"ARE" (Contén)

GALICIA

Xornalista. Fundou e dirixiu os xornais La Reforma, La Cruz de Santiago (1885) e La Bandera de Santiago (1887).

GALICIA

Xornalista. Correspondente de RNE en Santiago de Compostela (1967-1983), traballou en Radio Cadena Española e, a partir de 1985, na RG, onde foi coordinador dos reporteiros e da área de emigración da emisora (1987). Creou os programas “Galicia no Mundo”, “Galicia para o Mundo”, emitido a 40 emisoras de Europa, América e Australia e, a partir de 1990, “Un día de Radio (Premio Álvaro Cunqueiro, 1999). Publicou Percorrido gastronómico por Galicia (1997), en colaboración con Xesús Busto, e recibiu o Premio de Xornalismo de Galicia (1988), o Premio á Galeguidade no Mundo (1989) e a Medalla de Galicia (2004).

1. Que é propio do río.

2. coio.

PERSOEIRO

Relixioso beneditino. Foi profesor de teoloxía moral en San Martiño Pinario e, tras a exclaustración, foi catedrático de Retórica e Poética do instituto de segundo ensino de Santiago de Compostela. Foi catedrático de Teoloxía (1854) e de Dereito Canónico (1875) da Universidade de Santiago de Compostela, ademais de decano da facultade de Teoloxía. Publicou, entre outras obras, Panegírico del beato Juan de Ribera (1868).

PERSOEIRO

Pintor e escultor italiano. Coñecido como Daniele da Volterra, foi discípulo en Siena de Il Sodoma e Domenico Beccafumi, e despois recibiu a influencia de Michelangelo Buonarroti. Das súas obras destaca Deposizione (1541) e a decoración da sala rexia do Vaticano iniciada por Pierino del Vaga.

GALICIA

Analista. Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela, é director do Instituto Galego de Análise e Documentación Internacional (IGADI) e da revista editada por este organismo Tempo Exterior. Ademais é secretario da Fundación Plácido Castro e do Fondo Galego de Cooperación e Solidariedade. Escribiu O conflito dos Balcáns: a ex-Iugoslavia (1994), en colaboración; A conversión de Polonia (1991), Que foi daquel soño? (1992), Galicia e a Sociedade das Nacións (1992), Rusia; das orixes á crise dun modelo (1996), en colaboración; Plácido Ramón Castro del Río (1997), Hong Kong, camiño de volta (1997), China, a próxima superpotencia (1997), China: Superpotencia del siglo XXI? (1997), Cuba: independencia e revolución (1998), China por dentro (1998), Sempre no mundo (2001), Unha escolma xornalística. Plácido R. Castro del Río (2002), Lois Tobío...

GALICIA

Relixioso beneditino. Profesor de teoloxía en San Martiño Pinario de Santiago de Compostela (1832),foi catedrático de Dereito Canónico (1875). Escribiu Programa de la asignatura de Retórica y Poética (1851) e Oración inaugural leída en la Universidad de Santiago en la apertura del curso de 1863 a 1864 (1863).

PRAIAS

Praia do litoral atlántico que nas Illas Cíes une a illa de Faro coa do Norte.

PERSOEIRO

Relixioso. Bispo de Ourense desde 1876, condenou a obra Aires da miña terra de M. Curros Enríquez, por atacar e ridiculizar algúns dos dogmas da Igrexa.

PERSOEIRO

Novelista. Profesor nas universidades de Montpellier, Aix e París (1949-1955) e catedrático na Universidade de Lisboa, a súa abundante obra denuncia a degradación e a explotación do home, cunha clara conciencia política. O libro de contos As pombas são vermelhas (1977) recolle a súa experiencia durante os anos da revolución. Da súa obra tamén destacan o libro de viaxes Santiago de Compostela (1949), o ensaio A saudade na poesia portuguesa (1968) e a novela A impossível evasão (1972). Pertence á Academia de Ciências de Lisboa.

PERSOEIRO

Dramaturgo. Coñecido como Alejandro Casona, foi o máximo representante dun teatro poético e de evasión, antihistórico e fantástico. Escribiu La sirena varada (1934, Premio Lope de Vega) e Nuestra Natacha (1935). En México estreou Prohibido suicidarse en primavera (1937) e en Arxentina La dama del alba (1944), considerada unha das súas obras máis destacadas; La barca sin pescador (1945) e Los árboles mueren de pie (1949).

GALICIA

Político. Foi xuíz de paz (1975-1979) e alcalde (desde 1979) en Sada, deputado na Deputación Provincial da Coruña (1987-1995) e senador pola Coruña na VII lexislatura polo PP (2000-2004). Escribiu Historias de Sada (1998). Recibiu a Cruz al Mérito Naval de Primera Clase e a Encomienda Diego de Osorio de Venezuela.

GALICIA

Empresario da comunicación. Presidente do Grupo Abaira, traballou en Radio Juventud (1958) e RNE (1963) para fundar e dirixir Radio Centro (1968). Presentador na TVG, cofundou a empresa Centro de Comunicación (1981) e Estudios Abaira (1989), xermolo do Grupo Abaira (Estudios Abaira, Abaira Publicidad, Matinha Estudios de Som de Portugal, Abrente Soluciones Audiovisuales e Línea de Fuego). Vicepresidente do Grupo Bosques Naturales e do Centro Gallego de Madrid, recibiu a distinción Madrigallego de Oro, concedido pola Enxebre Orde da Vieira (2001), e a Medalla de Galicia (2003).

GALICIA

Mineiro e sindicalista. Coñecido como Curuxás ou Varela, está considerado o último maquis galego. Traballou nas Minas de San Fins (Lousame) e pertenceu ao seu Sindicato Minero. Antigo lexionario, a súa primeira acción de envergadura foi roubar a nómina da mina no aniversario da proclamación da Segunda República Española, o 14 de Abril de 1937. Desde 1941 vinculouse a un pequeno grupo unido ás sociedades agrarias e obreiras polas comarcas da Ulloa, do Barbanza e do concello da Agolada, e colaborou ás veces cos restos do Grupo Neira ou coa IV Agrupación do Exército Guerrilleiro. A partir de 1947, coa recomendación do abandono das armas por parte da CNT, viviu na clandestinidade refuxiado entre os campesiños de Vilamor, ata o seu falecemento por morte natural.

PERSOEIRO

Trobador e cabaleiro portugués, fillo de João Soares e Teresa Gonçalves Bezerra. Activo no terceiro cuarto do s XIII, está considerado descendente da liña de Egas Moniz de Ribadouro. Nas Inguirições de 1258 destácase o seu carácter violento e, segundo un documento de 1269, mantivo certa relación con Pero Anes Gago, polo que puido frecuentar a corte de Afonso III. Da súa produción consérvase unha cantiga de amigo, localizada no Cancioneiro da Biblioteca Nacional e no Cancioneiro da Vaticana, titulada “Ai amiga, tenh’eu por de bon sen”, onde a amiga eloxia o autor polo seu respecto cara aos códigos do amor cortés e o segredo amoroso.

GALICIA

Eclesiástico. Formouse no Seminario de Mondoñedo (1946-1954) e licenciouse en Teoloxía pola Universidad Pontificia de Salamanca (1958). Ordenado sacerdote en 1959, doutorouse en Dereito Canónico pola Universidade de Múnic (1964). Foi profesor no Seminario de Mondoñedo (1964-1966), no Instituto de Dereito Canónico da Universidade de Múnic (1969-1969) e na Universidad Pontificia de Salamanca (1971-1976), da que foi vicerreitor (1972-1976). Bispo auxiliar de Santiago de Compostela (1974) e titular de Gergi (1974), foi arcebispo de Santiago de Compostela (1984-1994) e desde 1994 arcebispo de Madrid. En 1998 converteuse en cardeal coa titularidade de San Lorenzo in Damaso. Presidiu a Conferencia Episcopal Española (1999-2005). Colaborador en diversas publicacións sobre temas relativos á fundamentación teolóxica do dereito canónico e as relacións da Igrexa co Estado, publicou Saat und Kirche im Spanien des XVI (Estado e Igrexa na España do s XVI, 1965), Sacramento e diritto: antinomia...

PERSOEIRO

Sindicalista. Traballou na fábrica de mistos da Coruña e participou na comisión organizadora do Centro de Estudios Sociales Germinal (1902). No mesmo ano formou parte da xunta directiva como vogal da Sociedad de Oficios Varios integrada na Federación Local Obrera de La Coruña.