"rami" (Contén)

PERSOEIRO

Cosmógrafo e navegante. En 1618, xunto cos irmáns Nodal, explorou o estreito de Magallanes e o cabo de Hornos do que determinou a latitude. Co seu nome, Diego Ramírez, desígnanse un grupo de illas ao S de Tierra del Fuego, descubertas durante a expedición. Escribiu Reconocimiento de los estrechos de Magallanes y de San Vicente y algunas cosas curiosas de navegación (1621).

PERSOEIRO

Eclesiástico e administrador. Inquisidor en Sevilla e oidor en Granada, en 1524 foi nomeado bispo de Santo Domingo e presidente da audiencia de Nueva España en 1527. Regresou a España e foi bispo de Tui (1538-1540), León (1539-1542) e Cuenca (1542-1547) e presidente da Chacelaría de Valladolid.

PERSOEIRO

Diplomático e historiador, primeiro marqués de Villaurrutia. Foi ministro plenipotenciario e en 1898 interveu no Tratado de París. Foi embaixador en Austria entre 1902 e 1905 e ministro de Estado en 1905. Escribiu diversas obras de historia.

PERSOEIRO

Bispo de Tui (1771-1774). Pertenceu á orde franciscana, da que foi provincial e doutorouse na Universidad de Sevilla. Foi bispo auxiliar de Cartagena (1761), bispo titular de Tunes (1761), bispo de Chiapa (Guatemala, 1769) e arcebispo de Santa Fe (Bogotá, 1769), sé a que renunciou para ser prelado de Tui, conservando o título de arcebispo-bispo. Foi un dos creadores da biblioteca episcopal. Publicou Defensa de la Doctrina de Santo Tomás (1773).

GALICIA

Actor cinematográfico. Coñecido como Ignacio Quirós, formouse na compañía do Instituto de Arte Moderno de Bos Aires. Contratado pola produtora Argentina Sono Filmes (1956), da súa filmografía destaca Cinco gallinas y el cielo (1957), pola que recibiu un premio en Donostia; En la ardiente oscuridad (1959, Premio no Festival de Cine de Moscova), El despertar del sexo (1963), Bajo el signo de la patria (1970); Seis pasajes al infierno (1975), Atracción peculiar (1987) e Siempre es difícil volver a casa (1992). A partir da década de 1980, centrouse no mundo da televisión, onde protagonizou numerosas series, como Venganza de mujer (1986) e Como pan caliente (1996).

PERSOEIRO

Rei de Asturias e Galicia (842-850), fillo de Vermudo I. Foi elixido rei polos nobres despois da morte de Afonso II sen descendentes e cando acadou o poder tivo que sufocar, coa axuda dos galegos, un intento de usurpación do trono por parte do conde Nepociano, axudado por forzas asturianas. Derrotou aos normandos que arribaran ás costas galegas. Nos seus enfrontamentos cos musulmás inclúese a lendaria Batalla del Clavijo (859). Durante o seu reinado desenvolveuse un dos momentos de maior esplendor da arte asturiana coa construción de San Miguel de Lillo e Santa María del Naranco, entre outras obras. Sucedeuno o seu fillo Ordoño I.

PERSOEIRO

Primeiro rei de Aragón (1035-1063), fillo natural de Sancho III de Navarra. Elevou Aragón á categoría de reino. Tras o asasinato do seu irmán Gonzalo (1045?), Sobrabe e Ribagorza pasaron a formar parte dos seus dominios. Loitou contra os sarracenos, aos que atacou en Graus en 1055 e novamente en 1063 cando se enfrontou co rei de Zaragoza, que estaba axudado polos casteláns e polo Cid. Morreu neste enfrontamento.

PERSOEIRO

Rei de León e Galicia (931-951), fillo de Ordoño II. A renuncia do seu irmán Afonso IV levouno ao trono leonés, que tivo que defender das acometidas sarracenas. Artellou unha coalición navarro-leonesa-castelá que levou á vitoria na Batalla de Simancas (939) sobre as tropas de ‘Abd al-Ra ḥ mān III. Durante o seu reinado produciuse a fundación de numerosos mosteiros en Galicia. Non puido evitar a independencia castelá baixo a dirección do conde Fernán González.

PERSOEIRO

Rei de León, Asturias e Galicia (966-985), fillo e sucesor de Sancho I. Accedeu ao trono cando era menor de idade e exerceron a rexencia a súa tía, Elvira de León e a súa nai, Tareixa Ansúrez (966-975). Neste período os magnates de Galicia, Portugal e Tierra de Campos actuaron con case total independencia. En 968 enfrontouse a un ataque normando e en 974, cunha coalición de navarros, casteláns e leoneses, foi derrotado por Galib, xeneral do califa al-Hakam II. Dous anos máis tarde, Almanzor dirixiu unha primeira expedición contra o reino leonés e en 981 os sarracenos destruíron Zamora. Enfrontado novamente a Almanzor, foi derrotado en Rueda en 981. Estes fracasos militares desprestixiárono, e o seu curmán Vermudo II foi coroado rei en Santiago de Compostela polos nobres galegos en 982.

PERSOEIRO

Dramaturgo e poeta, duque de Rivas. Liberal, fuxiu a Londres (1823), Italia (1825) e Malta. Amnistiado en 1834, volveuse conservador e tivo que fuxir novamente (1837). Foi embaixador en Nápoles e París, e presidente do Consello do Estado (1863). Nas primeiras obras evidenciou influencias neoclásicas, pero os contactos que mantivo durante os seus exilios, sobre todo en Malta, convertérono nun romántico apaixonado. Das súas obras destacan a obra poética El Moro Expósito (1834) e Don Álvaro, o la fuerza del sino (1835), unha das obras clave do teatro romántico.

PERSOEIRO

Rei de Aragón (1063-1094) e de Navarra (Sancho V; 1076-1094), fillo e sucesor de Ramiro I. Despois de conquistar as ribeiras do Cinca, ocupou Arguedas (1084) e polo curso do Gállego achegouse a Zaragoza. As conquistas (1083-1084) e o establecemento da posición de Montaragón (1088) sinalaron o inicio dunha ofensiva contra Huesca que rematou o seu fillo Pedro I de Aragón (1096). Loitou na Guerra dos Tres Sanchos ao lado do seu curmán Sancho IV de Navarra contra Sancho II de Castela, que foi derrotado en Viana (1067). Ao morrer asasinado Sancho IV de Navarra (1076), incorporou o reino aos seus dominios.

MUNICIPIOS

Municipio situado na provincia de Girona, Catalunya (2.098 h [2001]). Ten cultivos de secaño e de regadío.

PERSOEIRO

Raíña de Asiria. Muller de Šamši-Adad V, exerceu a rexencia (809-806 a C) durante a minoría do seu fillo Adad-nirari III (809-782 a C). Unha lenda, recollida polos autores clásicos, faina muller de Ninos, atribúelle os xardíns colgantes de Babilonia e considéraa unha gran guerreira.