"AN" (Contén)

PERSOEIRO

Escultor francés. Esculpiu os baixorrelevos do trascoro de Saint-Germain-l’Auxerrois. Desde 1544 colaborou con P. Lescot. Foi escultor de Enrique II e realizou os relevos de As catro estacións para o Hôtel Carnavalet, a Fonte dos Inocentes (1549), os relevos da fachada e as catro cariátides da Galería dos Músicos do Louvre e os Signos do Zodíaco, nun salón da antiga casa da cidade de París (1555).

PERSOEIRO

Compositor. Foi director da Royal Albert Hall Choral Society de Londres e influíu na obra de G. Bizet, C. Saint-Saëns e J. Massenet. Compuxo óperas como Sapho (1851), Le médecin malgré lui (1858), Faust (1859) e Romeo et Juliette (1867). Tamén escribiu música relixiosa, como Ave Maria e Messe solennelle de Sainte-Cécile (1855), música sinfónica, oratorios e cancións. En 1939 gañou o Premio de Roma coa cantata Fernand.

PERSOEIRO

Economista francés, señor de Gournay. Dedicado ao ensino, propugnou a liberalización da industria e a supresión das regulamentacións e dos monopolios. Atribuíuselle a frase “Laissez faire, laissez passer, le monde va de lui-même”.

PERSOEIRO

Pintor. Licenciado en Belas Artes, foi profesor de debuxo no instituto Salvador de Madariaga e na Escola de Artes e Oficios da Coruña. Cursou estudios de arquitectura. Realizou as reconstrucións artísticas de San Cosme de Maianca e San Xulián de Serantes. Ilustrou Escudos reales, municipales y nobiliarios de La Coruña (1967), de Carlos Martínez-Barbeito, e La Coruña en seis rutas (1975), de Teodoro Santodomingo.

PERSOEIRO

Pintor e gravador. Fillo dun dourador, en 1760 ingresou no taller de José Luzán en Zaragoza. Trasladouse pola súa conta a Roma (1771) e, ao regresar, pintou ao fresco o coro da basílica de El Pilar de Zaragoza (1772) e realizou once pinturas ao óleo sobre xeso para a cartuxa da Aula Dei nas que narrou a vida da Virxe. En 1774 residía xa en Madrid e, protexido polo seu cuñado Francisco Bayeu, ingresou na Real Fábrica de Tapices, na que realizou, ata 1792, 63 cartóns nos que reflectiu desde escenas idílicas ata escenas da vida cotiá nun estilo romántico e decorativo de carácter costumista. Entre os primeiros cartóns que realizou destacan La caza de la codorniz (1775), El quitasol (1777), El paseo de Andalucía (1777) e Las lavanderas (1780). Neste tempo gravou obras de Velázquez, realizou retratos e obras relixiosas, entre as que destaca Cristo crucificado (1780), co que ingresou na Real Academia de Bellas Artes de San Fernando, da que foi tenente...

GALICIA

Cirurxián. Doutorouse en Medicina na Universidad de Madrid en 1900 coa tese “Sobre a influencia da tiroide no crecemento e desenvolvemento da idade infantil”. Foi profesor do Hospital Xeral e director do Instituto do Cancro. Destacou no campo da cirurxía, na que introduciu unha serie de métodos e procedementos como a ofrioplastia ou a arterioplastia. Da súa obra destacan Sobre angioplastia (1905), La sutura en cirugía del sistema vascular (1912), La ureterostomía como operación de urgencia (1918), Cirugía del tiroides (1929) e Cirugía de las aneurismas (1942). Foi membro do Comité Internacional do Cancro, do Colexio Americano de Cirurxiáns, membro da Real Academia de Medicina e doutor honoris causa pola facultade de Medicina da Universidade de Bordeos.

GALICIA

Médico e profesor. Estudiou medicina na Universidade de Santiago de Compostela. En 1926 nomeárono catedrático de Histoloxía e Anatomía Patolóxica da mesma universidade. Foi director do manicomio de Conxo, do Gran Hospital e da leprosería de San Lázaro, médico da beneficencia provincial e director do laboratorio, autopsias e tratamento antirrábico do Hospital Clínico. Das súas obras destacan Anatomía práctica (1898), en colaboración con Barcia Caballero, Nocións de Técnica Histolóxica (1925) ou Prácticas de laboratorio (1931). Foi alcalde de Santiago de Compostela (1922-1923).

GALICIA

Pintor. Participou nos diversos movementos artísticos da década de 1970 e en 1980 integrouse en Atlántica participando nas súas exposicións. Desde os seus comezos artísticos, nos que realizou paisaxes, mostrou unha inclinación cara á abstracción. Cara   1983 comezou unha etapa artística na que realizou series de pinturas ao redor dun motivo concreto, como Río (1984), Toledo (1986), Figuras (1989) e Sombras (1991), caracterizadas polo expresionismo. O cumio desta etapa sitúase na súa participación na sección Áreas de Silencio da Bienal de Arte de Pontevedra de 1994. A partir de entón, experimentou con novas técnicas e recursos pitóricos. A súa paleta caracterízase pola sobriedade, en ocasións cunhas tonalidades fortes e con contrastes violentos. No eido dos encargos públicos, realizou, entre outras obras, as columnas do Berbés, a cúpula do Centro Comercial Plaza Elíptica e os xardíns de acceso á Estación Marítima de Vigo. Participou, entre outras mostras,...

GALICIA

Pianista. Exerceu como catedrática de Piano no Conservatorio da Coruña, bibliotecaria-conservadora da Real Academia de Bellas Artes Nuestra Señora del Rosario e académica numeraria da sección de música e membro do Instituto José Cornide.

PERSOEIRO

Pintor holandés. Discípulo de J. van de Velde, especializouse na paisaxe caracterizada pola liña de horizonte baixa e un primeiro termo escuro. Tratou a paisaxe fluvial ao xeito de J. Ruysdael.

PERSOEIRO

Escritor. Seguidor do realismo social, publicou, entre outras obras, Juegos de manos (1954), Duelo en el paraíso (1955), La resaca (1958), Campos de Níjar (1960), Señas de identidad (1966), Reivindicación del Conde don Julián (1970), Juan sin tierra (1975), Makbara (1980), Paisajes después de la batalla (1982), Coto vedado (1985), Las virtudes del pájaro solitario (1988), La cuarentena (1991), La saga de los Marx (1993), De la Ceca a la Meca (1997), Cogitus interruptus (1999), Carajicomedia (2000) e Pájaro que ensucia su propio nido (2001). Entre outros galardóns recibiu o Premio Europalia (1985), o Premio Nelly Sachs (1993) e o Premio Octavio Paz (2002).

PERSOEIRO

Escritor italiano. Pertencente á tendencia do crepuscolarismo, publicou, entre outras obras, La via del rifugio (1907), I colloqui (1911) e a póstuma Verso la cuna del mondo (1917).

PERSOEIRO

Historiador da arte francés de orixe ucraína. Especialista en arte da Antigüidade e da Alta Idade Media, realizou estudios de iconografías. Fundou a revista Cahiers Archéologiques. Das súas obras destacan La peinture byzantine (1954), Le premier art chrétien (1966) e Les voies de la création en iconographie chrétienne (1979).

PERSOEIRO

Dramaturgo alemán. Marcou a transición do romanticismo ao realismo. As súas obras máis importantes son Scherz, Satire, Ironie und tiefere Bedeutung (Burla, sátira, ironía e significado profundo, 1822), Don Juan und Faust (1829) e Hannibal (1834).

PERSOEIRO

Escritor. Desde 1619 pertenceu á orde dos xesuítas, estudiou filosofía e teoloxía e foi catedrático de Filosofía na Universidad de Gandía e de Sagrada Escritura na Universidad de Zaragoza. Representante do conceptismo barroco, empregou os pseudónimos de Lorenzo Gracián e García de Marlones. Publicou, entre outras obras, El héroe (1637), El político (1640), Agudeza o Arte de ingenio (1642), El discreto (1646), El oráculo manual y arte de prudencia (1647), El Criticón (1651-1657), novela alegórica costumista que amosa o desengano e escepticismo ante a vida, nun estilo perfeccionista e conciso, típico do conceptismo, e El comulgatorio (1655).

PERSOEIRO

Monxe camalduense e canonista. Compilador do Decreto, está considerado o iniciador do dereito canónico. Aparece mencionado moitas veces como Magister.

PERSOEIRO

Emperador romano (375-383), fillo de Valentiniano I. Compartiu o Imperio de Occidente co seu irmán Valentiniano II, mentres que Oriente era gobernado polo seu tío Valente. Derrotou os alamanos preto de Colmar (378) e posteriormente outorgoulle ao xeneral Teodosio, futuro Emperador Teodosio I, o goberno de Oriente (379). Morreu nas Galias durante a loita contra o usurpador Máximo.

ILLOTES

Illote da beira setentrional da ría de Arousa, no litoral da parroquia de Palmeira (Ribeira), situado fronte á punta de Grades.