"Berg" (Contén)

PERSOEIRO

Escritor alemán. Autor neorromántico, da súa produción destaca a obra de teatro Alles um Liebe (Todo polo amor, 1910), a novela Katinka, die Fliege (Katinka, a mosca, 1911) e retratos literarios como Schattenbilder (Sombras, 1912-1917).

PERSOEIRO

Poeta alemán. Escribiu o poema coñecido como Canción de Ezzo, que comeza coa xénese e remata coa redención, ademais de reflectir as ideas reformistas de Cluny.

PERSOEIRO

Ourive ruso. Formouse en Europa Occidental (1860-1864) e dende 1870 encargouse do obradoiro familiar, do que abriu sucursais en cidades rusas e en Londres. Traballou con diferentes metais, xemas, pedras duras e esmaltes, e foi ourive e xoieiro da corte rusa. Participou na Exposición Panrusa de Moscova (1882) e recibiu unha medalla de ouro. En 1990 fundouse a Fabergé Arts Fundation con sedes en Washington e San Petersburgo.

FAMILIAS

Familia de artistas alemáns activos nos ss XVII e XVIII. Entre outros membros cómpre destacar o escultor Benedikt Faistenberger (Kitbühel 1621-1693), que realizou, entre outras obras, o retablo de santo Andrés de Kitbühel; Andreas II Faistenberger (Kitbühel 1647-Múnic 1736) escultor e decorador que traballou, entre outras, na decoración do palacio dos Wittelsbach; Anton Faistenberger (Salzburgo 1663-Viena 1708), pintor formado en Italia que cultivou a paisaxe de temas heroicos; e os tamén pintores Joseph Faistenberger (Salzburgo 1675-1724) e Simon Faistenberger (Kitbühel 1695-1759).

PERSOEIRO

Escritor noruegués. Da súa produción destaca Bør Børson (1920), Den fjerde nattevakt (1923), Christianus Sextus (1927) e Nattens brød (1940).

PERSOEIRO

Duque (1797-1803), primeiro elector (1803-1806) e primeiro rei de Württemberg (1806-1816), fillo do duque Federico Uxío I. Aliouse con Napoleón contra Austria e recibiu polo Tratado de Presburgo (1805) gran parte das posesións austríacas. En 1806 acadou o título de rei, entrou na Confederación do Rin e anexionouse varios principados. Uniuse á coalición de 1813 contra Francia.

FILOSOFOS

Filósofo estadounidense. Doutor en Filosofía pola University of Michigan, foi profesor nas facultades de filosofía das universidades de Brown, Princeton e Rockefeller, e profesor emérito na Universidade de Arizona. Os seus estudios centráronse na ámbito da ética, a teoría de acción, a filosofía do dereito e a filosofía política, en concreto no ámbito das liberdades persoais e a lexitimidade da intervención estatal na esfera do comportamento individual. Das súas obras destacan Doing & deserving: essays in the theory of responsibility (Facendo e desexando: ensaios sobre a teoría da responsabilidade, 1970), The moral limits of the criminal law (Límites morais das leis criminais, 1984-1988) e Philosophy of law (Filosofía do dereito, 1990).

PERSOEIRO

Educador suízo. En 1799 fundou en Hofwyl, cerca de Berna, unha institución agrónomo-educativa e favoreceu o ensino das diversas clases sociais. Á súa escola, orientada baixo postulados pestalozzianos, acudiron estudiantes de toda Europa e tivo unha grande influencia no desenvolvemento das teorías educativas, especialmente na educación baseada no traballo directo no campo. Foi un dos máximos difusores e continuadores da obra da educación popular que trazara Johann Heinrich Pestalozzi

PERSOEIRO

Médico. Estudiou na Universidade de Copenhaguen, onde se doutorou en 1890 e da que foi profesor. É o inventor da fototerapia e da lámpada que leva o seu nome, e que se empregou no tratamento do lupus vulgaris ou tuberculose da pel. O seu descubrimento conduciu á utilización de raios ultravioletas para a esterilización dos instrumentos. En 1903 recibiu o Premio Nobel de Medicina e Fisioloxía polas súas investigacións sobre os raios ultravioletas e as súas aplicacións terapéuticas.

CIDADES

Cidade de Dinamarca, na illa de Sjaelland, dentro da área metropolitana de Copenhaguen (9 km2; 90.327 h [2000]). O seu territorio está totalmente rodeado pola capital. Contén unha área de recreo, un sector residencial e unha área industrial. Do seu patrimonio cultural destacan a Real Fábrica de Porcelana de Copenhaguen, o palacio de Frederiksberg (1609-1703) e os xardíns de Frederiksberg, dentro dos que destacan o pavillón chinés (1799), o Apistemplet (1802) e o Kildegrotten (1801).

PERSOEIRO

Poeta. Membro da xeración beat, foi un dos representantes da contracultura e do movemento Gay Liberation. Da súa produción destacan Howl and other poems (1956), Empty Mirror (1961), Indian Journals (1970), The Fall of America (1973), Mind Breaths: Poems 1972-77 (1978), Straight Hearts Delight (1980), White shroud. Poems 1980-1985 (1986) e Cosmopolitan Greetings: poems 1986-1992 (1995).

PERSOEIRO

Escritor. Coñecido co pseudónimo de A ḥ ad ha-’Am, publicou Al parašat derakīm, onde se pronunciou a favor da creación dun centro espiritual en Palestina.

PERSOEIRO

Dramaturgo e guionista cinematográfico arxentino. Na súa obra dramática destacan títulos como Knepp (1983), Krinsky (1983), Poniendo la casa en orden (1985), Cartas a Moreno (1987) ou Rajemos, Marqués, Rajemos (1976), texto destinado ao publico infantil e presentado en Galicia en 1985 polo grupo Tagallo e en 1990 pola Compañía Kalandraka.

PERSOEIRO

Antropólogo e lingüista. Doutorouse en Antropoloxía (1940) na Northwestern University (Evanston, Illinois). Foi profesor na University of Minnesota e, en 1962, trasladouse á Stanford University, onde permaneceu ata o seu retiro (1985). Ademais de estudar os universais, investigou as distintas familias lingüísticas. Na súa obra The Languages of Africa (1963) -publicara unha primeira versión co título Classification of African Languages (1955)-, clasificou todas as linguas de África en catro familias: níxer-congo, nilosahariana, afroasiática e khoisan. Tamén estudiou a clasificación xenética das linguas de Nova Guinea e de América do Sur. Para a primeira distinguiu dúas familias: a austronesia e a indopacífica; e para a segunda concluíu que existía unha estreita relación entre as linguas de América do Sur e as de América do Norte, e que as linguas indíxenas de América pertencían a tres familias: esquimó-aleutiana, na-dené e amerindia. A partir da década de 1990 investigou as linguas...

PERSOEIRO

Escritor romántico alemán. Coñecido como Novalis, entendeu o amor como unha forza elemental anímica e cósmica, e no seu individualismo máxico todo coincidiu, individuo e universo, vida e morte, un e todo. Publicou Geistliche Lieder (Cánticos espirituais, 1799), algúns poemas alegres e vitais, Lied der Toten (Canto dos mortos) e Hymnen an die Nacht (Himnos á noite, 1800). Tamén publicou fragmentos literarios co nome de Blütenstaub (1798), o ensaio Die Christenheit oder Europa (A cristiandade en Europa, 1799) e a novela inacabada Heinrich von Ofterdinge, en resposta ao Wilhelm Meister, de Goethe.