"To" (Contén)

1. Calidade ou maneira de ser considerada como propia de alguén ou dalgunha cousa.

2. Obxecto característico que acompaña normalmente a descrición ou a representación de certos personaxes ou de certas ideas personificadas, ben porque mantén con estes unha certa relación ou ben porque representa a súa actividade ou as súas propiedades.

3. 1. Adxectivo atributivo.

   2. Adxectivo, substantivo ou calquera palabra con función nominal que se engade a outro substantivo ou oración substantivada cualificándoos ou determinándoos mediante un verbo copulativo. Son copulativos os verbos ser e estar, amais doutros moitos verbos que poden desempeñar unha función copulativa. Xa que logo, o atributo é o que se predica do suxeito e adoito forma parte do predicado nominal e se encontra nas proposicións atributivas ou copulativas. Así, por exemplo, na oración “A cadeira está rota” o atributo é o adxetivo “rota”; en “O río baixa revolto” éo “revolto”, e, en “A auga está morna”, o atributo é “morna”. Na terminoloxía francesa é, moitas veces, sinónimo de predicado nominal.

   3. atributo do complemento/ predicado do complemento

      Nome ou adxetivo que funciona como predicado dun complemento verbal. Así, na oración “Nomearon a Adriano emperador”, o atributo sería “emperador”.

4. Característica mínima de definición e clasificación artefacto. Non é susceptible de subdivisións, e inclúe cando menos dous estados (presente/ausente), actuando como variable independente no seo dun sistema de artefactos específicos. Os atributos adoito estudiados inclúen, polo xeral, aspectos relativos á materia prima da peza, morfoloxía, decoración e mesmo atribución a unha cultura, un estilo artístico, unha cronoloxía, etc.

5. 1. Calidade ou carácter da substancia na que, sen pertencer á esencia do suxeito, se fundamenta.

   2. O que se afirma ou nega dun suxeito; neste sentido, confúndese co predicado.

6. ...

1. Acción e efecto de atrincheirar ou de atrincheirarse.

2. 1. Estrutura de trincheiras para a defensa dunha posición militar.

   2. Toda obra defensiva, permanente ou de campaña.

1. Persoa que realiza unha auditoría.

2. 1. Asesor, relator, próximo a certos tribunais superiores.

   2. Xurista que exerce funcións públicas de asesor próximo aos tribunais integrados por xuíces non togados.

   3. Instrutor dunha causa eclesiástica nomeado polo bispo, ben como cargo estable, ben para unha causa determinada.

   4. Oficial do corpo xurídico militar que ten que emitir xuízos en todos os casos de interpretación ou aplicación das leis, propoñendo a resolución que corresponda en todos os procesos xudiciais que se instrúen no exército.

   5. auditor da Rota /

      Membro do Tribunal da Rota Romana ou do Tribunal da Rota da Nunciatura.

1. Cargo de auditor.

2. Despacho do auditor.

3. Exame da situación económica dunha sociedade feita por auditores, co fin de dar a coñecer o estado patrimonial ou financeiro, e polo que se pode detectar se unha empresa está en situación de suspensión de pagos ou quebra, ou se hai algunha irregularidade, fraude ou delito económico nos libros de comercio.

4. Disciplina que ten como obxectivo analizar as condicións dunha instalación informática para realizar un ditame sobre diversos aspectos desta.

1. 1. Conxunto de asistentes a un determinado acto ou espectáculo.

   2. Público que ocupa unha sala onde se fai unha audición.

2. Local especialmente acondicionado para facer audicións, congresos ou calquera outrotipo de espectáculos ou actos.

3. Local destinado á sonorización de películas.

PERSOEIRO

Conde de Auersperg. Escritor austríaco e político liberal, máis coñecido polo pseudónimo de Anastasius Grün. É autor de poemas satíricos contra Metternich como os do seu libro Spaziergänge eines wiener Poeten (Paseos dun poeta vienés, 1831).

1. Que é semellante á auga, ou que ten excesiva auga. Aplícase especialmente ás froitas con moito zume.

2. Aplícase ao terreo que rezuma auga.

3. Dise do tempo húmido ou chuvioso.

1. Que contén augardente.

2. Que semella ou ten as propiedades da augardente.

3. Voz áspera e ronca.

PERSOEIRO

Físico. Profesor de Física na Universidade da Sorbona desde 1936, coñécese sobre todo pola descuberta, en 1925, do efecto Auger. Realizou tamén unha serie de estudios sobre a física dos positróns e as radiacións cósmicas.

PERSOEIRO

Primeiro Emperador romano (27 a C-14 d C). Adoptado polo seu tío Caio Xulio César como fillo no ano 44 a C, tomou o nome de Octavio. Trala morte de César organizou, con Marco Antonio e Lépido, a recuperación do partido cesariano. Obtivo a axuda do Senado, movido por Cicerón, que se opoñía a Antonio. No ano 43 a C constituíu o segundo triunvirato con Marco Antonio e Lépido; a súa primeira acción foi eliminar a oposición anticesariana por medio de proscricións e presentando batalla a Casio e a Bruto, aos cales venceu e matou en Filipo no ano 42 a C. Alcanzada a paz, os triunviros repartíronse o territorio romano, Octavio recibiu as provincias de Sicilia e de Hispania, e tralo acordo de Brindisi do ano 40 a C selado polo matrimonio da súa irmá con Antonio, todo o Occidente -agás África-. Mentres Antonio estaba en Oriente, Octavio construíu unha flota para aniquilar a Sexto Pompeio, fillo de Pompeio o Grande, que dominaba o mar. No ano 36 a C obtivo a vitoria definitiva e ao mesmo...

1. Que inspira reverencia e admiración pola súa grandeza, excelencia, dignidade ou supremacía.

2. Na Roma da Antigüidade, cualificativo titular de orixe relixiosa tomado do vocabulario dos augures que significa ‘sublime’, ‘excepcional’. Foi outorgado polo Senado a Caio Xulio César Octaviano -coñecido dende entón como Octavio Augusto- no ano 27 a C, co que se destacaba o carácter divino da institución imperial. Como alcume dos césares foi empregado posteriormente na titulación de todos os emperadores romanos, perdendo o seu significado primeiro. Os gregos traduciron o título por sebastós, forma que se documenta nas inscricións do imperio oriental. Foi empregado en épocas posteriores polos emperadores romano-xermánicos.

3. Personaxe cómico do circo que viste ridiculizando a moda masculina, co rostro engurrado e o nariz vermello.

PERSOEIRO

Elector de Saxonia (1553-1586). Protestante, coa súa actitude contribuíu poderosamente á Paz de Augsburgo (1555) e a establecer a fórmula de concordia entre os protestantes en 1580.

PERSOEIRO

Elector de Saxonia e Rei de Polonia (1697-1733). Obtivo a coroa polaca despois de converterse ao Catolicismo. Todos os seus intentos de establecer unha gran monarquía absoluta, as ininterrompidas guerras e as invasións puxeron de manifesto a decadencia política e cultural de Polonia. Aliado de Pedro o Grande, foi destronado por Carlos XII pero recuperou o trono trala batalla de Poltava (1709).

PERSOEIRO

Elector de Saxonia e Rei de Polonia (1733-1763). Fillo de Augusto II de Polonia. Obtivo a coroa na loita contra Estanislao Leszczýnski, sogro de Luís XV. Deixou o goberno nas mans do Primeiro Ministro Brühl; a súa pasividade fixo que o Reino se reducise a unha provincia rusa.