"Est" (Contén)

1. Relativo ou pertencente a Extremadura.

2. Natural ou habitante de Extremadura.

3. Variante dialectal do castelán que se fala en Extremadura. A súa situación xeográfica explica algunhas das súas peculariedades lingüísticas: as terras estremeñas foron repoboadas por León na súa parte máis occidental (Cáceres, Mérida, Badajoz), mentres que Castela ocupaba a zona oriental (Béjar, Plasencia, Trujillo); despois, e ata finais do s XVI, Extremadura volveuse cara a Sevilla e Toledo. Polo tanto o estremeño recibiu influencias leonesas, castelás e andaluzas. Ademais a súa situación de contacto co portugués na fronteira e a súa marxinalidade imprimíronlle unha certa tendencia ao conservadorismo. Resulta, polo tanto, ser unha fala de transición entre o leonés, o castelán da meseta e o andaluz. O estremeño, de grande inestabilidade, mantén diferencias moi marcadas entre unhas zonas e outras e entre uns niveis e outros. A pegada leonesa percíbese sobre todo na parte setentrional: inserción do i en sílaba átona (palicia, ‘alpendre’); peche das vocais...

PERSOEIRO

Zarzuelista e escritor. Residiu en Madrid, onde cursou a carreira de dereito civil e canónico e a de administración. Colaborador asiduo de Madrid Cómico, en 1873 estreou Pruebas de fidelidad e a partir de 1876 empezou a colaborar con Vital Aza (Noticia fresca), Campos Arana (Los trapos de cristianar) e, sobre todo, con R. Chapí (Música clásica, La serenata). Como poeta escribiu o volume Fábulas y cuentos.

CIDADES

Cidade do distrito de Évora, no Alto Alentejo, na marxe dereita do río Tera (18.073 h [1981]). As canteiras de mármore constitúen a principal base da súa economía. Doada en 1211 á orde de Avis, recibiu o seu foro en 1258 e foi considerada cidade en 1926. Nas súas proximidades desenvolveuse a Batalla de Estremoz. Do seu patrimonio cultural destacan o castelo, as murallas (ss XIII e XVII), a igrexa de Santa Maria, a igrexa de San Francisco Xavier, monumento nacional, e o palacio real (s XIII).

1. Estremecemento causado pola dor.

2. escordadura.

1. Que causa un ruído moi grande.

2. Que chama a atención por ser moi grande ou espectacular.

1. Relativo ou pertencente aos estreptomicetos.

2. Fungo da orde dos estreptomicetos.

3. Orde de fungos coloniais de micelio constituído por hifas de ramificación de tipo monopodial, de 1µ de espesor, non segmentadas e ocas. As hifas aéreas teñen a capacidade de orixinar conidios. Os estreptomicetos teñen unha grande importancia ecolóxica nos solos e son os responsables do típico cheiro da terra húmida. Para o home teñen importancia industrial como fonte de metabolitos secundarios, entre os que destacan máis de 500 substancias antibióticas distintas, como a aureomicina, obtida de Streptomyces aureofaciens, activa contra as bacterias da tuberculose, da difteria, e contra neumococos e gonococos, ou a cloromicetina, producida por Streptomyces venezuelae, activa contra algúns virus, rickettsias e bacterias Gram-negativas.

1. Causar unha situación de estrés a alguén.

2. Sentir estrés por algo.

1. Posto de sementais, especialmente o destinado ao garañón.

2. Espacio das pallozas destinado ao gando vacún.