"APA" (Contén)

1. Falta de impulsos, que comporta unha indiferenza aos estímulos que habitualmente orixinan as emocións. Adoito vai acompañada de pasividade evidente. Os casos extremos danse nos estados depresivos e nalgunhas esquizofrenias.

2. Ausencia de paixóns.

1. Afectado de apatía.

2. Dise do individuo de personalidade non emotiva e non activa, con tendencia á soidade, á intransixencia e á primacía do pensamento racional sobre os sentimentos e a acción.

1. Que non ten ningunha nacionalidade.

2. Persoa individual que non ten nacionalidade. Esta situación prodúcese por un posible conflito negativo das leis de adquisición da nacionalidade ou pola existencia duns motivos legais de perda da nacionalidade (incluída a sanción penal), sen prever a posibilidade de adquirir outra.

1. Acariñar coa man algo ou alguén.

2. Tocar coas mans as cousas ou alguén para examinalos ou recoñecelos.

1. Relativo ou pertencente aos arapaho ou á súa lingua.

2. Individuo dun pobo de fala algonquina de América do Norte que habitaba na parte occidental da área dos bosques orientais, ao norte do Missouri, onde se dedicaba á agricultura; máis tarde pasou á área das praderías (no curso superior dos ríos Prata e Arkansas), onde se volveu cazador de bisontes.

3. Subgrupo de linguas indíxenas de América do Norte da familia algonquina, do cal existen actualmente dous dialectos: o arapaho propiamente dito e o atsina. O número de falantes é inferior a 10.000.

PERSOEIRO

Xeneral de Mitrídates VI. Conduciu as campañas contra os romanos establecidos en Asia Menor. Sila derrotouno en Queronea (86 a C) e en Orcomen (85 a C).

CIDADES

Cidade dos turdetanos aliada dos cartaxineses que foi identificada coa actual Estepona (Sevilla). Foi tomada por Escipión o Africano (206 a C); a poboación, antes de renderse ante os romanos, inmolouse nunha fogueira. Este feito representa o comezo da conquista romana do val alto do Guadalquivir. Despois foi cidade romana.

1. Relativo ou pertencente aos atapascanos.

2. Individuo dunha gran familia de pobos indíxenas de América do Norte constituída por etnias moi diversas culturalmente e antropoloxicamente, que teñen en común a orixe histórica e o parentesco lingüístico consecuente. O centro de dispersión dos atapascanos é probablemente a zona do lago Athabasca, Canadá. Desde este punto, e ata o s XVI, estendéronse cara ao S, ao longo do O dos EEUU, ata chegar ás fronteiras actuais de México. O grupo da área cultural do sudoeste é o máis numeroso e homoxéneo (apache, navaho, kiowa-apache, etc). Actualmente quedan uns 120.000 individuos.

3. Grupo de linguas faladas no Canadá. O lingüista Sapir engadiu ao atapascano as linguas haida, tlingit e eyak, e constituíu a gran familia na-dené. A lingua atapascana máis coñecida actualmente é o navaho que, cuns 140.000 falantes, é unha das linguas de América con máis vitalidade.

1. de atrapallar.

2. Que se fixo ou dixo sen seguir unha orde ou regra.

3. Que actúa ou di as cousas con precipitación e sen esmero.

1. Facer as cousas apresuradamente, sen poñer atención.

2. Mesturar as cousas sen orde ou regra.

3. Producir confusión en alguén de maneira que non sabe qué dicir, qué facer ou cómo comportarse.

4. Confundirse ou apresurarse na execución de algo.

1. Agarrar algo ou a alguén que foxe, que está en movemento ou que pode escapar.

2. Conseguir, especialmente con enganos ou habilidade, algunha cousa que é proveitosa.

1. Cubrir de bafo un cristal.

2. Encherse de bafo un cristal.

3. Anubrarse a vista momentaneamente.