"RNE" (Contén)

1. Revista trimestral en galego que se editou en 1989, difundida pola Asociación para a Defensa Ecolóxica de Galiza (ADEGA). Na primeira etapa denominouse igual ca a asociación. Como indica o subtítulo de “Revista Galega de Ecoloxía e Meio Ambiente”, dedícase a denunciar as agresións contra o medio ambiente. Acolle diversas seccións tituladas “Actualidade”, “A nosa Flora”, “Ecoloxía mariña”, “Roteiro”, “Residuos”, “Dossier”, “Humor” ou “Actividades”. Entre os colaboradores destacan Manuel Soto, Elvira Cienfuegos, Ramón Varela ou Xesús Pereiras. Contén tamén distintos traballos literarios como os poemas das contraportadas firmados por Avilés de Taramancos, Francisco Souto, Cesáreo Sánchez, Igor Lugrís, Bernardino Graña ou Darío Xohán Cabana. A partir do número 6, Emilio Insua comezou un apartado titulado “A natureza da literatura”, no que analiza a visión que diversos personaxes, como Afonso X, Francisco Añón, Leiras Pulpeiro, Marica do Campo ou Manuel María, tiñan da natureza.

2. Parte interior máis dura e consistente do tronco das árbores. Na tradición oral recóllense ditos como: “Díxolle a cerna ao cravo: deixarás aquí o rabo”.

3. Parte fundamental dunha cousa.

4. Persoa que goza de boa saúde e de fortaleza.

1. Parte interior máis dura e consistente do tronco das árbores. Na tradición oral recóllense ditos como: “Díxolle a cerna ao cravo: deixarás aquí o rabo”.

2. Parte fundamental dunha cousa.

3. Persoa que goza de boa saúde e de fortaleza.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Abegondo baixo a advocación de san Salvador.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Vilamartín de Valdeorras baixo a advocación de san Víctor.

1. Parte do corpo dos animais onde se xuntan as extremidades anteriores.

2. Espiga que medrou menos do normal.

1. Que ou quen é forte e resistente ou que está afeito ao traballo.

2. Aplícase á persoa que ten xenio e que se enrabia con moita frecuencia, especialmente referido a un cativo.

PERSOEIRO

Político soviético. De orixe campesiña, incorporouse ao PCUS en 1931 e chegou a ser funcionario do partido. Foi xefe de propaganda na República de Moldavia (1948-1956), membro do Comité Central (1971) e do Politburó (1977). En 1982 converteuse en secretario deste Comité ao ser elixido sucesor de Brežnev, pero tivo que esperar a que transcorrese o breve mandato de Jurij Andropov para chegar a secretario xeral do PCUS en febreiro de 1984. Tamén foi presidente do Soviet Supremo e máximo dirixente da URSS (1984-1985).

PERSOEIRO

Matemático. Exerceu como catedrático de Análise Alxébrica na Universitá de Palermo. Destacou polas súas investigacións en xeometría intrínseca, series diverxentes e conceptos de probabilidade local. Publicou, entre outros libros, Lezioni di geometria intrinseca (Leccións de xeometría intrínseca, 1885).

CAPITAIS

Capital do departamento de Marne, na Champagne, Francia, á beira do río Marne (48.423 h [1990]). É un importante centro industrial (metalurxia, téxtil e química). Antiga capital dos catalaunos, no s X converteuse nun estado independente baixo o goberno dos bispos que durou ata o s XIV, data na que foi unida á monarquía. A catedral do s XIII reformouse no s XVIII e posúe unha torre do s XII.

CIDADES

Cidade do departamento de Val-de-Marne, na Île-de-France, Francia, situada á beira do río Marne (79.486 h [1990]).

GALICIA

Actor. Comezou no teatro na compañía Abrente, inserida na asociación homónima, promotora das Mostras de Teatro en Galego Abrente de Ribadavia, e da que foi presidente. Entre 1969 e 1974 interpretou con este grupo obras de Alejandro Casona e Jorge Díaz. A partir de 1978 e ata 1985 pasou a formar parte de Teatro Artello, onde participou nas montaxes: Tarará chis-pum, a partir dunha creación colectiva; Pic-nic, de Fernando Arrabal; As nubes, de Aristófanes; A cantante calva, de Ionesco; Celtas sen filtro, de Méndez Ferrín; e Gulliver F.M., de Antón Reixa. Tamén traballou no Centro Dramático Galego, institución da que foi director en 1986 e 1987, e representou Agasallo de sombras, de Vidal Bolaño; Os vellos non deben de namorarse, de Castelao; As tres irmás, de Čekhov; As alegres casadas, de Shakespeare; O incerto señor Don Hamlet, de Álvaro Cunqueiro; Un soño de verán, de Shakespeare; e Valle-Inclán 98. No ano 1988 fundou a Compañía de Ernesto Chao coa que realizou unha soa obra: O coronel...

1. Articulación das dúas valvas dos moluscos lamelibranquios, formada tipicamente por dentículos e concavidades que engrenan unha valva coa outra. O número e as dimensións dos dentículos teñen importancia taxonómica. A charneira taxodonte presenta dentículos numerosos e moi parecidos, e a charneira heterodonte ten como máximo tres dentes de dimensións distintas.

2. Cambio de sentido nas estruturas pregadas, que se corresponde coa zona de máxima curvatura. Diferéncianse a charneira do anticlinal e a charneira do sinclinal. Só son perceptibles en relevos que non sufriron procesos erosivos notables.

3. Pequeno rectángulo de papel transparente engomado que permite adherir os selos ás follas do álbum. Chámase tamén fixaselos e bisagra, pola semellanza do movemento na súa colocación.

PERSOEIRO

Compositor. Licenciado en Dereito, realizou estudios musicais con Massenet no Conservatorio de París e foi secretario da Société Nationale de Musique. Influenciado por César Franck e Wagner, destacou na música de cámara (Concert, 1889 e Quatuor avec piano, 1897) e na música sinfónica (Symphonie en si bémol, 1890 e Poème, 1896). Compuxo, ademais, a ópera Le roi Arthus (1892-1896).

1. Relativo ou pertencente á cibernética.

2. Que ou quen é especialista en cibernética.