"To" (Contén)

GALICIA

Escritor e mestre. Publicou as pezas teatrais A parroquia (1976), que resultou finalista no Premio Abrente de Ribadavia; A fraga encantada (1987), Sala de espera (1992), A sombra da memoria (1999) e Asubío, Fina e Petra, xente moi lareta (2005). Das súas obras poéticas destacan Gándaras (1971), Terra e pan (1975), Ofidios de diario (1984, Premio Eduardo Pondal e finalista das I Xustas Literarias Galegas), Na vertical da noite (Premio Cidade de Ourense 1989), No corazón mancado (Premio Esquío 1989), Rotación violeta (1996) e Banzados (Premio Uxío Novoneyra 2000). No apartado antropolóxico salientan Os vellos oficios (1996), A tribo sabe (1999) e Tal era vivir (2004), e en narrativa escribiu Lume de biqueira (1999), Quen faga voar (2001, Premio Carvalho Calero 2000), A memoria do boi (2001, Premio Torrente Ballester 2000 e Premio de la Crítica...

GALICIA

Político e xurista. Licenciado en Dereito e secretario da administración local, foi conselleiro na Xunta Preautonómica (1980-1981) e participou, en representación da UCD na Comisión dos 16. Foi deputado no Parlamento de Galicia por UCD (1981-1985), Coalición Popular (1985-1989) e PP (1985-1997). Foi conselleiro de Educación e Cultura (1983-1986) e de Relacións Institucionais e Portavoz do Goberno, Cultura e Asuntos Parlamentarios (1990-1997). Foi senador por designación da Comunidade Autónoma (1997-2000) e por Pontevedra desde 2000.

GALICIA

Historiador. Colaborou en diversas publicacións como Cuadernos de Estudios Gallegos sobre temas de historia, da comarca de Ferrol e da historia da Igrexa en Galicia. Destacan “Crónicas nedenses”e “Esbozo de una biografía de Rosalía”, ademais dos artigos sobre Sargadelos e a súa cerámica.

PERSOEIRO

Gravador e prateiro. Realizou estampas de cores de temática relixiosa, das que destacan La Virgen de la Silla ou La Virgen de la Rosa. Gravou tamén obras de pintores coñecidos como El niño de Vallecas de Velázquez ou Pastorcita de Zurbarán.

1. Que transporta ou conduce.

2. Axente que transporta un patóxeno dun organismo a outro.

3. 1. Elemento dun espazo vectorial que se define tomando a orixe e o extremo. A recta que une os dous puntos determina a dirección do vector, e o sentido é o que vai desde a orixe ao extremo. A lonxitude do vector denomínase módulo.

   2. vector propio

      autovector.

GALICIA

Historiador. Profesor de historia contemporánea na Universidade da Coruña, especializouse en temas de historia social de Galicia. Das súas obras destacan A sociedade galega da Restauración na obra de Pardo Bazán (1875-1900) (1987), Agitacións campesinas na Galiza do século XIX (1995), Galiza na II República (2000) e O agrarismo galego (2002).

PERSOEIRO

Industrial. Instalado en Vigo, destacou como empresario do sector conserveiro e como armador de buques. Benfeitor da cidade, foi o artífice con N. Taboada Leal do lazareto de San Simón, creou as primeiras escolas modernas, a primeira casa de baños e o primeiro teatro da cidade, inaugurado en 1832 na praza da Princesa e que funcionou ata 1880.

MUNICIPIOS

Municipio de Madrid, situado ao L da capital, entre os núcleos de Torrejón de Ardoz e Arganda (8.202 h [2001]). A súa economía baséase na agricultura e na gandaría.

PERSOEIRO

Relixioso e poeta. Bispo de Poitiers (597), escribiu 11 libros de Carmina ou Miscellanea, que, ademais de biografías de santos, conteñen tamén himnos, elexías, consolacións e epitalamios. Foi o primeiro poeta medieval da Galia. Iconograficamente representouse vestido de bispo, co palio sacro. A súa festividade celébrase o 14 de decembro.

1. Acción e efecto de vencer ou de ser vencido.

2. Cumprimento do prazo fixado para algo.

3. Acción de vencer ou ceder algo polo peso doutra cousa.

REXIÓNS

Rexión do NL de Italia (18.391 km2; 4.490.586 h [2001]). A capital é Venecia. Esténdese entre a fronteira austríaca, o Mar Adriático de N a S, e entre Friúl-Venecia Xulia, no L, Trentino-Alto Adige e Lombardía, no O, e Emilia-Romaña no S. Morfoloxicamente, distínguese un sector montañoso, que constitúe a zona meridional do sector oriental alpino, ao N, e a chaira, ao S. A zona montañosa, ou conca superior do Piave, corresponde aproximadamente coas Dolomitas orientais. A chaira véneta é o resultado da enchente dun gran golfo por unha gran masa de materiais de aluvión cuaternarios. O clima é variado, e vai do alpino, na alta conca do Piave, ao mediterráneo, ao S. A rede hidrográfica está formada polo Piave, o Brenta e o Adige, ríos alpinos, á parte do Po, río marxinal que sinala o límite meridional da rexión. A agricultura é a actividade tradicional. Poboado polos vénetos, durante o Imperio Romano foi unha das 17 provincias da diocese de Italia. A causa das invasións...