, de simetría bilateral, sen tubo dixestivo nin aparato circulatorio nin respiratorio, endoparasito de hospedeiros mariños e continentais. Teñen unha trompa anterior retráctil, característica do grupo, provista de ganchos cos que se fixan nos intestinos dos hospedeiros. As larvas desenvólvense nun hospedeiro intermediario invertebrado, xeralmente artrópodo, mentres que os adultos viven no tracto intestinal dos vertebrados.

1. Acción e efecto de acantonar.

2. Situación estratéxica onde se concentran ou acantonan as tropas en operacións de guerra ou de manobras.

1. Repartir de forma organizada as tropas en distintos lugares.

2. Distribuír a tropa en cuarteis.

3. Distribuír e aloxar as tropas en diferentes puntos habitados do territorio.

1. Peixe da subclase dos acantopterixios.

2. Subclase de peixes da orde dos osteitios á que pertencen os codrósteos e os teleósteos. Presentan vexiga, carecen de tubos pneumáticos e teñen radios espiñentos nas aletas.

1. Produción anormal e excesiva de espiñas, que presentan algunhas plantas parasitadas por fungos.

2. Modificación patolóxica das capas espiñosas da pel.

1. Acción e efecto de acaparar.

2. Delito consistente en reter mercadorías, en sentido amplo, en cantidade superior ás necesidades e ás previsións normais co obxectivo de encarecelas no mercado.

1. Fungo da clase dos acarpoascomicetos.

2. Clase de fungos da subdivisión ascomicotina caracterizado por presentar os ascos espidos sen estar asociados a un ascocarpo. Engloba as ordes dos tafrinais e dos endomicetais.

1. Dar a consistencia dura e rexa do cartón.

2. Adquirir, unha cousa flexible, un certo grao de rixidez e dureza semellante á do cartón.

1. Acción e efecto de acatar.

2. Reverencia e sinal de respecto no que se amosa unha total submisión cara a unha persoa, unha autoridade ou algún organismo digno de tal trato.

PERSOEIRO

Violinista e director de orquestra italiano. Iniciou a súa carreira internacional en 1958 despois de gañar os concursos de Xenebra e Xénova. O seu repertorio vai dende Bach e Vivaldi ata a música contemporánea, con especial atención á música de cámara italiana. Gravou todos os concertos e os Capricis de Paganini. Dende 1987 compaxina a súa carreira de solista coa dirección orquestral.