"RAM" (Contén)

GALICIA

Actor. Iniciou a súa andaina co grupo Candea, participando nos espectáculos Noite de lobos (1975) e O mestre (1978). Foi cofundador do grupo Maiolongo, en Culleredo, para o que escribiu as pezas Camiñar a cegas, estreada en 1976 e publicada en 1990 nos Cadernos da Escola Dramática Galega, e O día que o sol alumeou pola noite, estreada en 1977. Deixou o borrador dunha terceira peza titulada A cinza, ultimada por Carlos Pereira Martínez. A primeira destas pezas analiza o impacto do alcoholismo na sociedade galega tradicional, a segunda os efectos da emigración e na terceira o autor inicia unha segunda etapa, atenta a escritas máis contemporáneas e actuais, recuperando técnicas no tratamento da materia dramática propias do teatro do absurdo.

PUBLICACIÓNS

Publicación monolingüe en galego que naceu en Vigo no ano 1983 e que se publicou en diferentes etapas. Nun comezo estivo dirixida por Antón Lampareira e tivo unha periodicidade bimensual. Entre os primeiros colaboradores contou con Manuel Vázquez, X. M. Pazos, Xaime Aguiar, Francisco Pillado, Manuel F. Vieites, Margarita Galiana Rodríguez e X. M. Vázquez. A intención do colectivo que editaba esta publicación era loitar pola normalización teatral en Galicia. Incluía entrevistas con persoeiros do teatro como Yayo H. Rúas, César Anxo Lombera ou Manuel Lourenzo, xunto con información sobre os grupos e as súas montaxes, amais de artigos como o de Mikhail Tsareu. Tamén posuía outras dúas seccións dedicadas á información teatral e á bibliografía. No segundo número prestouse especial atención á estrea dunha obra de Woyzeck, o primeiro espectáculo do Centro Dramático Galego.

PERSOEIRO

Físico e químico. Desde 1910 foi profesor de Física e Química na Universidade de Yale, onde descubriu o ionio isótopo do torio e produto da desintegración do uranio. En 1907, e grazas a unha suxerencia feita por Rutherford, conseguiu calcular a idade dos minerais segundo o seu contido de chumbo.

PERSOEIRO

Mariño e militar. No 1246 preparou por encargo de Fernando III a escuadra que participou na conquista de Sevilla (1248).

PERSOEIRO

Humorista e dramaturgo. Coñecido como Moncho Borrajo, despois de estudar o bacharelato en Vigo, trasladouse a València, onde se formou en arquitectura. Posteriormente abandonou esta titulación e marchou á Escuela San Carlos de València, para formarse como aparellador e en Belas Artes. Nestes anos tomou conciencia da súa identidade galega e participou en diversos actos públicos interpretando cancións en galego, castelán e valenciano. En 1970 gañou o premio de debuxo universitario do Colexio de Arquitectura e en 1972 obtivo o II Premio da Canción Universitaria. Ademais, foi seleccionado para o XIII e XIV Premio Internacional de Debuxo Joan Miró. A partir de aquí realizou exposicións por diversas galerías de España. En 1976 recibiu a medalla ao mérito artístico e pouco despois fundou a biblioteca e o grupo de baile galego do Centro Galego de València. A partir de 1985 dedicouse plenamente ao mundo do espectáculo.Como humorista destacou sempre pola súa enorme capacidade para a improvisación....

CIDADES

Cidade de Languedoc, Occitania, no departamento de Aude, Francia (2.899 h [1990]). En 1939 instalouse nesta cidade un campo de concentración para os refuxiados republicanos da Guerra Civil española, organizado en nove grupos de casetas, onde foron internados entre trinta a corenta mil homes, civís e militares.

PERSOEIRO

Técnico inglés. Autor de numerosos inventos e melloras como as bombas hidráulicas, os extintores contra incendios, unha máquina para distribuír cervexa, o propio váter, etc. Propuxo o uso da hélice para a propulsión dos barcos.

PERSOEIRO

Arquitecto e pintor italiano. Está considerado como o iniciador do Renacemento romano. Aprendeu no obradoiro de frei Bartolommeo de Urbino, quen o iniciou na pintura. A súa primeira obra foi a decoración da igrexa de Santa Maria della Bella. En Urbino, iniciouse tamén na arquitectura, sendo seus o pazo de Torriglione e as igrexas de San Bernardino e da Nosa Señora del Piratello, en Imola. Trasladouse a Milán en 1472, onde coñeceu a Leonardo da Vinci, quen influíu nas súas ideas arquitectónicas. En Milán realizou a igrexa de Santa Maria presso San Satiro, na que reflecte un novo xogo de perspectivas, e Santa Maria delle Grazie; outras obras súas en Milán son a Casa dos Cóengos ou a tumba de Ludovico il Moro, ademais de participar na elaboración dos planos da catedral de Pavia xunto con Francesco di Giorgio e de Amadei. Da súa pintura lombarda quedan poucos testemuños: Homes de armas e filósofos e Cristo na columna. En 1499 chegou a Roma, onde se adicou intensamente...

1. Emitir o seu son característico gran número de ruminantes, como o touro e a vaca, e algúns animais salvaxes.

2. Proferir unha persoa fortes berros a consecuencia dun estado de cólera ou de dor.

3. Producir o mar ou o vento un son semellante ao bramido dos animais.

1. Acción de bramar.

2. Ruxido emitido por ruminantes como os touros e outros animais salvaxes.

3. Berro ou voz forte da persoa que está colérica e furiosa.

4. Ruído forte producido polo aire, polo mar, etc.

1. Peixe da familia dos brámidos.

2. Familia de peixes mariños da suborde dos percoides, próximos os corifénidos, de corpo bastante alto e comprimido, algunhas veces ovalado, mandíbula moi prominente e aletas dorsal e anal longas. Os adultos presentan a aleta caudal profundamente escotada. Distínguense os xéneros Brama, Pterycombus, Taractes e Taractichthys.

CIDADES

Cidade da provincia de Ontario, Canadá, situada ao oeste de Toronto (268.251 h [1996]).