"Fer" (Contén)

PERSOEIRO

Xeneral e político. En 1848 destacou na Guerra da Independencia italiana. Ministro da Guerra (1849-1859), reestruturou e modernizou o exército. Durante a Guerra de Crimea comandou as forzas piamontesas e foi nomeado xefe do Estado Maior na campaña de 1859. Entre 1859 e 1866 ocupou diversos cargos políticos, entre eles o de gobernador de Nápoles. Durante a Guerra Franco-prusiana foi francófilo e, despois da anexión de 1870, foi nomeado lugartenente do rei en Roma.

GALICIA

Biólogo. Doutor en Ciencias Biolóxicas E investigador do CSIC desde 1972, foi secretario (1979-1983) e director (1990-1994) do Instituto de Investigacións Mariñas do CSIC en Vigo. É membro do Seminario de Estudios Galegos e do Consello da Cultura Galega (1991-1993). Estudiou principalmente a pesca nas costas galegas e publicou artigos de prensa, informes e libros, como A pesca galega e a súa investigación (1978) e A Galicia mariñeira. Foi deputado do Parlamento galego na IV lexislatura (1993-1997) polo PSdeG-PSOE.

PERSOEIRO

Actriz. Iniciou a súa carreira na compañía de María Guerrero, onde destacou como intérprete de diversas obras de Jacinto Benavente e onde iniciou unha longa traxectoria profesional. Foi unha das primeiras actrices españolas en ser convidadas a traballar en Hollywood.

PERSOEIRO

Historiador e crítico de arte. Catedrático na Universidad Central de Madrid e na Escuela Superior de Bellas Artes de San Fernando, dirixiu a Calcografía Nacional e o Museo de Pintura del siglo XX de Madrid. Das súas obras destacan Breve historia de la pintura española (1934), Velázquez (1944), Antecedentes, coincidencias e influencias del arte de Goya (1946) e Zuloaga (1950). Pertenceu á Real Academia de Bellas Artes de San Fernando e a The Hispanic Society of America.

GALICIA

Relixioso. Lector xeral en Sagrada Teoloxía, foi catedrático en Santiago de Compostela. Foi custodio, ministro provincial e visitador da provincia de San Gregorio de Filipinas. En 1952 ingresou na Orden Civil de Alfonso X el Sabio, con categoría de encomenda.

PERSOEIRO

Escultor. Doutor en Filosofía e catedrático de escultura, foi o primeiro decano da facultade de Belas Artes da Universidade de Vigo. A súa obra ten matices surrealistas, entendida cunha vangarda con reminiscencias barrocas. Escribiu ensaios de arte cunha concepción filosófica, entre outros, Teoría bruta de la forma frágil: escritos adverbiales de arte, estética y enseñanza (1999).

1. Que produce la.

2. Aplícase ás plantas ou aos seus órganos cando están cubertos dunha materia algodoeira.

GALICIA

Pintor e escultor. Licenciado en Belas Artes pola Universidade de Vigo (1995), iniciou a súa formación na Escola de Artes Oficios Mestre Mateo de Santiago de Compostela e co pintor Fernando Artal. Ampliou a súa formación no ámbito do deseño. Realizou unha obra de carácter conceptual e informalista que mostra o seu interese pola xeometría. Realizou as ilustracións de A casa da madriña (1993), de L. Bojunga. Participou, entre outras, na Bienal Caricatura Galega (Ourense, 1991) e na mostra Novos Valores da Bienal de Pontevedra e no Salón de Outono da Coruña (2002).

PERSOEIRO

Político alemán. Discípulo de K. Marx, foi o principal voceiro do socialismo alemán desde 1848. Despois dunha crise ideolóxica pola falta de eco do alzamento de Garibaldi, enfocou a súa actividade propagandística exclusivamente cara aos traballadores e defendeu o establecemento de organizacións políticas obreiras para loitar polo sufraxio universal. En 1863 fundou a Asociación Xeral de Traballadores Alemáns e foi o seu presidente, pero desanimado pola crecente oposición á súa visión da democracia, trasladouse a Suíza. Foi rehabilitado polo Partido Socialdemócrata, que defendeu a vía democrática e parlamentaria.

PERSOEIRO

Filólogo e crítico literario. Foi catedrático de Lingua Castelá na Universidad Autónoma de Madrid. Publicou numerosos estudios lingüísticos e literarios, entre os que cómpre destacar Las ideas lingüísticas en España durante el siglo XVIII (1949), Lope de Vega. Introdución a su vida y a su obra (1966), Lazarillo de Tormes en la picaresca (1972), Estudios de poética (1976), Estudios de lingüística (1980) e Dicionario de términos filológicos (1963). Foi membro da Real Academia Española de la Lengua desde 1972 e director (1991-1998). Foi o coordinador de La cultura del libro (1983 e 1988) e durante a década de 1990 publicou De poética y poéticas (1990) e El dardo en la palabra (1997, Premio don Juan de Borbón). En 2003 publicou El nuevo dardo en la palabra. Foi distinguido como Comandeur dans l´Ordre des Arts et de Lettres de Francia e recibiu, ademais, a Creu de Sant Jordi e o Premio Aragón de las Letras...

PERSOEIRO

Compositor francés. Estudiou en París cos mestres Jules Massenet, Camille Saint-Saëns e F. M.A. Gobinet de Villecholes. Compuxo música de cámara, sinfónica e óperas. Da súa produción destaca a ópera La catalane.

PERSOEIRO

Pintor francés. Amigo de Picasso e de G. Braque, participou nas manifestacións cubistas. Representou personaxes e elementos mecánicos, mediante formas curvas e tubulares de cores inicialmente frías e posteriormente cálidas, entre os que sobresae a serie Contrastes de formes (1913). Durante a Segunda Guerra Mundial realizou cadros de acróbatas e ciclistas. Interesouse tamén polo cine, Ballet mécanique (1923-1924), a cerámica e o gravado. Ten un museo monográfico en Le Biot (Alta Savoia).

PERSOEIRO

Compositor húngaro. Foi autor de operetas de fama universal e o mellor continuador do estilo vienés do xénero. As súas obras máis importantes son Vígözvegy (A viúva alegre, 1905) e A mosoly országa (O país do sorriso, 1929).

PERSOEIRO

Profesora. Foi profesora de filosofía na Escola Normal de Ourense desde 1928 a 1945. Das súas publicacións destacan Compendio de Geografía General (1934), El padre Feijoo: sus ideas crítico-filosóficas (1935), El existencialismo en la educación (1959), El padre Feijoo: su magisterio (1967) e Pedagogía hispano-cristiana en su dimensión espiritual (1973).