"Mie" (Contén)

PERSOEIRO

Mestre. Dedicado ao xornalismo, colaborou nas publicacións da época e defendeu as súas ideas liberais desde as páxinas de La Voz de Galicia, El Telegrama e a revista Galicia. Da súa produción destacan Historia de la escritura (1886), El regionalismo y la obcecación (1887), Documentos inéditos de la Villa del Caramiñal (1888), Antigüedades de Noya (1888), En las orillas del Esla (1895), Costanza (1895) e La cruz de la espada (1898). Recibiu diversos premios e foi membro honorario de moitas colectividades. Foi condecorado coa Cruz Roja de primera clase del Mérito Militar e foi nomeado cabaleiro da Orden de Isabel la Católica.

PERSOEIRO

Relixioso franciscano. Foi ministro provincial no convento de San Juan Bautista de la Ribera, en València (1663-1666) e fundou os conventos de San Antonio de Pego e Nuestra Señora de Albacete. Escribiu Oración panegírica del beato Pascual Baylón (1668) e Doce pares de sagrados panegíricos y evangélicas oraciones, dedicados al Cordero Eucarístico y Dios Sacramentado (1681).

PERSOEIRO

Pianista e compositor. Especializado en música salsa e jazz, iniciou a súa carreira nas orquestras de Eddie Forrester, Johnny Seguí, Vicentino Valdés e Tito Rodríguez. Da súa discografía destacan The Sun of Latin Music (1975), Unfinished masterpiece (1976), Palo pa’ rumba (1984), Solito (1985) e La verdad (1987), todos eles galardoados con premios Grammy.

PERSOEIRO

Escritora. De ideoloxía marxista, foi dirixente das Joventuts Unificades de Catalunya (1937) e fundadora da Aliança Nacional de la Dona Jove (1937-1939). Exiliada en París, Praga e nalgúns países americanos, é autora de obras de carácter autobiográfico, como Quan èrem refugiats (1975); crónicas de viaxe, como Nadal a Porto (1995, Premi de les Lletres Catalanes); novelas de fición, como Segrest amb filipina (1986); e ensaios, como Cròniques de nàufrags (1976) e L’art d’envellir (2002). Recibiu o Premi d’Honor de les Lletres Catalanes (2001) ao conxunto da súa obra.

1. Relativo ou pertencente á poliomielite.

2. Persoa que padece poliomielite.

PERSOEIRO

Mártir. Padeceu martirio durante as persecucións de Decio e Valeriano. Refuxiouse en Cimiez e encerrárono xunto con dous osos que se deitaron aos seus pés. Segundo a paixón lendaria do s VI, foi bautizado polo Papa Ponciano. Morreu decapitado. Viste como patricio romano e porta como atributos un libro e un coitelo, ou un ídolo aos seus pés. A súa festividade celébrase o 14 de maio.

PERSOEIRO

Xeneral polaco. Organizador da Confederación de Bar, distinguiuse na defensa de Berdičev (1768) e Częstochowa (1770-1771) contra os rusos. Acusado falsamente de intentar raptar e asasinar a Estanislau II de Polonia, exiliouse en París e despois en EE UU (1776), onde combateu ao lado de G. Washington na Guerra de Independencia. Morreu na Batalla de Savannah e considerouse heroe nacional en EE UU.

PERSOEIRO

Dama da sociedade francesa. De nome Jeanne Françoise Julie Adélaïde Bernard, casou co banqueiro Jacques Récamier en París (1793). Durante o Consulado reuniu no seu salón diversos políticos e admiradores, como L. Bonaparte, os Montmorency ou J. B. Bernadotte. Favoreceu elementos da oposición e foi desterrada de París polo emperador en 1811. Regresou en 1814 e posteriormente, retirada na súa residencia de Abbaye-aux-Bois (1819), continuou a súa intensa amizade con F. René de Chateaubriand.

PUBLICACIÓNS

Publicación editada en Vigo a partir de xullo de 1958. Subtitulouse “Revista del Centro Gallego de Produtividad” e tiña unha periodicidade mensual nos seus comezos. Cesou probablemente a finais de 1960. Centrada no eido industrial, analiza a problemática da industria da época, a eficacia dos directores de empresa en relación coa produtividade, a aplicación de novas técnicas industriais e a organización de calquera empresa.

1. Relativo ou pertencente a Ribadumia ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Ribadumia.