"Uria" (Contén)

Emisión de ouriños de cor moi escura a causa da presenza de melanina.

Xénero de plantas herbáceas, normalmente dioicas, sen látex, da familia das euforbiáceas, que presenta follas simples e opostas, flores masculinas en espigas e femininas solitarias ou en pequenos glomérulos e de froitos en cápsula bilobular. En Galicia están presentes as especies M. annua e M. perennis.

Intoxicación con preparados mercuriais.

Organización que ten como obxectivo primordial a promoción do uso do galego e a procura do recoñecemento oficial polas autoridades asturianas para os 18 concellos más occidentais do Principado de Asturias onde se fala o galego. Celebrou, en Grandas de Salime, o seu congreso fundacional o 30 de outubro de 1988, despois da autodisolución do Grupo de Eilao Pro-Defensa da Nosa Lingua. Criticou   desde o seu nacemento o uso das equívocas denominacións oficiais astur-galaico e gallego-asturiano, así como o emprego do impreciso termo fala e do pexorativo falía, todas elas para se referir á lingua galega dos concellos máis occidentais de Asturias. En setembro de 1990 a MDGA publicou as Normas ortográficas e morfolóxicas del galego de Asturias e organizou, en decembro de 1990, as I Xornadas da Lingua e da Cultura Galega de Asturias: Na busca das raíces da Terra Navia-Eo. En marzo de 1992 comezou a publicación da revista A Freita, órgano difusor da MDGA, onde, con carácter divulgativo, se trataban...

Presenza de mioglobina na urina.

mioglobinuria.

Termo do verbo dos daordes ou telleiros que corresponde á voz ‘obra’.

Termo da verba dos arxinas ou telleiros que corresponde á voz ‘escribente do xulgado’.

ácido clorhídrico.

cloruro.

Serie ou estrato (ou tamén época ou idade) do Carbonífero (Paleozoico) de Europa occidental, que está comprendida entre o Viseano, na base, e o Westfaliano, no teito. O estrato tipo está en Namur (Bélxica).

Relativo ou pertencente ao Namuriano.

Excreción urinaria de predominio nocturno. É un dos signos da insuficiencia cardíaca conxestiva e da insuficiencia renal crónica, e relaciónase cunha mellor circulación renal e xeral durante o repouso.

Conxunto de regras que pretenden ser unha norma do galego de Asturias. Na súa redacción partiuse de dous principios básicos: a) as falas do estremo occidental de Asturias son variedades do galego oriental e b) o referente é o galego común, pero respectando a personalidade lingüística das variedades galegas da Terra Eo-Navia. Foron publicadas en setembro de 1990 pola Mesa prá Defensa del Galego de Asturias e da Cultura da Comarca (MDGA) e redactadas por unha comisión constituída por Xosé Carlos Álvarez Blanco, Xoán Babarro González, Francisco Fernández Rei, Celso Martínez Fernández, Antonio Meilán García e Antón Fernández Santamarina. Son as normas que se empregan na revista Freita e nas diversas publicacións da MDGA.

Antropónimo feminino de orixe toponímica que parece proceder do éuscaro N-uri-a, que significaría ‘chaira rodeada de outeiros’, derivado de uri ‘parte habitada, lugar poboado’. A súa festividade celébrase o 8 de setembro.

Diurese mensurable inferior a 100 ml/día.