"AN" (Contén)

GALICIA

Actor. Iniciou a súa carreira na compañía viguesa A Farándula, coa que participou en espectáculos como O catecismo do labrego (1977), e despois traballou co Centro Dramático Galego en montaxes como Agasallo de sombras (1984), Follas novas (1985) ou Xelmírez (1999).

1. Muller que nunha casa ou institución é a encargada da administración.

2. Muller encargada do servicio, limpeza e orde, nun hotel ou establecemento similar.

1. Que ou quen goberna.

2. Persoa que ten ao seu cargo a dirección política dun Estado. OBS: Nesta acepción non sofre variación xenérica.

PERSOEIRO

Fotógrafo. Coñecido como Franck, inicialmente dedicouse á literatura ata que en 1845 decidiu centrarse na fotografía. Nese ano trasladouse a Barcelona e en 1849 abriu un estudo de daguerrotipos especializado en retratos. A partir de 1854 impartiu clases de fotografía e dedicouse á venda de material fotográfico. Asociouse con Wigle en 1855 e dous anos máis tarde regresou a París, onde deu clases na Escola Politécnica. O seu estudo parisino foi un dos máis coñecidos do Segundo Imperio. Neses anos traballou o negativo de papel e, posteriormente, interesouse polo colodión e os papeis leptográficos.

PERSOEIRO

Realizador cinematográfico. Elemento destacado da nouvelle vague, incisivo, irritante e ambiguo, tratou as cuestións sobre a concepción da vida cun ton pesimista e un tratamento experimental e vangardista. Dirixiu, entre outros filmes, A bout de souffle (1959), Une femme est une femme (1961), Vivre sa vie (1962), Alphaville (1965), Pierrot le fou (1965), Week-end (1968), Je vous salue, Marie (1984), Détective (1985), Hélas pour moi (1993) ou Forever Mozart (1996).

PERSOEIRO

Pintor. Realizou a súa primeira mostra individual en 1947 e participou en diversas convocatorias da Exposición Nacional de Bellas Artes e do Salón de Otoño de Madrid, onde acadou a terceira (1958), segunda (1960) e primeira (1961) medalla.

PERSOEIRO

Frade premostratense e bispo de Amiens. Na iconografía leva vestiduras episcopais e, como atributo, un can. A súa festividade celébrase o 8 de novembro.

PERSOEIRO

Político, cabaleiro de Santiago (1789-1808) e do Vélaro de Ouro (1892-1808), duque de Alcudia e de Sueca (1792-1808 e 1847-1851), grande de España (1792-1808) e príncipe da Paz (1795-1808). De familia fidalga, ingresou na Garda Real (1784), onde iniciou amizade co príncipe de Asturias e coa futura Raíña María Luísa. Tras unha rápida carreira militar substituíu o conde de Aranda como primeiro ministro (1792) e converteuse no valido de Carlos IV. Iniciou a guerra contra a Francia revolucionaria (1793-1795) que acabou co asinamento da Paz de Basilea (1795). A alianza cos franceses, confirmada trala sinatura do Tratado de San Ildefonso (1796), provocou o enfrontamento co Reino Unido (1796-1802 e 1804-1808), que finalizou coas derrotas da armada española no cabo San Vicente (1797) e Trafalgar (1805). Apartado do poder entre 1798 e 1801, reincorporouse ao goberno co título de xeneralísimo e derrotou os exércitos portugueses na Guerra das Laranxas (1801). As continuas contendas militares provocaron...

PERSOEIRO

Pintor flamengo. Cultivou unha pintura relixiosa, que tratou con moita sensibilidade. Foi autor do tríptico da Adoración dos pastores (1474-1475), realizado por encargo de Tommaso Portinari, o Descendemento e a Adoración dos Reis. Influíu sobre Ghirlandaio, Filippino Lippi e Boticelli.

PERSOEIRO

Pensador e literato alemán. Estudiou dereito en Leipzig (1765-1768) e Estrasburgo (1770-1771), onde se vinculou ao Sturn und Drang e coñeceu a J. G. von Herder, que fixo que se interesase pola poesía popular, por W. Shakespeare e por Homero. De volta á súa cidade publicou, xunto con Merck e J. G. von Herder, o Frankfurter gelehrte Anzeigen, órgano programático da nova xeración progresista. A instancias do duque Carlos Augusto instalouse en Weimar (1775) onde formou un círculo intelectual xunto con J. G. von Herder, C. M. Wieland, H. Lenz e J. C. F. von Schiller, entre outros. Nomeado conselleiro do príncipe e seis anos máis tarde ministro, procurou facer unha reforma da política interna e darlles sentido ás relacións interxermánicas. Tralo fracaso na realización práctica dos humanistas, fuxiu a Italia (1786). De volta a Weimar dirixiu o teatro da corte (1791-1816). O illamento conformista fronte aos feitos do seu tempo foi recompensado coa reflexión profunda da dialéctica histórica...

PERSOEIRO

Sociólogo canadense. Doutorouse na Universidade de Chicago (1953). Desenvolveu un modelo conceptual inspirado na dramaturxia para explicar a estrutura e os mecanismos da interacción social. Neste sentido, destacan os seus conceptos de face (imaxe pública que emana do individuo) e self (imaxe dun mesmo no dominio privado). A forza dinámica da microsocioloxía é a idea central do seu libro The Presentation of Self in Everyday Life (1959). Tamén publicou Asylums (1961), Stigma (1963), Strategic Interaction (1969), Frame Analysis (1974) e Forms of Talk (1981). Foi membro da American Sociological Association e presidente entre 1981-1982.

PERSOEIRO

Pintor e debuxante holandés. Residiu na Haia, Londres, París e en diversas cidades holandesas e belgas. Traballou na galería Goupil e fixo de mestre, predicador e misioneiro. En Nuenen (1883-1885) fixo moitos debuxos e pintou cadros dunha evidente preocupación social, entre outros Os comedores de patacas (1885), caracterizados por un expresionismo e unha tonalidade escura. En París (1886-1888), onde coñeceu a P. Gaugin, E. Bernard, algúns impresionistas e a obra dos gravadores xaponeses, aclarou a paleta e pintou retratos, naturezas mortas e vistas da cidade con cores a miúdo arbitrarias e aplicadas con breves pinceladas. Entre outros, destacan, Autorretrato con sombreiro de feltro (1887), O restaurante de La Sirène (1887) e O padre Tanguy (1887). En 1888 chegou a Arles, atraído pola cor e a luz do sur. Viviu con P. Gaugin pero a causa dunha pelexa entre eles sufriu unha crise durante a que se cortou a orella esquerda, suceso que reflectiu en Autorretrato...

PARROQUIA

Parroquia do concello de Sarria baixo a advocación de san Miguel.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Tomiño baixo a advocación de san Cristovo.

1. Relativo ou pertencente a Goián ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Goián.