"eo" (Contén)

PERSOEIRO

Escritor. Pertencente ao grupo da Nouvelle Revue Française, seguiu a tradición da poesía romántica. As súas poesías (Tancrède, 1894; Poèmes, 1912) e as súas prosas poéticas (Le piéton de Paris, 1939), relaciónanse co simbolismo de Verlaine e co onirismo surrealista.

1. Que é propio da fariña ou semellante a ela.

2. Que contén fariña.

1. Relativo ou pertencente á farinxe.

2. Que se produce pola constrición da farinxe e mediante a retracción da raíz da lingua, como é o caso do árabe. En certas linguas, como o árabe e o bérber, existen moitas consoantes con faringalización (os arabistas denomínanas enfáticas).

1. 1. Membro dun grupo relixioso do xudaísmo.

   2. Grupo relixioso xudeu que xurdiu no s II a C e que se caracterizaba pola súa piedade. Autodenominábanse compañeiros ou santos, vivían separados de todos os que eran legalmente impuros e gozaban de moita popularidade.

2. Aplícase á persoa que aparenta unha gran piedade e unha perfección moral que non ten, mostrándose moi rigorosa e severa ao xulgar os demais.

PERSOEIRO

Actor e produtor irlandés. Foi un dos impulsores do Movemento Dramático Angloirlandés e do Abbey Theatre. Traballou varios anos en compañías que actuaban por Irlanda e Inglaterra. Como actor, fixo papeis protagonistas nos espectáculos The Playboy of the Western World (O mozo que chegou de lonxe) ou The Well of the Saints (A fontenla dos milagres), baseados en textos de John Millington Synge. Trala ruptura con Yeats e o abandono do Abbey, acompañou o seu irmán Frank na experiencia americana, pero despois volveu a Londres, onde continuou traballando como actor e produtor.

PERSOEIRO

Enxeñeiro e político ecuatoriano. Candidato da coalición conservadora Frente de Reconstrución Nacional, accedeu á presidencia da República (1984-1988), cargo desde o que mantivo unha política neoliberal.

PERSOEIRO

Físico e filósofo. Foi profesor de física en Leipzig (1834), pero unha longa enfermidade (1939) apartouno do ensino e levouno a desenvolver o seu pensamento filosófico, centrado especialmente en cuestións psicolóxicas e relixiosas. Escribiu algunhas obras influído por F. W. J. von Schelling e polos filósofos orientais, e baixo o pseudónimo de Dr. Mises publicou escritos humorísticos. Pola súa obra Elemente der Psychophysick (1860) considérase o abandeirado da psicoloxía experimental ou psicofísica. Con E. H. Weber formulou as leis de Webwer-Fechner que relacionan a intensidade das sensacións coa dos estímulos.

PERSOEIRO

Médico estadounidense. Inventou un aparato para practicar a respiración artificial mecánica en casos de asfixia.

PERSOEIRO

Crítico e teórico da arte francesa. Fundador da Révue Indépendante (1833) e director da Révue Blanche (1895-1905), o seu libro Les impresiosinistes en 1886 converteuno, con P. Signac, no máximo teórico do neoimpresionismo, movemento ao que lle deu o nome.

1. Herba cortada e seca que se emprega como alimento para o gando.

2. Herbácea perenne que presenta rizoma e acada os 125 cm de alto, con follas longas e estreitas de ata 80 cm de longo e enroladas, e inflorescencias densas, cilíndricas, terminais e abrancazadas duns 20 cm de lonxitude. Está presente en praias e dunas de toda a costa da Península Ibérica. Emprégase para fixar dunas móbiles e para facer teitos.

1. Forma prefixada de orixe grega que se emprega na formación de palabras co significado de ‘escuro’.

2. 1. Que resulta desagradable á vista.

   2. Que ou quen ten un físico, especialmente a cara, que non se axusta aos canons de beleza establecido.

3. Que resulta desagradable ou reprobable moralmente.

4. Aplícase a algo que non inspira confianza ou que pode traer problemas.

1. 1. Que resulta desagradable á vista.

   2. Que ou quen ten un físico, especialmente a cara, que non se axusta aos canons de beleza establecido.

2. Que resulta desagradable ou reprobable moralmente.

3. Aplícase a algo que non inspira confianza ou que pode traer problemas.

PERSOEIRO

Compositor. Autor de música escénica (Orestes e Il Polinice, 1738), óperas (L’amor tirannico, 1713; Arsace, 1741) e oratorios (San Giovanni, 1715).