"ARE" (Contén)

PERSOEIRO

Anarcosindicalista. Carpinteiro de profesión, foi deportado a Baltanás (Palencia) despois da folga dos estibadores de 1919. Directivo da Federación Local Obrera da Coruña (1920-1930), foi secretario da CRG (1930-1931).

GALICIA

Pintor. Compaxinou a pintura co deseño publicitario e cultivou todos os xéneros. Destacan os seus retratos de nenos, caracterizados pola tenrura. Nas paisaxes representou o mundo laboral como fábricas e estaleiros, caracterizados polo emprego de tons ocres e escuros. Realizou, entre outras obras, Retrato de niña, Lavandeira, Retrato de Familia e Niños.

GALICIA

Pintor e deportista. Coñecido como Molezún, foi campión nacional de 110 metros valados (1942, 1947, 1948 e 1949), campión de altura (1948) e participou nos Xogos Olímpicos de Londres (1948). Instalouse en Madrid desde 1928 e foi profesor de belas artes na Universidad Complutense de Madrid. Traballou con diversos materiais e técnicas como a acuarela, a vidreira ou o deseño para estampado en tea. Cultivou unha abstracción xeométrica que partiu do cubismo. Cara ao final da súa vida mostrou unha tímida figuación. Empregou os grandes planos e as cores neutras. En 1974 realizou un mural para a sede en Madrid da Fundación March. Gañou o concurso para a decoración do pavillón español na Exposición de Bruxelas de 1968.

PERSOEIRO

Empresario e político. Licenciado en Dereito, desempeñou diversos cargos na administración autonómica e central. Foi delegado do ministerio de Obras Públicas en Pontevedra. Secretario da Fundación Galicia-Empresa, foi deputado no Parlamento de Galicia por UCD (1981-1985) e por Coalición Popular (1985-1989), foi conselleiro de Sanidade (1983-1986), Ordenación do Territorio (1986) e Educación (1987-1988).

LIÑAXES

Liñaxe de orixe galega que trae por armas, en campo de ouro, unha estrela de goles, de oito raios. Outro trae, en campo de ouro, cinco estrelas de goles, de seis raios. Outro, en campo de ouro, cinco estrelas de seis puntas, de goles; bordo de prata, cargado de catro chaves de azul, colocadas unha en xefe, outra en punta, e unha en cada flanco, que alternan con catro rosas heráldicas de goles, unha en cada cantón. Outro, en campo de ouro, cinco estrelas de goles, de seis raios, colocadas en aspa, acompañadas de catro chaves de azul colocadas que alternan coas estrelas, unha en xefe, outra na punta e unha en cada flanco.

PERSOEIRO

Dominicano. Graduado na Universidad de Ávila, obtivo en 1682 a cátedra de Prima da Universidade de Santiago de Compostela, á que renunciou en 1692 ao ser reitor do colexio de Santiago, cualificador do Santo Oficio e predicador do rei. En 1694 trasladouse a Ávila como prior e en 1696 ao convento da Pasión, en Madrid. Foi vigairo provincial do Reino de Galicia e, en Valladolid, reitor do colexio de San Gregorio e catedrático auxiliar da universidade. Pouco antes da súa morte foi proposto para bispo de Puerto Rico.

DEPARTAMENTOS

Departamento de Uruguay (15.438 km2; 90.489 h [2004]). A súa capital é Tacuarembó (51.224 h [2004]).

PERSOEIRO

Escritor estoniano. A súa obra retrata a vida nacional de ambiente campestre, con agudas anotacións psicolóxicas. Destacan Kōrboja peremees (Campesiños de Korboja, 1922) e Tode ja Ogus (Verdade e xustiza, 1962-1963), un ciclo de cinco novelas sobre as vicisitudes do pobo estoniano ao longo de tres xeracións.

PERSOEIRO

Novelista e político italiano, marqués de Azeglio. A obra máis destacada é a súa biografía I miei ricordi, iniciada en 1863 e escrita coa intención de educar politicamente ao pobo italiano.

PERSOEIRO

Raíña de León (960-966), filla de Ansur Fernández, conde en Monzón de Campos. A súa alianza matrimonial con Sancho I de León facilitou a derrota de Ordoño IV e a restauración de Sancho I. Ao morrer este en 966, asumiu a rexencia durante a minoría de idade de Ramiro III, xunto coa súa cuñada Elvira de León, e, tras a razzia de Almanzor, retirouse a un convento en 985.

PERSOEIRO

Pensadora alemá. De nome Edith Stein, foi filla dun comerciante xudeu e discípula de Husserl. Converteuse ao catolicismo e en 1934 ingresou na orde carmelita. Morreu nun campo de concentración. Na súa obra póstuma Endliches und ewiges Sein (Ser finito e eterno, 1950) tentou fundamentar fenomenoloxicamente a concepción tomista. Escribiu tamén Eine Untersuchung über den Staat (Unha investigación sobre o estado, 1924), Das Ethos der Frauenberufe (O ethos da vocación feminina, 1931), Kreuzeswissenschaft (Ciencia da cruz, 1950) e Welt und Person (Mundo e persoa, 1962). Beatificada en 1987, a súa festividade celébrase o 9 de agosto.

PERSOEIRO

Condesa (1097-1113) e rexente de Portugal (1114-1128), filla ilexítima de Afonso VI de Castela. Casou con Enrique de Borgoña, a quen entregou como dote o territorio comprendido entre os ríos Miño e Tajo que en 1095 se converteron no condado Portucalense. Enfrontouse á súa irmá Urraca I de Castela, aproveitando as loitas dinásticas, e derrotouna e anexou as comarcas de Ourense e Tui pero caeu prisoneira en Lombrosos (1121), e tivo que recoñecer a soberanía da súa irmá en León e Castela.

PERSOEIRO

Raíña de León (1191-1194), filla de Sancho I de Portugal. Casou en 1191 con Afonso VIII, rei de Galicia e León, pero o Papa Celestino III anulou o matrimonio por razóns de parentesco. Á morte do rei (1230), participou coa segunda dona deste, Berenguela I de Castela, no problema sucesorio, e acadou a renuncia ao trono das súas fillas Sancha e Dulce, que Afonso VIII nomeara herdeiras, e a proclamación de Fernando III de Castela, fillo de Berenguela I, como rei de León.

PERSOEIRO

Relixiosa carmelita. De nome Teresa de Cepeda y Ahumada, en 1535 entrou no convento de La Encarnación (Ávila). Propúxose reformar a orde do Carmelo para facela retornar ao antigo rigor. En 1562 fundou o primeiro convento reformado, o de San José de Ávila. Despois realizou, en medio de dificultades e mesmo persecucións, moitas outras fundacións. A tarefa renovadora e as súas experiencias místicas ata a fundación do primeiro convento narrounas en Vida, da que se conserva só a segunda redacción, pois a primeira foi requisada pola Inquisición. Os azares das fundacións posteriores explicounos en Libro de las fundaciones. Estes dous documentos autobiográficos compleméntanse coas Cartas. Entre as súas obras de carácter doutrinal destacan Camino de perfección (1562-1564) e o tratado ascético-místico Moradas del castillo interior (1577). O seu estilo é coloquial, cheo de formas da lingua viva da época, de locucións populares e de comparacións tiradas...