"Aman" (Contén)

PERSOEIRO

Político nixeriano. Foi vicepresidente da Assemblée Nationale Française (1957) e dirixente do Rassemblement Démocratique Africain. En 1958 foi elixido primeiro ministro de Níxer, e dous anos máis tarde ocupou a presidencia da nova república. Reelixido en 1965 e 1970, continuou ocupando cargos políticos, como presidente, primeiro ministro e ministro de Asuntos Exteriores. Deposto por un golpe militar en 1974, exiliouse a Marrocos.

PERSOEIRO

Avogado e político venezolano. Ocupou diversos cargos públicos ata 1810, cando se uniu á causa emancipadora. Formou parte da Junta Patriótica, foi presidente da Alta Corte de Justicia e gobernador de València, ata a capitulación da cidade, trala que foi apresado e executado polas forzas realistas.

PERSOEIRO

Trobador galego. Activo na segunda metade do s XII, a xulgar pola súa posición temperá nos cancioneiros e por diversas referencias documentais. Os bens que posuía en Galicia e León poden ser localizados grazas á relación que mantivo a familia co mosteiro leonés de Carrizo, onde profesaron as fillas do trobador, Orfresa e Elvira Fernandez. A súa produción poética é anterior a 1240 -momento culminante no proceso de expansión do fenómeno trobadoresco en certas cortes señoriais galegas- e comprende cinco cantigas de amor e tres de escarnio.

GALICIA

Escultor. Realizou, entre outras obras, o retablo da capela de Nosa Señora do Camiño (Ribadeo, 1699).

GALICIA

Avogado e político. Licenciado en Leis e Canons pola Universidade de Santiago de Compostela (1829), traballou como avogado ata 1832, ano no que se iniciou na xudicatura. Foi comandante da milicia nacional e defendeu os territorios da súa xudicatura contra as faccións carlistas. Tralo golpe de Espartero, foi destituído e perseguido ata o regreso dos moderados ao poder. En 1844 foi nomeado gobernador civil de Lugo e desde ese mesmo ano obtivo representación no Congreso ata a lexislatura de 1864 (agás no período progresista de 1854-1856), pola provincia da Coruña (1844-1846) e polos distritos de Cee (1846-1850; 1851-1864) e Carballo (1850-1851). Foi condecorado coa Gran Cruz de Cabaleiro de Isabel a Católica (1837) e coa Cruz de Comendador de Isabel a Católica (1838).

1. Que presenta un aspecto brillante e lucido, xeralmente por ser ou parecer novo.

2. Que é novo ou recente, especialmente nunha actividade ou cargo.

3. Aplícase aos paos, faixas, bandas ou pezas similares cando son ondeados e terminan en punta.

1. Relativo ou pertencente aos garamantes.

2. Individuo do pobo garamante.

3. Pobo nómade do interior de Libia que se desenvolveu arredor do 400 a C. Segundo as fontes históricas romanas a súa cabalería serviu no exército de Aníbal. No 19 a C foron derrotados polo procónsul romano Lucio Cornelio Balbo, que conquistou a súa capital, Garama, pero os enfrontamentos prolongáronse durante o s I. Introduciron o emprego do camelo e abriron unha ruta a través do Sáhara. O empeoramento climático na rexión ocasionou a súa decadencia e desaparición cara ao 600. Algúns investigadores identificáronos cos antepasados dos tuaregs.

1. Guarnición das espadas ou armas similares.

2. Peza que se fixa no canón dunha arma de fogo e que serve para que o tirador non se queime ao facer fogo.

PERSOEIRO

Pintor. Realizou a súa primeira mostra individual en 1947 e participou en diversas convocatorias da Exposición Nacional de Bellas Artes e do Salón de Otoño de Madrid, onde acadou a terceira (1958), segunda (1960) e primeira (1961) medalla.

PERSOEIRO

Escritor árabe de familia persa. Estivo vinculado á corte buwaihida. É autor de diversas epístolas moi detallistas e foi o creador do xénero maqāma.

FILOSOFOS

Filósofo e escritor alemán. Precusor do romanticismo, destacou pola súa teoría da revolución divina oposta ao coñecemento racional de Deus propugnado polos filósofos do seu tempo. Das súas obras destacan Tagebuch eines Christen (Diario dun cristián, 1758) e a súa obra póstuma contra I. Kant, Metakritik über den Purismus der reinen Vernunft (Metacrítica sobre o purismo da razón pura, 1800).

GALICIA

Trobador. Debido á presenza das súas cantigas de amor no Cancioneiro da Ajuda e pola colocación das súas composicións no Cancioneiro da Biblioteca Nacional de Lisboa e no Cancioneiro da Biblioteca Vaticana, a carón de Nuno Fernandez Torneol e Pero Garcia Burgalês, a crítica supón que debeu compoñer a súa lírica a mediados do s XIII. Consérvanse 8 composicións da súa autoría: 5 cantigas de amigo e 3 cantigas de amor, caracterizadas pola súa disposición a xeito de narración dialogada entre varios personaxes, baseada nos esquemas estróficos, métricos e rítmicos, pero cos mesmos tópicos ca a lírica amorosa trobadoresca.

CAPITAIS

Capital do il homónimo, en Anatolia Central, Turquía (303.594 h [1997]). A actividade económica máis importante é a explotación das minas de ferro e plata.