"ABI" (Contén)

1. Imitar a lingua, o estilo e os costumes arábigos.

2. Imprimir o carácter árabe.

3. Afacerse aos costumes e formas árabes.

PERSOEIRO

Procedente dunha familia carlista do barrio de Abando, fundador do nacionalismo vasco moderno. Proporcionou os primeiros alicerces teóricos ao nacionalismo vasco, unindo a tese da independencia para Euskal Herria cunha ríxida relixiosidade e unha posición aburguesada fronte ás problemáticas sociais. Participou en diversas publicacións periódicas e escribiu traballos de revaloración da cultura autóctona, sobre todo lingüísticos: Etimologías euskéricas (1887), Gramática elemental del euzkera bizkaino (1888, incompleta), Lecciones de ortografía del euzkera bizkaino (1896), Orígenes de la raza vasca (1889) e Bizkaya por su independencia (1892). Foi preso por motivos políticos (1895-1896 e 1902).

CAPITAIS

Capital do ostān de Ardabil, no Acerbaixán Oriental, Irán, na beira occidental do mar Caspio (329.869h [1994]).

PERSOEIRO

Político vasco. Licenciado en Dereito e doutor en Letras, ampliou os seus estudios en Alemaña e posteriormente foi profesor de Dereito Político nas Universidades de Madrid, Bilbao e Deusto. En 1968 ingresou no Partido Nacionalista Vasco (PNV), polo cal foi deputado a Cortes (1977-1979). En 1980 foi elixido Presidente do partido, pero demitiu en 1984. No ano 1986 foi reelixido, así como en anos posteriores.

PERSOEIRO

Ilustrador e deseñador gráfico. Como ilustrador publicou Onnameya (1980), Maxina ou a filla espúrea (1987), O Pergameo de Elir (1989), O conto da boa e da mala pipa (1996), Dous máis dous (1998), Camiño de fantasía (1998), Claudina volveu (1998),  A brétema (1999), a Colección Sol e Sombra (2004), Sorrisos e boa colleita (2008) e PIC-NIC (2011). A súa actividade artística abrangue tamén a pintura e o gravado. A súa obra expúxose na sala La Fábrica de Allariz (1996) e na exposición colectiva Ars Saliniensis, celebrada en Cambados en 1998.

1. Non silábico.

2. Fonema que non ten por el mesmo capacidade para dar lugar a un núcleo silábico nunha lingua determinada. Identifícase case sempre co fonema consonántico e oponse a todos os vocálicos.

1. Relativo ou pertencente a Asiria e a Babilonia, consideradas como unha unidade lingüística, histórica e cultural.

2. acadio.

3. Literatura escrita en lingua acadia, con caracteres cuneiformes, aparecida en Mesopotamia nos primeiros séculos do segundo milenio a C. Desenvolve especialmente temas mitolóxicos e relixiosos comúns aos pobos mesopotámicos.

1. Tipo de armila portátil apta para medir a altura dos astros. O modelo máis coñecido consistía nun círculo de metal, sostido cun anel na súa parte superior e mantido no plano da vertical do astro observado. Ao dirixir a alidada, que era xiratoria, cara ao astro, a escala graduada do canto do círculo daba o valor da altura do astro. O astrolabio, coñecido polos exipcios no s III a C -hai, sen embargo, quen lle atribúe a invención a Hiparco, s II a C-, é descrito por Ptolomeo (s II d C) no Almaxesto. Introducido na Península Ibérica polos árabes, foi construído e adaptado á numeración latina por Sunifred Llobet a finais do s X, quen ensinou o seu funcionamento a Xerberte d’Aurillac, futuro Papa Silvestre II, que á súa vez difundiu o seu coñecemento por Europa. O astrolabio náutico, usado durante a Idade Media, foi substituído polo octante e posteriormente polo sextante. Na actualidade só se empregan os astrolabios de prisma.

2. Aparello astronómico destinado a coñecer o momento de paso dunha estrela por unha distancia cenital establecida. Consiste nun prisma de vidro, situado ante un lente, e un horizonte artificial de mercurio, situado diante e na parte inferior do prisma. Hainos de 60° (prisma equilátero) e de 45°. O de 60° -o máis coñecido-, disponse horizontalmente, acaroado á vertical dunha estrela, de forma que o observador vexa ao mesmo tempo, a través da lente, a estrela e a súa imaxe reflectida no horizonte artificial. Das observacións feitas dedúcese a latitude do lugar.

3. Astrolabio de prisma de 60° perfeccionado por A. Danjon ao dotalo dun micrómetro impersoal que permite inmobilizar as dúas imaxes que aparecen no campo visual no momento da súa coincidencia.

4. Astrolabio adaptado ás observacións que tiñan que facer os navegantes. Os primeiros modelos daban a altura do astro observado, pero no s XVI foi modificada a graduación e daban directamente a distancia cenital.

1. De bile negra, hipocondríaco.

2. De carácter difícil ou irascible.

PICOS

Pico dos montes Beskidy (1725 m), o máis elevado da serra, na fronteira entre Eslovaquia e Polonia.

PICOS

Pico dos montes Beskidy (1725 m), o máis elevado da serra, na fronteira entre Eslovaquia e Polonia.