"ARE" (Contén)

PERSOEIRO

Político. Fundador da Acción Socialista Portuguesa (1968), foi elixido deputado en 1969. Exiliado en Francia desde 1970 e vinculado á Segunda Internacional Socialista, fundou o PSP (1972), do cal foi secretario xeral. Volveu a Lisboa en abril de 1974 e foi ministro de Asuntos Exteriores aos primeiros gobernos provisionais despois da revolución. Primeiro ministro (1976-1978, 1983-1985), abandonou a dirección do goberno e a secretaría xeral do PSP para aspirar á presidencia da república, que obtivo en 1986 e renovou en 1991. En 1996, esgotado o termo legal de dous mandatos, abandonou o cargo. Recibiu o Premio Príncipe de Asturias de Cooperación Internacional en 1995.

GALICIA

Xornalista e escritor. Director do Diario de Córdoba. Licenciado en Dereito e Ciencias da Información, fundou e dirixiu a axencia de noticias Radial Press (1964) e foi membro fundador de Ciudadano (1973) e Posible (1974). Traballou en Sábado Gráfico, El Periódico, Interviu ou Leer e foi director de Relacións Internacionais do Grupo Zeta. Director da axencia EFE (1986-1996), foi vicepresidente da Asociación da Prensa de Madrid (1981-1985), editor de Onda Mezquita e presidente do Consello Social da Universidade de Córdoba (2001). Publicou ensaios e novelas como Agotando la esperanza (Premio Café Gijón 1961), Las linotipias del miedo (1973), Una larga sed (1983) ou Te amaré después de siempre (2001).

GALICIA

Historiadora da arte. Doutorouse en Historia da Arte na Universidad de Madrid coa tese Cuatro pintores gallegos: Carlos Maside, Manuel Colmeiro, Arturo Souto e Laxeiro (1973). Catedrática de Arte Contemporánea na Universidade de Santiago de Compostela, centrou os seus estudos na arte contemporánea, en especial na galega. Dirixiu o proxecto Índice documental de escultores galegos do s XX (2002) e colaborou en diversas publicacións e exposicións. Das súas obras destacan Colmeiro (1981), O cartelismo en Galicia desde as súas orixes ata 1936 (1993) e Escultura contemporánea en el espazo urbano: transformaciones, ubicaciones y recepción pública (1999). Pertence ao Instituto de Estudios Galegos Padre Sarmiento.

1. Apelido de orixe patronímica que procede do nome persoal Suero + o sufixo patronímico -ez (‘fillo de Suero’).

2. Liñaxe que en Galicia trae por armas, en campo de prata, dúas torres de pedra sumada cada unha dunha aguia de sable. Outro trae, en campo de goles, un castelo de ouro. Outro, en campo de prata, unha cruz flordelisada de goles cantonada de dúas caldeiras de sable nos cantóns destro do xefe e sinistro da punta e dous crecentes de azul tornados, un no cantón sinistro do xefe e outro no destro da punta.

GALICIA

Escritor. Licenciado en Psicoloxía e profesor de ensino secundario, colaborou en diversas publicacións. Escribiu Turbo (1988, Premio Blanco Amor), Álvaro Pino (1989), Sabor a ti (1991), Selva negra (1994), Co dedo nos beizos (1992) e O repenique de Beatriz Goldar (2002, Premio Novela por Entregas de La Voz de Galicia). Recibiu en diversas ocasións o Premio Modesto Rodríguez Figueiredo por narracións como “Quiquiriquí” ou “A Alemana” (1987), e en 2000 o Premio Nacional de Periodismo Julio Camba.

GALICIA

Político. Licenciado en Matemáticas e profesor de ensino secundario, formou parte da organización estudantil ERGA e participou na creación da Intersindical Nacional de Traballadores Galegos (INTG), durante a etapa na que formou parte da dirección do sindicato de traballadores do ensino (UTEG). Militou na AN-PG e desde 1972 na UPG, participando na fundación do BNG en 1982. Foi concelleiro de Allariz (1979-1983) e deputado provincial en diversas ocasións. En 2005 foi nomeado conselleiro de Medio Rural.

GALICIA

Fotógrafo. Licenciado en Filosofía e Letras e Filoloxía Francesa, foi catedrático de Francés. Director, xunto con M. Sendón, do Centro de Estudios Fotográficos (CEF) de Vigo (1984), é profesor de Ciencias da Información da Universidade de Santiago desde 1994. Fixo mostras individuais e colectivas e traballou na recuperación da fotografía histórica galega (Xosé Suárez, Arquivo Pacheco, Irmáns Sarabia ou José Mª Massó). Director das coleccións do CEF Album (1989) e Do Trinque (2000), coordinou as exposicións da Sala dos Peiraos, a Casa das Artes e a Fotobienal de Vigo. Publicou Allariz (1991), O Viño (1993), O mundo invisíbel (1993) e foi coautor de Desde o Atlántico (1988).

GALICIA

Pintor. Formouse na Escuela de Artes e Industrias de Madrid. Colaborou como ilustrador en diversas publicacións e libros, como Ribadeo antiguo (1931) de F. Lanza, e foi un dos creadores de Orientaciones e Ronsel. Como debuxante, as súas ilustracións caracterizáronse polo trazo fino das liñas, próximas ao expresionismo, e desde 1927 foron máis idealistas. Cultivou a paisaxe, mariñeira ou rural pero non urbana, ben de xeito illado ou formando parte dunha escena. As súas obras presentan contrastes entre zonas iluminadas e outras máis escuras. Os lenzos de comezos da década de 1930 amosan unha influencia cubista. Destacan Escena mariñeira, A renda, O crego, Caseta de tiro (1927-1930), Xogadores de xadrez (1927-1930), Tarde apracible (1954), Xogos de luz con chuvascos nas Rías Altas (1965) e Anciáns do asilo (1967).

GALICIA

Nobre. Membro da liñaxe dos Deza, en 1318 encabezou a rebelión contra o arcebispo compostelán Berenguel de Landoira. Morreu no castelo da Rocha Forte, durante o cerco do arcebispo á cidade.

PERSOEIRO

Cronista. Procedente de familia de conquistadores, foi un dos primeiros escritores crioulos. Escribiu Tratado de la caballería de Jineta y Brida (1580), el Libro de albeitería e o Tratado del descubrimiento de las Indias (1578).

PERSOEIRO

Político, xurista e militar. Membro do Partido Moderado, foi deputado pola provincia de Ourense (1839-1841 e 1844-1846), por Trives (1846-1852 e 1857-1858), polo Barco de Valdeorras (1853-1854), por Bande (1864-1865) e pola sección de Xinzo (1867-1868).

PERSOEIRO

Político, conde de Vallellano. Alcalde de Madrid (1924-1927), redactou o manifesto de Afonso XIII do 23 de xaneiro de 1932. Vicepresidente de Renovación Española (1933), foi deputado entre 1933 e 1935 e en 1936. Conselleiro permanente do Consello de Estado desde 1941, en 1958 accedeu á súa presidencia. Foi ministro de Obras Públicas (1951-1957).

PERSOEIRO

Anarcosindicalista. Carpinteiro de profesión, foi membro de La Emancipación e da Federación Local Obrera. Implicado no asasinato do presidente da patronal coruñesa en 1906, trasladouse a Gijón, onde dirixiu o periódico Tiempos Nuevos. Marchou a Francia e adoptou o nome de Celso Dotet e, desde alí, popularizou os logros do sindicalismo revolucionario francés nas crónicas publicadas en La Voz del Obrero (1910-1915). Participou no Congreso Sindical de Londres (1913) e na Conferencia Nacional Anarquista de Barcelona (1918). Regresou á Coruña en 1920 e foi elixido secretario da CRG en 1922. Escribiu a obra de teatro Una sociedad que muere (1901).