"RG" (Contén)
Mostrando 20 resultados de 2188.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Xénero de pequenos ácaros hematófagos temporais das aves e dos mamíferos.
-
-
Conxunto de algas que aparecen nas praias ao seren expulsadas polo mar e que se utilizan como esterco.
-
-
-
VER O DETALLE DO TERMO
Algazo.
-
PERSOEIRO
Astrónomo alemán. Estudiou o movemento das estrelas e, baseándose en William Herschel, o do sistema solar cara ao ápex. Publicou Uranometría Nova (1843), descrición das estrelas visibles sen telescopio no hemisferio norte, e a súa obra principal Bonner Durchmusterung (1859-1863), atlas e catálogo celeste.
VER O DETALLE DO TERMO -
VER O DETALLE DO TERMO
Termo da xerga dos canteiros que corresponde á voz ‘coitelada’.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Termo da xerga dos canteiros que corresponde á voz ‘coitelo’.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Xénero de plantas herbáceas da familia das fabáceas, de follas alternas, pinnatífidas e espiñentas, e flores amarelas, brancas ou rosas. Aínda que é de orixe americana, en Europa empréganse distintas especies en xardinería como A. mexicana e A. grandiflora.
-
PERSOEIRO
Escritor. Foi capelán da Emperatriz María de Austria. De temática bastante uniforme, a súa escrita é elegante e con influencias clásicas (foi un fervente horaciano). Unha parte dos seus poemas foron impresos en Rimas (1634) xunto cos do seu irmán. Como historiador escribiu, entre outras obras, os Anales de Aragón (1630), continuación dos de Zurita.
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Escritor. A súa poesía afástase dos gustos de Góngora, Lope ou Quevedo, tanto pola lingua coma pola temática tratada. Destaca como sonetista, composición á que imprime unha gran perfección formal. Postumamente publicou Rimas (1634). Como historiador deixou Información de los sucesos del reino de Aragón en los años 1590-1591.
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Licenciado en Dereito pola Universidade Complutense de Madrid. Estudou piano, harmonía, contrapunto e fuga e composición no Real Conservatorio Superior de Música de Madrid. No 1971 entrou no mundo radiofónico, e dirixiu posteriormente Radio 3 e Radio 1, de RNE. Dende 1976 presentou o programa Clásicos Populares (Radio 1) do cal foi creador e director. Conferenciante e articulista, publicou en 1997 Clásicos Populares. La música clásica a través de sus genios. Recibiu o I Premio Internacional de Radio Jean Antoine Triomphe Varieté de Montecarlo e a Antena de Oro e o Tambor de Oro (Donostia).
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Pianista e director de orquestra. Estudiou música no conservatorio de Madrid e con A. Marsick en Liexa. Dirixiu a Orquestra da Radio de Berlín (1940). No 1947 foi nomeado director da Orquestra Nacional de Madrid, coa que ofreceu concertos por toda Europa.
VER O DETALLE DO TERMO -
VER O DETALLE DO TERMO
Nome comercial da Corporación Bancaria de España.
-
CIDADES
Cidade do departamento de Sena e Oise, na illa de Francia, situada á beira do Sena, nas proximidades de París (93.096 h [1990]) Actualmente é un núcleo industrial de grande actividade metalúrxica. Ten o museo do Vieil-Argenteuil.
VER O DETALLE DO TERMO -
VER O DETALLE DO TERMO
Xénero de peixes da familia dos arxentínidos ao que pertence a arxentina.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Magdalena Nile del Río.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Antonia Mercé y Luque.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Encarnación López Julve.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Revista gratuíta aparecida o 1 de setembro de 1888 en Pontevedra e subtitulada “Revista quincenal de agricultura, industria y comercio”. Fundada e dirixida por Cosme Fernández Soler, foi editada na imprenta de Xosé A. Antúnez. Entre os temas tratados destacamos a publicidade que facía sobre as condicións laborais na Arxentina para fomentar a emigración.
-
LAGOS
Lago da Arxentina, na provincia de Santa Cruz, ao sur da Patagonia. Ten 125 km de lonxitude, 20 km de anchura e 200 m de profundidade; recibe as augas do río Santa Cruz.
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Realizador cinematográfico italiano. Os seus filmes están cheos de imaxes sorprendentes e complicadas. Seguindo o estilo de Brian de Palma, enche a pantalla de cores vivas, sons estridentes e de escenas incomprensibles que confunden o espectador. Dirixiu L´ucello dalle piume di cristallo (O paxaro de plumas de cristal, 1970), Profondo rosso (Preludio para matar, 1975), Inferno (Inferno, 1980), Phenomena (Fenómenos, 1984), Ópera (Ópera, 1985) e Síndrome di Stendhal (Síndrome de Stendhal, 1995).
VER O DETALLE DO TERMO