"CIA" (Contén)

1. 1. Feito de permanecer nun lugar durante certo tempo.

   2. Tempo que dura a permanencia nun lugar.

2. Cuarto ou compartimento dunha casa ou lugar onde se habita.

3. Estrofa de orixe italiana moi usada no Renacemento, formada pola combinación de versos hendecasílabos e hexasílabos, en número e disposición variables. A estrutura da primeira estrofa debe repetirse ao longo do poema.

4. Espacios en que, durante a época medieval, se representaban cadros e escenas. Instalábanse en estrados colocados nos diversos lugares onde transcorría o espectáculo teatral, aínda que ás veces se preparaba un único escenario con varias estancias que indicaban diferentes momentos na cronoloxía dunha historia. En Francia, na dramaturxia clásica do s XVII, designaba unha especie de soliloquio en que un personaxe facía saber o seu estado de ánimo.

ENTRADA LARGA

Lei orgánica que lle otorgou a autonomía á comunidade galega. A aparición do nacionalismo en Galicia a principios do s XX trouxo consigo os xermes organizativos e os primeiros textos que reclamaban a descentralización do Estado español e as conseguintes transferencias de poder.
Estatuto de 1936
Coa proclamación da Segunda República iniciouse o proceso para levar á práctica os desexos autonomistas. Anteriormente á aprobación do texto constitucional, déronse dúas tentativas iniciais. A primeira, na Asemblea pro-Estatuto do 4 de xuño de 1931, convocada pola ORGA-FRG (Organización Republicana Gallega Autónoma-Federación Republicana Galega) na Coruña, e á que acudiron representantes de diversas agrupacións galegas; entre elas, as de emigrantes en América, da Universidade de Santiago de Compostela, do Seminario de Estudios Galegos, do maxisterio, de colexios de avogados e dalgunhas agrupacións socialistas, se ben a gran maioría estaba constituída polos republicanos dos...

GALICIA

Deseñador gráfico, pintor e gravador. Foi xefe de estudo gráfico da axencia de publicidade AHA (1983-1986), debuxante de GRAFORSA (1987-1991), director de arte do Grupo Córcega Galicia Comunicación (1997-1998) e de Edicións Espiral Maior (1998-2002). Realizou traballos gráficos para a Universidade da Coruña, Xunta de Galicia, concellos da Coruña e Sada, Asociación de Escritores en Lingua Galega, Trofeo Teresa Herrera e diversas empresas coruñesas. Colaborou en Aetinape (1986-1996), La Voz de Galicia (1998-1999) e Obradoiro (1995-2000). No eido da pintura e do gravado, inclinouse pola abstracción aínda que tamén traballou a figuración deformada. As súas composicións caracterizáronse pola cor e o grafismo xestual con trazos fortes e vigorosos. Foi membro fundador dos grupos GALREXO (1974) e Galicia Estudio (1978). Realizou, entre outras, as carpetas de gravados Ortigas da memoria, con poemas de C. Sánchez (1984), Mulleres (1987) e participou na...

GALICIA

Microbióloga. Graduada en ciencias biolóxicas (1977) e licenciada en Farmacia pola Universidade de Santiago de Compostela (1979), doutorouse en Bioloxía nesta mesma universidade (1980). Ampliou os seus estudios en EE UU, nas universidades de Maryland e Oregon. Catedrática de Microbioloxía e Parasitoloxía da universidade compostelá dende 1991, desenvolve o seu labor investigador no eido da acuicultura, concretamente na patoloxía bacteriana e vírica, na patoloxía fenotípica, antixénica e molecular de microorganismos patóxenos dos peixes, no desenvolvemento de métodos de diagnóstico de patóxenos nos peixes, na epizootioloxía e na quimioterapia e vacinación. Ten patentadas tres vacinas empregadas en acuicultura: GAVA-3, para o control da vibriose en rodaballo e salmónidos; DI, para o control da pasteurelose en dourada e robaliza; e ET-2, para o control da estreptococcia en rodaballo. Participou en numerosos congresos nacionais e internacionais. Membro do comité de revisores de diferentes revistas...

PUBLICACIÓNS

Publicación semestral aparecida en 1981 e subtitulada “Revista oficial del Instituto de Estudios Bercianos”. Dirixiuna inicialmente José A. Carro Celda. No número once exerceu como director J. Enrique Fernández Llamazares, e dende o dezanove coordinouna J. Ignacio González Ramos. Tentou fomentar e difundir a cultura berciana en todos os seus ámbitos, cunha recompilación de literatura oral e popular da zona, ademais de achegas literarias de diversos autores, en que se incluían escritores galegos e portugueses.

1. Calidade de estulto.

2. Dito ou feito propio dun estulto.

PERSOEIRO

Condesa de Mercia, filla de Alfredo o Grande. Administrou o territorio de Mercia trala morte do seu home, o conde de Mercia (911), e enfrontouse xunto a Eduardo I de Wessex contra os daneses. Trala súa morte, o condado de Mercia foi incorporado ao Reino de Wessex.

PERSOEIRO

Escritora. Da súa produción destaca Amor, curiosidad, prozac y dudas (1997), Beatriz y los cuerpos celestes (Premio Nadal 1998), Nosotras que no somos como las demás (1999), La Eva futura. La letra futura (2000), Estación de infierno (2001) e De todo lo visible y lo invisible (V Premio Primavera 2001). Foi nomeada doutora honoris causa pola Universidade de Aberdeen.

PERSOEIRO

Rei de Francia (888-898) e conde de París. Tras ser recoñecido por Carlos III o Gordo como dux francorum venceu os normandos en Mountfacon (885) e foi coroado rei en Compiège (888). No ano 893 Carlos III o Simple obrigouno a compartir a coroa e recoñecelo como sucesor.

1. Certeza clara e absoluta que se ten dunha cousa sen que sexa preciso demostrala.

2. Crenza, a miúdo obtida a través da observación, que serve de soporte para unha hipótese. Dise que un obxecto é evidente cando se presenta dunha maneira clara e sen dúbidas a un suxeito, ben sexa unha percepción sensible, ben sexa unha realidade intelectual. Unha proposición é evidente cando hai claridade inmediata sobre a súa verdade e non hai necesidade de remitila a ningunha clase de demostración para confirmala. É a primeira regra do método cartesiano, xunto á análise e á síntese, e esixe, por fóra da racionalidade, toda aquela proposición que non sexa evidente. Segundo o método, todo o que se deduza correctamente dunha verdade evidente será tamén evidente. Para R. Descartes foi un exercicio de intuición e afirmou que unha idea é evidente cando se nos aparece dunha maneira clara e distinta a todas as demais ideas. Trátase dun concepto directamente relacionado co que I. Kant chamaba a priori ou xuízos analíticos, verdades evidentes antes da experiencia e que non precisan demostración.