"COU" (Contén)

MONTES

Monte da serra de Meira que serve de límite ás parroquias de Meira (no concello homónimo) e San Xurxo de Piquín (concello de Ribeira de Piquín). O seu cumio acada os 832 m de altitude.

ILLAS

Illote da beira setentrional da ría de Arousa, situada no litoral meridional da parroquia de Aguiño (concello de Ribeira).

PARROQUIA

Parroquia do concello de Campo Lameiro baixo a advocación de san Cristovo.

PUNTA

Punta do litoral noroccidental da parroquia do Hío, situada no concello de Cangas. Pecha polo O a ría de Aldán e constitúe o extremo setentrional do sector costeiro denominado Costa da Vela.

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Gondomar. Segundo os epígrafes conservados nos muros da ábsida, edificouse entre 1731 e 1735. De acordo con outra inscrición da fachada sur, reconstruíuna en 1906 o abade Xosé Gómez. Trátase dun templo de planta rectangular dunha nave, con cuberta de madeira, e cunha ábsida cuberta con bóveda de canón, apoiada nun arco de cruceiro sobre pilastras. A fachada norte ten dous corpos pegados, a sancristía e a sala de usos múltiples, e un pórtico aberto cun tellado que descansa sobre unha columna de sección octogonal. Na fachada principal destaca a torre de base cadrada, cuberta por unha pirámide regular, con cornixa de sección trapezoidal e rematada por pináculos.

PERSOEIRO

Oceanógrafo e naturalista francés. En 1930 ingresou na Academia Naval Francesa e foi oficial da Mariña ata 1956. En 1943 inventou e patentou, xunto co enxeñeiro Émile Gagnan, o escafandro autónomo denominado Aqualung. Ideou tamén un somerxible bipraza e un dispositivo para filmar baixo a auga. Trala Segunda Guerra Mundial creou, xunto co comandante Philippe Tailliez e Frédéric Dumas, unha unidade de investigación subacuática. A bordo da nave oceanográfica Calypso, explorou dende 1950 os océanos e dirixiu numerosas campañas científicas, tecnolóxicas e cinematográficas. Fundou o Groupe d’Études et de Recherches Sous-marines (Toulon, 1946) e a Office Française de Recherches Sous-marines (Marsella, 1952), chamada dende 1968 Centre d’Études Marins Avancés. En 1973 fundou a Cousteau Society, que dirixiu ata a súa morte. Entre 1957 e 1988 dirixiu o Museo Oceanográfico de Mónaco. Realizou máis dun centenar de documentais cinematográficos submarinos. Coa súa primeira longametraxe,...

PERSOEIRO

Oceanógrafo francés. Traballou co seu pai, Jacques-Yves Cousteau, como submarinista e fotógrafo do buque oceanográfico Calypso. Filmou a serie de televisión The Undersea World of Jacques Cousteau (O mundo submarino de Jacques Cousteau) e foi coautor de Les requins (As quenllas, 1970).

FAMILIAS

Familia de escultores franceses activa durante os ss XVII e XVIII. O iniciador da estirpe, François Coustou (?-Lyon 1690) foi entallador en Lyon e escultor do rei. Os seus fillos, Nicolas e Guillaume, foron discípulos seus e do seu cuñado Antoyne Coysevox. Nicolas Coustou (Lyon 1658 - París 1733), pensionado en Roma en 1682, foi profesor da Academia de Belas Artes dende 1702. Traballou co seu irmán na decoración dos palacios de Versailles, Trianon e Marly. Colaborou na decoración externa dos Invalides e fixo a Piedade (1725) de Notre-Dame de París. Guillaume I Coustou (Lyon 1677 - París 1746) estivo tamén pensionado en Roma e foi profesor da Academia dende 1715. Da súa produción destacan os cabalos realizados para o palacio de Marly (1745), situados trala praza da Concorde de París, o busto de Nicolas Coustou e a estatua de Luís XVIII de Notre-Dame de París. O seu fillo Guillaume II Coustou...

1. de coutar ou coutarse.

2. Aplícase á persoa que ten algún membro incapacitado.

1. Delimitar un terreo con marcas para indicar que o seu uso está reservado.

2. Pechar unha porta asegurándoa cunha tranca.

3. Impedir que se realice unha acción.

4. Deter o curso dun fluído, especialmente do sangue.

5. Agarrar algo ou a alguén para impedir que se mova.

6. Reprimir os desexos ou as inquietudes de alguén.

7. Curar unha doenza con esconxuros.

8. Evitar que se manifeste un sentimento ou estado de ánimo, particularmente cando é violento.

PERSOEIRO

Director de fotografía e realizador cinematográfico. A súa fotografía realista imprimiulle un ton estético á Nouvelle Vague. Colaborou, entre outros, con J. L. Godard, F. Truffaut, J. Démy e P. Schöndorfer. Participou en diversos documentais e filmes como, Paradis Terrestre (Paraíso terrestre, 1956), Le petit soldat (O pequeno soldado, 1960), Alphaville (1965), Passion (Paixón, 1981), La femme fardée (A muller maquillada, 1990) e Chaque jour est Nöel (Cada día é Nadal, 1996). Recibiu os premios Press Film Kritik de Múnic (1961) e International Award da American Society of Cinematographers (1967) a nivel internacional; e o Cesar de fotografía (1977) e o Premio da Comisión Superior Técnica de Cannes (1982), ambos os dous en Francia.

PERSOEIRO

Revolucionario francés. En 1791 formou parte da Asemblea lexislativa e dende 1792 da Convención, que o elixiu para participar no Comité de Salvación Pública (1793-1794). Apoiou a Robespierre nas tarefas de goberno da I República e redactou algunhas das leis sobre os tribunais revolucionarios. Trala vitoria dos termidorianos foi guillotinado.

PERSOEIRO

Oficial da mariña portugués. Foi gobernador xeral de Moçambique (1905-1906) e ministro da Marinha e do Ultramar (1909-1910). En 1919 tentou a restauración da monarquía.

1. Terreo ou conxunto de terreos cercados sobre os que existe algunha prohibición, particularmente de caza ou pesca. A realización destas actividades adoita ter un réxime especial, xeralmente de carácter limitativo.

2. Terreo de monte cercado.

3. 1. Conxunto de propiedades comprendidas nunha superficie dun único dono.

   2. Circunscrición administrativa propia da organización territorial do Antigo Réxime que comprendía, polo xeral, unha única parroquia baixo a xurisdición dun mesmo señor ou señores, que representaban nel a autoridade rexia. Da súa administración encargábase un mordomo e do seu goberno un xuíz, nomeados polo señor responsable, que podía ser civil ou, na maior parte dos casos, eclesiástico. Esta institución de orixe medieval permaneceu vixente ata o segundo terzo do s XIX, cando se impuxo definitivamente o modelo municipalista establecido por vez primeira pola Constitución de 1812. Trala reforma administrativa do conde de Floridablanca, en 1785 había en Galicia un total de 155 coutos redondos (9 na provincia de Betanzos, 7 na Coruña, 48 en Lugo, 16 en Mondoñedo, 44 en Ourense, 20 en Santiago e 11 en Tui).

4. Terreo baixo a xurisdición dun señor, eclesiástico ou laico, que exerce as funcións características do poder público. Este espacio privilexiado queda constituído a partir das diversas Cartas de Couto, documento no que se especifican os lindes e privilexios delegados polo rei. Fisicamente, os límites dos coutos fixábanse con marcos de pedra de grandes dimensións, nos que se labraban diversas inscricións alusivas á xurisdición especial desas terras. En ocasións localizáronse nos documentos diversos casos nos que o rei, unha vez anuladas as concesións e privilexios dun couto, dá ordes para que estes marcos de pedra sexan derruídos, polo que desaparece o señorío.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Taboada baixo a advocación de san Martiño.