"Bor" (Contén)

DINASTIAS

Dinastía de orixe francesa que gobernou en Francia (1589-1792, 1814-1830, despois desta data algún membro da dinastía reinou ata 1848), España (1700-1808, 1814-1868, 1874-1931 e dende 1975), Nápoles e Sicilia (1734-1808), no Reino das Dúas Sicilias (1816-1860), Etruria (1801-1807) e nos ducados de Parma (1731-1735, 1748-1802, 1847-1859) e de Lucca (1815-1847).
Orixe da dinastía
A casa de Borbón, en francés Bourbon, é unha rama da casa francesa dos Capetos. Todos os Borbóns proveñen do Rei Luís IX (1214-1274), Capeto en liña directa, a través do seu sexto fillo Roberto, conde de Clermont (1256-1317) que casou con Beatriz de Borbón, herdeira do señorío de Bourbon-l’Archambault, hoxe no departamento de Allier, ao extinguirse a liña de sucesión masculina. En 1327 o Rei Carlos IV converteu o señor de Borbón, Luís o Grande (1279-1342), en duque de Borbón e par de Francia. Da descendencia deste primeiro duque de Borbón naceron dúas ramas da familia: a rama primoxénita procedente...

PERSOEIRO

Infante de España, conde de Barcelona e xefe da casa real española (1941-1977). Terceiro fillo varón de Afonso XIII e de Victoria Uxía de Battemberg, herdou os dereitos dinásticos da coroa española trala renuncia dos seus irmáns, Afonso e Xaime (1933). Ingresou na Escola naval de San Fernando en 1930 e trala proclamación da Segunda República marchou ao exilio e continuou os seus estudios na escola naval de Dartmouth (Inglaterra). Casou con María das Mercedes de Borbón Orleans (1935). Baixo o nome de Xoán López tratou de combater na Guerra Civil, pero as tropas franquistas impedírono. Converteuse en aspirante ao trono de España trala morte de Afonso XIII (1941). Estableceuse en Estoril en 1947. Oposto á lei de sucesión de Franco, accedeu a que o seu fillo, o príncipe Xoán Carlos estudiase en España. Trala proclamación do Rei Xoán Carlos I, mantivo o título de conde de Barcelona e renunciou aos seus dereitos sobre a coroa española o 14.5.1977. Á súa morte recibiu honores de Rei.

PERSOEIRO

Infanta de España. Filla de Isabel II, foi princesa de Asturias ata o nacemento de Afonso XII e despois ata o nacemento da súa sobriña María das Mercedes. Era coñecida polo sobrenome da Chata.

PERSOEIRO

Duque de San Jaime. Pretendente carlista á coroa de España co nome de Afonso Carlos I, irmán de Carlos VII. En 1871 casou con María das Neves de Braganza, infanta de Portugal. Durante a Terceira Guerra Carlista foi designado capitán xeneral das forzas de Catalunya (1872-1876). En 1931, ao morrer sen fillos o seu sobriño Xaime, converteuse en pretendente. Rompeu as negociacións que iniciara co destronado Afonso XIII e mostrouse de acordo coa entrada dos carlistas no levantamento de 1936. Morreu sen fillos, deixando irresoluta a súa sucesión.

PERSOEIRO

Pretendente carlista á coroa de España co nome de Carlos VII. Neto de Carlos María Isidro de Borbón e sobriño do conde de Montemolín. En 1866 casou con Margarida de Borbón, filla do duque de Parma. Reorganizou o Carlismo. En 1869 promulgou o seu primeiro manifesto político onde prometeu a defensa da unidade relixiosa, a descentralización política e o proteccionismo económico. Ese mesmo ano intentou un golpe militar a prol do Carlismo. En 1872 impulsou a loita carlista, que se estendeu a Catalunya, País Vasco e Navarra, que continuou despois da proclamación de Afonso XII (1874) e que rematou en 1876. Un ano despois reorganizou de novo o Carlismo e en 1900 fixo un novo levantamento militar. Sucedeulle como pretendente o seu fillo Xaime de Borbón e de Borbón-Parma.

PERSOEIRO

Duque de Sevilla. Almirante e político, neto de Carlos IV. Home de ideas liberais e afiliado á francmasonería. O 31 de decembro de 1845 publicou un manifesto onde propoñía o seu matrimonio coa Raíña Isabel II. O goberno entregoulle o mando do buque Manzanares e enviouno a Galicia, onde apoiou o levantamento progresista de 1846. Foi desterrado de España o 20 de marzo de 1846 e marchou a Francia e a Inglaterra. Á caída de Isabel II, foi partidario de Espartero. Perdeu a vida nun duelo co conde de Montpensier.

PERSOEIRO

Duque de Madrid. Pretendente carlista á coroa de España co nome de Xaime III, fillo do pretendente Carlos María das Dores de Borbón e Autria-Este. Fixo estudios militares en Austria, ingresou no exército ruso e participou na guerra ruso-xaponesa (1904). Ao morrer o seu pai (1909), proclamou os seus dereitos á coroa de España e reorganizou o Carlismo. En Catalunya tivo numerosos partidarios, denominados jaumins. Durante a Primeira Guerra Mundial foi partidario dos aliados e estivo confinado en Austria. En 1918 publicou un manifesto no que desautorizaba os carlistas partidarios dos alemáns, feito que motivou a escisión carlista denominada como tradicionalismo, dirixida por Juan Vázquez de Mella. En 1931, proclamada a República española, pactou con Afonso XIII o traspaso da solución do preito dinástico á solución dunhas cortes representativas.

PERSOEIRO

Conde de Montemolín, fillo do infante Carlos María Isidro. Pretendente carlista á coroa de España (1845) co nome de Carlos VI. Intentou o seu casamento coa Raíña Isabel II. Mentres era rei pretendente tivo lugar en Catalunya a segunda guerra Carlista. No 1860 levou a cabo unha rebelión militar desde San Carlos de la Rápita, foi prendido e condenado a morte, aínda que sería indultado ao renunciar ao trono (Tortosa, 23.3.1860). Máis tarde, ante as pretensións do seu irmán Xoán Carlos, invalidou a renuncia.

PERSOEIRO

Conde de Montizón e segundo fillo do infante Carlos María Isidro. Pretendente carlista ao trono de España. Despois da renuncia á coroa feita polo seu irmán Carlos Luís, conde de Montemolín (1860), erixiuse en xefe dos carlistas e propuxo ás cortes o establecemento dun réxime máis liberal, distinto ao de Isabel II. Despois, o seu irmán anulou a renuncia e, ao morrer este en 1861, sucedeulle nas pretensións ao trono. Os seus dereitos pasaron a seu fillo Carlos María das Dores.

PERSOEIRO

Conde de Chinchón. Foi cardeal e arcebispo de Sevilla e Toledo. De tendencia liberal, presidiu a rexencia nos últimos tempos das cortes de Cádiz. Estivo recluído en Toledo (1814-1820) por orde de Fernando VII. Foi presidente da xunta provisional de comezos do Trienio Liberal (1820).

PERSOEIRO

Infanta de España e duquesa de Palma de Mallorca. Filla de Xoán Carlos I e Sofía de Grecia. Licenciada en Ciencias Políticas pola Universidad Complutense de Madrid (1989), realizou un máster en Relacións Internacionais na New York University (1990-1991). Traballou na Unesco nas súas sedes de París e Barcelona (1992). En 1993 incorporouse á Fundación La Caixa. Casou en 1997 co xogador internacional de balonmán Iñaki Urdangarín.

PERSOEIRO

Infanta de España e duquesa de Lugo. Filla primoxénita de Xoán Carlos I e Sofía de Grecia. Licenciada en Ciencias da Educación pola Universidad de Comillas (1992). Casou en 1994 con Jaime de Marichalar.

PERSOEIRO

Príncipe de Asturias e herdeiro ao trono de España (1977). Fillo de Xoán Carlos I e Sofía de Grecia. Ao alcanzar a maioría de idade (1986), xurou a Constitución ante as Cortes Xerais. Realizou estudios militares nas tres academias militares: General Militar de Zaragoza, Naval de Marín e do Aire en San Javier (Murcia). Cursou estudios de Dereito, Política e Economía na Universidad Autónoma de Madrid (1993) e converteuse no primeiro herdeiro con titulación universitaria. Realizou un máster en relacións internacionais na Universidade de Georgetown (EE UU). Participou nos Xogos Olímpicos de Barcelona (1992) na selección nacional de vela. Representa o Rei e o Estado en diferentes actos.

PERSOEIRO

Infante de España, fillo de Carlos III. Foi presidente da Xunta Suprema establecida en 1808 durante a viaxe de Fernando VII a Baiona.

PERSOEIRO

Duque de Borbón. Ao servizo de Luís XII e de Francisco I participou nas campañas de Italia (1509-1515). En 1514 Luís XII nomeouno condestable de Francia. As ambicións reais sobre o ducado de Borbón, tras morrer a súa dona sen descendencia, fixeron que se puxese ao servizo de Carlos V (1523) e participase na batalla de Pavía (1525). Nomeado duque de Milán, en 1526 marchou á fronte do exército imperial contra Clemente VII a Roma, onde morreu. Os seus bens pasaron á coroa de Francia.

PERSOEIRO

Infante de España, fillo de Carlos IV e irmán de Fernando VII, foi pretendente carlista á coroa de España co nome de Carlos V. Durante a Guerra de Independencia residiu en Valençay ata 1814, regresou a España e foi nomeado xeneral de brigada dos carabineiros. En 1823 comezou a agrupar os elementos absolutistas máis radicais, descontentos coa actitude moderada de Fernando VII despois do Trienio Liberal, e tres anos despois era xefe deste grupo. En 1830 recoñeceu a Pragmática Sanción, pero a reacción dos seus partidarios motivou que o goberno o obrigase a marchar a Portugal. Morto Fernando VII, non recoñeceu a Isabel II e lanzou un manifesto o 1 de outubro de 1833, no que se proclamaba Rei; inmediatamente estalou a Primeira Guerra Carlista (1833-1840). Obrigado a marchar a Inglaterra (Tratado de Évora-Monte, 1834), regresou á Península Ibérica en xullo dese mesmo ano e instalouse en Navarra durante a guerra. Entre maio e xuño de 1837 realizou unha incursión en Catalunya co seu exército. O...

PERSOEIRO

Rei consorte de España (1848-1868) polo seu matrimonio con Isabel II. Interveu en política influenciado polo padre Fulgencio e sor Patrocinio; destituíu o goberno de Narváez en 1849. Trala Revolución de 1868 exiliouse a Francia coa Raíña, da que se separou pouco tempo despois.

PERSOEIRO

Duque de Angulema. Fillo de Carlos X de Francia, casou con María Teresa Carlota, filla de Luís XVI. Foi tenente xeneral do Reino, pero non puido vencer a Napoleón en 1815. Encabezou os Cen Mil Fillos de San Luís que invadiron España en 1823. Trala Revolución de 1830 exiliouse a Austria.