"sec" (Contén)

1. Que secciona.

2. Interruptor destinado a interromper a continuidade dun circuíto, dun condutor, ou a illar outros condutores nada máis que cando a corrente que o atravesa é nula ou moi feble. Son empregados para cortar a corrente dunha instalación ou unha máquina sen carga.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Folgoso do Courel baixo a advocación de san Silvestre.

PERSOEIRO

Fisiólogo ruso. Foi o primeiro en facer experimentos fisiolóxicos co cerebro e afirmou que os reflexos poden ser innatos ou adquiridos e que a aprendizaxe é de natureza asociativa; o pensamento, por outra banda, é para el un reflexo inhibido.

1. Separación dun grupo de persoas, dun pobo ou dun territorio do estado ou nación ao que pertencían, para constituírse en estado independente ou unirse a outro.

2. Separación dalgún elemento dunha corrente política, literaria ou artística.

1. Relativo ou pertencente á secesión.

2. Partidario da secesión.

AFLUENTES

Afluente pola esquerda do río Ulla, que nace no O da serra do Careón, na parroquia do Meire (Melide), fai de límite entre os concellos de Santiso (A Coruña) e Palas de Rei (Lugo) e desemboca no límite destes dous co de Agolada (Pontevedra).

1. de secar.

2. Que secou ou non ten humidade.

3. Que se caracteriza pola escaseza de humidade atmosférica.

4. Aplícase á pel ou ao pelo que produce poucas secrecións.

5. Que ten un sabor pouco doce producido pola transformación do azucre en alcohol durante a fermentación.

6. Que é fraco ou que ten pouca graxa.

7. Que non produce resonancia.

8. Que non ten engadidos, accesorios ou acompañamentos.

9. Que non deixa opción a réplica.

10. Que presenta un carácter brusco, inexpresivo ou pouco amable.

11. ...

PERSOEIRO

Gramático e lexicógrafo. Doutor en Filoloxía Románica e catedrático de instituto, ingresou como académico numerario da Real Academia Española en 1980. Director (1981-1993) do Seminario de Lexicografía asumiu a dirección do Dicionario histórico de la lengua española en substitución de R. Lapesa. Das súas obras destacan Metodología de lengua y literatura españolas en el bachillerato (1961), Dicionario de dudas y dificultades de la lengua española (1961), Arniches y el habla de Madrid (1970, Premio Rivadeneira da Real Academia Española), Gramática esencial del español (1972), Dicionario breve de dudas de la lengua española (1979), Las palabras en el tiempo: los dicionarios históricos (1980), Estudios de lexicografía española (1987) e Dicionario del español actual (1999). Recibiu o Premio de Cultura de la Comunidad de Madrid (1999) e a Gran Cruz de la Orden Civil de Alfonso X el Sabio.

PERSOEIRO

Historiador. Catedrático de Historia Xeral de España na Universitat de Barcelona e de Historia Contemporánea de España na Universidad Complutense de Madrid, investigou temas de historia de España dos ss XVII e XIX. Publicou Alfonso XIII y la crisis de la Restauración, La España de Alfonso XIII: el estado y la política, 1902-1931 (1995), en colaboración con J. Tusell. Foi membro numerario da Real Academia de la Historia.

1. Andrómenas ou afagos.

2. Escusas para xustificar unha falta que non se ten intención de emendar ou palabras que levan a engano.

FILOSOFOS

Filósofo e xurista francés, barón de La Brède e de Montesquieu. Coñecido como Montesquieu. Estudou dereito en Bordeos e foi conselleiro no parlamento en 1714, entidade que presidiu en 1716. En 1721 publicou Lettres Persanes e en 1734 realizou o seu tratado fundamental, L’esprit des Lois, onde recolleu documentos e procesos xudiciais sobre os fundamentos da monarquía francesa, estudos xurídicos e históricos, exemplificados cunha crítica penetrante. A súa síntese sociolóxica esténdese aos países de Oriente, e soamente se viu limitada polos coñecementos da súa época. Fixo distinción entre tres formas de goberno: monárquica, republicana e despótica. Desta tríade, tentou a elaboración da noción de virtude política e afondou no estudo dos problemas da liberdade política. A partir de aquí elaborou a doutrina de separación de poderes fundamentais do Estado (lexislativo, executivo e xudicial), doutrina que se introduciu na praxe institucional de todas as nacións civilizadas.

1. 1. Función ou proceso fisiolóxico en virtude do que algúns tecidos ou órganos producen substancias cuns elementos que son tomados do sangue mediante unha selección química; o novo produto é segregado ao sangue ou á linfa (secreción interna) ou ben ao exterior ou a un órgano oco do corpo (secreción externa).

   2. Produto segregado.

2. 1. Elaboración dun produto específico pola actividade dunha glándula.

   2. Produto do metabolismo dos vexetais, producido espontaneamente ou como consecuencia de determinados estímulos, que posteriormente é utilizado en procesos vitais e que pode quedar dentro da célula que o produciu ou fóra dela e ata fóra do vexetal.

3. Material procedente de disolucións que se depositaron por infiltración nas cavidades das rochas.