"Bo" (Contén)

GALICIA

Arquitecto. Profesor na Escola de Arquitectura de Madrid, mantén unha relación continuada coa arquitectura galega. Iniciou a súa actividade profesional en Catalunya nos anos setenta: casa Ibarz (Girona 1972), vila Jane (Girona 1975), vila Durán (Barcelona, 1976), vila Esplugues (Barcelona, 1972). Participou co grupo de arquitectos cataláns que promoveron a revista 2C Construción de la ciudad. Na década dos oitenta instalouse en Madrid, onde alternou a tarefa docente e construtiva (Casa azul de Berrocal Matalpino, Madrid). Ata 1995 non construíu nada en Galicia, en concreto fai a reforma da xoiería Noroeste de Santiago de Compostela. Ten publicado diversos traballos de divulgación ou reflexión sobre a Arquitectura, entre os que salientan: La arquitectura del humo (1994) e De la literatura al arte, recuerdos para una biografía (1994).

GALICIA

Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela e doutor pola Universidad Complutense de Madrid, en ambos casos con premio extraordinario. É profesor emérito da cátedra de Dereito Civil da Facultade de Dereito do Centro Universitario Luis Vives (CEU). Entre 1956 e 1957 foi profesor de Dereito Civil na Universidade de Santiago de Compostela, onde fundou un Seminario de Dereito Civil Galego. Ampliou estudios nas universidades de Roma (1952), París (1954) e Bonn (1953-1957). En 1957 ingresou no Cuerpo de Investigadores Científicos do Centro Superior de Investigaciones Científicas (CSIC), no Instituto Nacional de Estudios Jurídicos, en 1971 foi profesor de investigación e director do centro ata 1989. Foi secretario xeral do Istituto Giuridico Spagnolo di Roma (1964-1967), membro da Association Henri Capitant de París (1969), da International Law Association de Londres (1974), da European Science Foundation de Estrasburgo e do Internationales Institut für Rechts-und Vermaltungssprache...

PERSOEIRO

Compositor, coñecido como Joan de Paredes. Foi mestre de capela de Las Descalzas Reales, en Madrid (1691-1705), e desde 1706 na Catedral de Toledo. Compuxo música de igrexa e publicou un escrito sobre a Prevención de la ligadura (1694).

PERSOEIRO

Arquitecto. Fillo de Lluis Bonet i Garí. Titulado en Barcelona (1949), actualizou as teorías de Antonio Gaudí nalgunhas das súas obras: igrexas de Vinyoles d’Orís, Osona (1955) e Sant Medir, Barcelona (1960). Realizou o edificio Ascondel e a escola Sant Gregori en Barcelona. Foi membro do equipo Ars Sacra (1962). Exerceu como director xeral do Patrimonio Artístico da Generalitat de Catalunya (1981-1984).

PERSOEIRO

Compositor. Discípulo de Massià, Toldrà e N. Boulanger. É director da École Normale de Musique de París. Escribiu música relixiosa, orquestral, de cámara e para piano, obras corais, cancións e La pell de brau (A pel do touro, 1967), sobre poemas de Salvador Espriu. Tamén publicou Tractat de solfeig (Tratado de solfexo, 1984).

PERSOEIRO

Arquitecto e urbanista. Traballou no taller de Josep L. Sert e Josep Torres Clavé. En 1935 colaborou no deseño de mobles, que obtiveron o primeiro premio do Salón de Decoración de Barcelona e como membro do GATCPAC na elaboración do plano de urbanización de Barcelona. Interveu tamén na construción do pavillón de España da Exposición Internacional de París (1937). En 1956-1957 fixo un proxecto de remodelación da zona sur do centro de Bos Aires. En Barcelona dirixiu obras como o Canódromo Meridiana (Premio FAD 1963) e en Madrid a construción do Tribunal Constitucional.

PERSOEIRO

Poeta e novelista. As súas primeiras coleccións de versos, Quatre poemes de Setmana Santa (Catro poemas de Semana Santa, 1950) e Entre el coral i l’espiga (Entre o coral e a espiga, 1952), poñen de manifesto a influencia da Xeración de 1927. Publicou: Comèdia (Comedia, 1954), El jove (O máis novo, Premio Nacional de Literatura 1988) e La motivació i el film (1990), entre outras obras. Recibiu a Cruz de Sant Jordi en 1990.

PERSOEIRO

Matemático, irmán de Joaquim Bonet i Vinyals. Foi profesor e director da Escola de Nàutica de Barcelona. Publicou, en colaboración con Ezequiel Calvet, as Tablas de Logaritmos Españoles. Publicou tamén, con Joan Dey, unhas Tablas de declinaciones del Sol y ecuaciones del tiempo.

PERSOEIRO

Autora e intérprete vocal. Entrou a formar parte de Els Setze Jutges e incorporou á Nova Cançó cantos tradicionais das Illes Balears, xunto a versións catalanas de autores franceses e obras propias sobre letras de poetas (B. Rosselló-Pòrcel, J. Alcover e V. Andrés Estellés, entre outros). Experimentou con formas musicais doutros ámbitos culturais mediterráneos (Andalucía, Tunisia, etc). Entre a súa discografía cómpre destacar Alenar (Alentar, 1977), Jardí tancat (Xardín pechado, 1981), Cançons de la nostra terra (Cancións da nosa terra; en colaboración con Al Tall, 1982), Breviari d’amor (Breviario de amor, 1982) e Anells d’aigua (Aneis de auga, 1985). Foi galardoada co Gran Premio Internacional da Canción, outorgado pola Academia Charlie Cross de París (1984).

1. Gorro redondo de tea ou de punto, flexible e sen á.

2. Sombreiro pequeno de catro picos utilizado antigamente por graduados e que, co tempo, pasou a ser empregado por eclesiásticos e seminaristas.

3. Segundo compartimento do estómago dos ruminantes.

4. Galo sen crista.

1. Persoa que fai ou vende bonetes.

2. Árbore ou arbusto asiático do xénero Euoymus, da familia das celastráceas, de ata 6 m de altura, de follas opostas, ovadas e de marxes crenadas ou serradas, de flores tetrámeras brancas e froitos capsulares vermellos. Distínguense dúas especies: E. europaeus, de folla caduca, e E. japonicus, de folla perenne, que se atopa de forma cultivada en xardíns galegos.

CONDADOS

Condado de Liberia (8.099 km2; 268.100 h [estim 1986]). A súa capital é Gbarnga (10.860 h [estim 1980]).

PERSOEIRO

Político gabonés. Ocupou diversos cargos oficiais durante o mandato de L. Mbae e sucedeuno na Presidencia do estado en 1967. En 1968 fundou o Parti Démocratique Gabonais, do que se autonomeou presidente, e implantou un réxime autoritario e moi vencellado con Occidente, especialmente con Francia. En 1990 aceptou introducir unha constitución multipartidista, e nas eleccións lexislativas dese ano o seu partido mantivo a maioría.

DEPARTAMENTOS

Departamento de Costa de Marfil (5.570 km2; 224.958 h [1988]). A súa capital é Bongouanou (15.459 h [1988]).

PERSOEIRO

Pintora e escultora francesa, coñecida como Rosa Bonheur. Formouse co seu pai, Raymond Bonheur, e con León Cogniet en París. En 1849 fíxose cargo da escola do seu pai. Dende 1841 participou nos Salóns de Pintura, onde obtivo a medalla de ouro nos anos 1848 e 1855. Destacou pola realización de cadros de animais: A feira dos cabalos (1853-1855) e O destete dos xatos (1877). Foi a primeira muller en recibir a Gran Cruz da Lexión Francesa en 1865.

PERSOEIRO

Teólogo alemán. Asociouse á Bekennende Kirche en contraposición aos Deutsche Christien, de inspiración nazi, e desde 1935 dirixiu o seminario de Finkenwalde. A pesar da persecución da que foi obxecto, desestimou as posibilidades que lle ofrecía EE UU, e permaneceu en Alemaña. Tomou parte nos movementos de resistencia, feito que o levou a prisión en 1943, e á morte, no campo de concentración de Flossenbürg en 1945.