"Ondo" (Contén)

PARROQUIA

Parroquia do concello de Baralla baixo a advocación de san Xoán.

MONTES

Monte situado na parroquia de Entrimo, no concello homónimo. O seu cumio acada os 708 m de altitude.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Albacete, Castela-A Mancha, situado ao S da capital provincial e atravesado polo túnel de Talave (1.838 h [2001]).

MONTES

Monte situado na parroquia de Santa Cruz de Rubiacós (Nogueira de Ramuín). O seu cumio acada os 824 m de altitude.

PARROQUIA

Parroquia baixo a advocación de san Martiño dividida entre os concellos de Monterrei e Cualedro, onde ten a súa cabeceira.

GALICIA

Parroquia do concello de Cualedro. baixo a advocación de San martiño.

MONTES

Monte situado na parroquia de Augasantas (Cotobade). O seu cumio acada os 548 m de altitude.

MONTES

Monte situado na parroquia de Santo André (As Nogais). O seu cumio acada os 903 m de altitude.

MONTES

Monte situado no límite entre os concellos da Pastoriza, Meira e Pol. O seu cumio acada os 596 m de altitude.

MONTES

Monte situado na parroquia de Toiriz (Vila de Cruces). O seu cumio acada os 519 m de altitude.

1. 1. Que ten unha figura circular.

   2. Que ten forma de esfera.

   3. Que ten sección transversal circular.

2. Que está completo e non presenta defectos.

3. Aplícase ao número expresado aproximadamente en unidades dunha orde dada sen ter en conta as unidades de orde inferior ou superior.

4. Barra metálica de ferro ou aceiro de sección circular ou aproximadamente circular, que se emprega para armar formigón.

5. Tipo de letra de forma circular e dereita, empregada xeralmente na composición do texto de libros, diarios e revistas.

6. 1. músculo redondo maior

      Músculo que produce a extensión do úmero e o rota cara a dentro.

   2. ...

GALICIA

Economista. Doutor en Ciencias Económicas, foi vicedecano da facultade de Ciencias Económicas da Universidade de Santiago de Compostela e director xeral do Instituto Galego de Vivienda e Solo. Escribiu Aplicación del análisis espectral al estudo del comportamiento bursátil (1981) e Introdución a las finanzas de la empresa (1983).

PERSOEIRO

Político. Fundou as Juntas Castellanas de Actuación Hispánica (1931), que se uniu a La Conquista del Estado, para formar as Juntas de Ofensiva Nacional-Sindicalista (JONS) en 1931. Participou na súa unificación con Falange Española (1934). Foi elixido deputado en 1934.

GALICIA

Actor e director. Fundador da agrupación teatral Tespis, dirixiu O casamento á forza (1970), de Molière; Conto dos cinco camiñantes (1979, premiada no I Certame de Teatro de Lugo); Pinocho (1983), de C. Collodi; e Verbas de si para si (1983), en que recolle diversos textos de Álvaro Cunqueiro. Ademais, dirixiu os grupos de teatro independente Breogánia, Nova Vida, Os Gaiteiriños, Abrente e Brétema, cos que estreou diversas obras teatrais de R. Carballo Calero, E. Blanco-Amor, L. Olmo, R. Cabanillas ou Castelao. Foi galardoado co Premio Nacional de Teatro (1966) e co Premio da Crítica ao mellor actor (1980).

PERSOEIRO

Sindicalista e político. Obreiro metalúrxico de profesión, durante o Franquismo foi detido pola súa afiliación á UGT e desterrado a Las Hurdes. Foi secretario xeral da UGT (1976-1994) e en 1974 rexeitou o cargo de secretario xeral do PSOE, aínda que foi membro da súa comisión executiva (1970-1977) e deputado por Bizkaia no Congreso (1977-1987). Dimitiu como deputado e rompeu as relacións UGT-PSOE por desavinzas coa política económica e laboral do goberno socialista.

PERSOEIRO

Barítono. Debutou no Teatro Real (1919) con La Traviata de G. Verdi e, posteriormente, viaxou a Italia, onde interpretou La Forza del Destino (1920). Establecido en Barcelona, deixou a ópera para dedicarse por completo á zarzuela. Foi galardoado coa Gran Cruz de Isabel a Católica.

MONTES

Monte situado na parroquia do Viveiró (Muras). O seu cumio acada os 760 m de altitude.

PERSOEIRO

Actriz. Debutou coa compañía de Adrià Gual no Teatro Romea. En Madrid interpretou obras dos irmáns Álvarez Quintero e Jacinto Benavente, e interveu en televisión e en cine, en filmes como Cañas y barro (1954), Las bicicletas son para el verano (1984) e Dos hombres y una mujer (1994). Recibiu o Premio Nacional de Teatro (1961), a medalla de ouro ao Mérito Artístico (1986) e a Medalla al Mérito en las Bellas Artes (1987).