"AN" (Contén)

GALICIA

Político e enxeñeiro industrial. Ingresou en AP (1986) e foi concelleiro da Coruña (1987-1999). No Congreso formou parte do Grupo Popular durante a IV e V lexislaturas (1989-1993).

GALICIA

Pintor, deseñador, publicista e relacións públicas. Realizou estudios de arte, relacións públicas e publicidade. Expuxo en Oviedo, Gijón, Avilés, Santiago de Compostela e outras cidades españolas. Colaborou en La alfarería de Galicia (1983), A alfarería tradicional de Buño: carpeta de debuxos (1986) e A louza tradicional de Niñodaguia (1995). Foi membro fundador do padroado do Museo do Pobo Galego.

PERSOEIRO

Escritor. Empregou o nome de Fuco G. Gómez e colaborou en diversas publicacións, como Patria Galega e Cultura Gallega. Da súa produción destaca Grafía galega (1926) e O idioma dos animais. Opúscaro de enxebreza (1937).

PERSOEIRO

Realizador cinematográfico. En 1968 deuse a coñecer internacionalmente con La primera carga al machete, filme histórico esteticamente expresionista, ao que seguiron Los días del agua (1971), El señor Presidente (1983) e Gallego (1987).

GALICIA

Calígrafo. Ingresou na Compañía de Xesús (19.10.1624) e exerceu como mestre de ensino primario no colexio de Santiago (1628) e en Monforte (1648). Redactou un manuscrito sobre os deberes profesionais e as actividades didácticas que debía desenvolver un mestre de escola primaria no s XVII, conservado na Biblioteca da Universidade de Santiago de Compostela, que non chegou a publicarse Preceptos de la pluma en diversas formas de letras [...].

GALICIA

Escritor e realizador. Realizou estudios de Ciencias Políticas e Ciencias da Información. Director de Estudio 13, foi produtor executivo da película El Pórtico de la Gloria, realizador de De Jaca a Compostela, Las calles de Dublín e Phoenix Park, e produtor de Música en Compostela. Escribiu Londres e Vigo, calles y rincones e Bodegas de Galicia (1999).

GALICIA

Pintor. Colaborou en Gruporzán e pertenceu o grupo Nouvelle-Figuration, co que defendeu o neosimbolismo como linguaxe artística. A súa obra evolucionou desde uns inicios figurativo-coloristas ata un expresionismo simbólico de densos empastes matéricos. Desde mediados da década de 1990, a súa obra caracterizouse pola representación de símbolos que reflicten unha confrontación dualista da sociedade; entre outras series, destacan Duidades (1995-1996), Tempo detido (1997), Omphalos (1998), Labiritos (1999) e En la red (2000). Desde   2000 incorporou novos materiais e elementos plásticos, como a fotografía e a impresión dixital, en Cachitos de cielo (2000-2002) e Ensaios (2002).

GALICIA

Xurista. Presidente da Asociación Cultural Montecelo, é vogal da Xunta Electoral de Galicia. Foi autor de Citación y comparecencia en el procedimiento formulario romano (1982) e un dos editores de Textos de derecho romano (1998).

PERSOEIRO

Arqueólogo, historiador da arte e numismático. Foi catedrático de Arqueoloxía Árabe Medieval na Universidad Central de Madrid e director xeral de Bellas Artes. Deu o derradeiro paso para descifrar a escritura ibérica e descubriu o valor dos signos silábicos. Escribiu obras como Arte mudéjar toledano (1916), De epigrafía ibérica: el plomo de Alcoy (1922), Arte románico español (1934), Las águilas del Renacimiento español (1941), La escritura ibérica y su lenguaje (1943) e La escritura bástulo-turdetana (1962). Pertenceu á Real Academia de la Historia e Real Academia de Bellas Artes de San Fernando.

PERSOEIRO

Nadador. Participou nos Xogos Olímpicos de Montreal 1976.

PERSOEIRO

Trobador e rico-home portugués. O conflito orixinado pola sucesión ao trono portugués motivou que, sendo partidario de Sancho II, tivese que marchar cara a Castela, onde entraría en contacto cos trobadores Pero Garcia d’Ambroa, Pedr’Amigo de Sevilha, Pero Gomez Barroso, Johan Baveca ou Afons’Eanes do Coton, cos que conformaría o círculo dedicado á soldadeira María Balteira. O seu corpus lírico componse de 17 cantigas, 8 de escarnio e 9 de amigo, conservadas no cancioneiro V, mentres que o B apenas transmite as de amigo; ademais, a Tavola Colocciana atribúelle 15 cantigas de amor non conservadas.

PERSOEIRO

Escritor ruso. Cultivou a novela realista cunha gran perfección de estilo. En Oblomov (1847-1859) o protagonista representa a decadencia do terratenente, e en Obryr (O precipicio, 1869) xa aparecen as novas ideas do progresismo e nihilismo.

GALICIA

Antropólogo e etnógrafo. Catedrático de Antropoloxía Social da Universidade de Santiago de Compostela. Das súas obras destacan Bases para unha antropoloxía aplicada na Galicia rural (1979), A Morte (1987), Romeiros do alén (1989, Premio da Crítica 1990), Mulleres de mortos. Cara a unha antropoloxía da muller galega (1991), Espiritados. Ensaios de Etnopsiquiatría galega (1992), en colaboración con E. González Fernández, Crítica da razón galega: entre nós-mesmos e nós-outros (1993). É membro da Sección de Etnografía do Instituto de Estudios Galegos do CSIC, do Padroado do Museo do Pobo Galego, da European Association of Social Anthropology (EASA) e do consello de redacción da revista A Trabe de Ouro.

PERSOEIRO

Político e escritor francés. Coñecido como o Cardeal de Retz, participou activamente na conxura do conde de Soissons contra Richelieu (1641) e nas revoltas da Fronda (1648-1649), nas que organizou o rexemento de Corinto. En marzo de 1652 recibiu o arcebispado de París, ao que renunciou, e un ano máis tarde foi elixido cardeal. Apresado por Luís XIV por causa das súas continuas intrigas, conseguiu fuxir e refuxiarse en Roma, onde se enfrontou ao papa ao apoiar os xansenistas. De volta a Francia (1661), recibiu o perdón real, renunciou ao seu cargo (1662) e retirouse á abadía de Saint Denis. Das súas obras destacan Histoire de la conjuration de Fiesque (1636) e Mémoires (1655).

PERSOEIRO

Arquitecto e teórico italiano. Tomou o nome de Andrea Palladio en honor de Palas Atenea (Pallade Atena). En Vicenza traballou con Gian Giorgio Trissino, o seu protector, que o levou a Roma, onde estudiou os tratados clásicos e os monumentos clásicos e da súa época. Regresou a Vicenza en 1546, onde construíu, entre outros, os palacios della Ragione e Chiericati, as vilas Capra, coñecida como La Rotonda (1550-1552), e Barbaro en Maser, as igrexas de San Giorgio Maggiore (1565-1580) e Il Redentore (1576-1592), amais do Teatro Olimpico, iniciado en 1580. Fixo unha interpretación dos modelos clásicos que creou unha escola, o palladianismo, e influíu no neoclasicismo. Escribiu Le antichità di Roma (1554) e o tratado teórico I quattro libri dell’architettura (1570).

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Gondomar. Construíuse no s XIX nun estilo neogótico de carácter historicista. Ten planta en forma de cruz latina con dous corpos pegados na fachada N que funcionan como un anexo á sancristía e almacén e outro na fachada S que conforma a sancristía, cuberta cunha bóveda de canón. A nave, de dous tramos, e a ábsida cóbrense con bóveda de aresta, e o cruceiro cunha cúpula que se erixe sobre catro pilastras. Nos seus extremos ábrense dúas capelas cubertas con bóvedas de aresta. Na fachada S hai un soportal cuberto cunha columnata de granito. Pegado a esta fachada figura un peto de ánimas con tres almiñas e a imaxe de san Bieito. A fachada principal está flanqueada por dúas pilastras laterais que simulan ter capiteis e que rematan en pináculos sobre a cuberta. A rúa central está adiante, e sobre ela sitúanse, de xeito aliñado, a porta, o rosetón, as armas de san Bieito e a torre campanario. A porta é de arco de medio punto peraltado e apóiase en dous pares de xambas,...

IGREXAS

Igrexa parroquial situada no Páramo. De orixe románica, só conserva a fachada pois a nave e a ábsida construíronse ao longo dos ss XVII e XVII. O arco triunfal é de medio punto. No lado N engadiuse un corpo que funciona de sancristía. A porta principal está formada por tres arquivoltas de medio punto de sección rectangular. Ten espadana de dous vans.

IGREXAS

Igrexa parroquial situada no Páramo. Ten nave rectangular con cuberta a dúas augas e ábsida a catro augas, cun corpo engadido que funciona como sancristía. O arco de triunfo é de medio punto e no intradorso conserva unha inscrición e o anagrama da Virxe. A porta principal é de arco de medio punto peraltado é leva unha inscrición na arquivolta. Sobre o lintel está outra inscrición que informa sobre a reconstrución que fixo Xoán Francisco Gutiérrez, patrón da mesma, e nas xambas atópase a data de 1704. A espadana é de dous vans.

REXIÓNS

Rexión da India central, situada ao N do Deccan, estendida polos estados de Madhya Pradēsh e Mahārāshtra. Posúe cultivos de algodón, trigo, millo e arroz, e minas de carbón, ferro e manganeso. A cidade principal é Nāgpur.