"To" (Contén)

PERSOEIRO

Arquiveiro e bibliotecario. Dirixiu, entre outras, a biblioteca privada de Afonso XIII. Foi fundador e primeiro presidente (1949) da Associació Nacional d’ Arxivers, Bibliotecaris i Arqueòlegs. Organizou a biblioteca xeral do CSIC e foi director do Instituto Nacional de Bibliografía Nicolás Antonio, do que dirixiu a revista Bibliografía Hispana.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Becerreá baixo a advocación de san Pedro.

1. Comida feita con ovos batidos aos que se lles engaden outros ingredientes.

2. Tortilla de forma redonda que se elabora engadíndolle aos ovos batidos anacos de patacas fritidas, ou cocidas, ademais doutro ingredientes.

3. Tortilla feita soamente con ovos batidos.

1. de torcer.

2. Que está torcido ou que ten curvas.

3. Que está en posición oblicua.

4. Que non ve dun ollo.

5. Que non ten boa intención ou é testán.

6. Que ten algunha eiva física.

PARROQUIA

Parroquia do concello das Neves baixo a advocación de Santiago.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Tarragona, Catalunya (28.933 [2001]). Na agricultura destacan os cultivos de oliveiras, amendoeiras e arroz. É importante a avicultura, que se converteu nunha actividade económica de primeira orde. Tamén posúe industria alimentaria, metalúrxica, téxtil, de madeira, química, de materiais de construción e de confección.

1. Relativo ou pertencente a Tortosa ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Tortosa.

1. Relativo ou pertencente aos tortrícidos.

2. Insecto da familia dos tortrícidos.

3. Familia de insectos nocturnos, da orde dos lepidópteros, coas ás anteriores rectangulares ou trapezoidais e as posteriores anchas. As eirugas hibernan dentro de follas torcidas e envolvidas. Son de grande importancia, tanto polo seu número mundial de especies como pola súa incidencia prexudicial na agricultura.

1. Fungo de sombreiro entre cónico e convexo, de ata 10 cm de diámetro, coa cutícula gris azulada, lisa e viscosa, e o pé longo e sen anel. As láminas son agrisadas con tonos amarelados. Atópase en Galicia entre os meses de setembro a decembro nos bosques de coníferas (piñeirais). É comestible e ten a carne branca.

2. Fungo de sombreiro convexo, de ata 12 cm de diámetro, ocre apardazado, cutícula lisa e marxe enteira e pé fribroso, longo e unido xeralmente a outros individuos. As láminas son brancas. Pode atoparse en Galicia desde finais de outono e durante o inverno nos bosques de frondosas. É comestible e ten carne branca.

3. Fungo de sombreiro de ata 12 cm de diámetro, branco, aplanado, coa cutícula lisa, satinada e de marxe irregular. As láminas son moi brancas, ao igual que o pé, que carece de anel. Pode atoparse en Galicia baixo carballos, ou outros caducifolios, desde principios do inverno. É comestible e ten carne branca.

4. Fungo de sombreiro convexo, de ata 20 cm de diámetro, amarelo, coa cutícula con escamas purpúreas, e con pregamentos amarelos no interior. O pé é longo, cartilaxinoso e amarelado. Atópase en bosques de coníferas, principalmente, desde finais de outono, e é común en Galicia.

5. Fungo de sombreiro aplanado de ata 15 cm de diámetro, cutícula lisa e viscoso, pardo amarelado. O pé carece de anel, é robusto e ten a mesma cor ca o sombreiro. A carne é comestible, de cor branca e algo fibrilosa. Aparece desde finais de outono nos bosques de coníferas, e está presente en Galicia.

6. Fungo co sombreiro de ata 25 cm de diámetro, rosáceo, e coa cutícula lisa e algo viscosa. O pé é curto e groso, sen anel e de cor similar ao sombreiro. A carne branca rosada é comestible, aínda que non é de moi boa calidade. Pódese atopar nos bosques de Galicia desde finais do outono, e crece baixo piñeiros.

1. Que ten moitas curvas no seu curso.

2. Que presenta bos e malos momentos.

3. Que amosa unha conduta escura e maliciosa.

1. Acción de inflixir deliberadamente a unha persoa dor ou un sufrimento agudo, físico ou psíquico, co fin de arrincarlle unha confesión ou de castigar un acto. Foi aplicada, na Idade Media, polos tribunais como castigo ou como medio para obter a declaración dun acusado, e especialmente pola Inquisición. A Ilustración reaccionou contra estas prácticas, que comezaron a ser abolidas en Europa cara a finais do s XVIII. En España foi abolida polas Cortes de Cádiz (1812) e, desde 1995, o Código Penal incluíuna como delito contra a integridade moral. Non obstante, seguiuse empregando nos réximes totalitarios e policíacos. Considerada unha aldraxe á dignidade da persoa humana, foi condenada na Declaración Universal dos Dereitos Humanos (1948) e en posteriores ocasións, pola ONU.

2. 1. Sufrimento físico ou moral insoportable.

   2. Persoa ou cousa que tortura.

1. Que ou quen tortura.

2. 1. Xuíz que ordenaba a tortura física.

   2. Verdugo que aplicaba a tortura física.

1. Someter a alguén a un sufrimento físico ou moral.

2. Padecer dor física ou psíquica por teimar en algo.