"Est" (Contén)

PERSOEIRO

Político dinamarqués. Líder do Partido Conservador, foi ministro do Interior (1865) e presidente do Consello de Ministros e titular de Finanzas (1875-1894).

1. Disposición das partes ou dos órganos dun ente, substancia ou corpo.

2. Conxunto de elementos resistentes dunha edificación tendo en conta a súa configuración e disposición, que se determinan pola maneira de soster e construír a cuberta e os teitos das plantas que ten. As armazóns das plantas teñen que ser planas e horizontais, mentres que a cuberta ten que facer pendente para que por ela escorregue a auga da chuvia. Nas construcións máis antigas, formadas por dúas paredes separadas uns 4 ou 5 m e por trabes de madeira que van dunha parede a outra, obtíñase a pendente colocando sobre as trabes mestras outras trabes inclinadas en que o extremo máis alto se asentaba sobre un piar de obra ou de madeira. Esta construción non era aínda unha armadura, pero permitiu descubrir que as trabes inclinadas podían unirse rixidamente entre elas e tamén coa horizontal formando un triángulo. Neste caso, a trabe horizontal xa non traballa a flexión, senón que recibe só esforzos de tracción, que permiten aumentar a lonxitude dende uns 5 m ata 10 ou 12 m. A estrutura de obra,...

3. 1. Sistema ordenado de regras que describen á vez os elementos que o compoñen e as súas relacións ata un determinado grao de complexidade.

   2. estructura profunda

      Nivel ou aspecto da linguaxe que, na gramática xenerativa, determina a interpretación semántica da oración, en oposición á estrutura superficial, que determina a súa forma fonética. Segundo a gramática xenerativa, o efecto final dunha gramática é relacionar unha interpretación semántica cunha representación fonética; isto é, expresar cómo se interpreta unha oración. O compoñente sintáctico da gramática, que constitúe a súa única parte “creativa”, serve de mediador nesta relación e constitúe a meta final da gramática, no sentido de que só ela permite establecer unha relación entre o contido semántico dos signos e a súa forma fonética, isto é, é a que permite determinar cómo se ha de interpretar unha frase, mediante unha serie de regras transformacionais.

   3. estructura superficial

      Nivel ou aspecto da linguaxe que, en gramática xenerativa, determina a forma fonética da oración a partir da súa estrutura profunda.

4. Conxunto de leis, organismos e forzas sociais, políticas e económicas que caracterizan unha sociedade e manteñen a orde establecida, fronte ás forzas disidentes e opostas ao sistema. Pretende resolver os problemas e responder ás necesidades inherentes ao sistema: manter as partes que o integran e superar as súas tensións, adaptalo á súa medida, conseguir os seus fins e integrar os individuos e os seus grupos.

5. Interrelación entre o sistema ou conxunto psíquico e os seus elementos integrantes. A consideración dos fenómenos psicolóxicos como un todo xurdiu como reacción ao atomismo vixente na psicoloxía do s XIX (que levaba ás dicotomías individuo-sociedade, psique-soma, conduta-consciencia, etc) e foi establecida a partir da chamada psicoloxía da forma (Gestaltpsychologie). Fálase, neste sentido, da estrutura da personalidade, da situación, do campo psicolóxico, etc. En psicopatoloxía, así mesmo, téndese a ver o cadro clínico -máis alá da súa comprensión como unha adición de síntomas illados- como un conxunto ou sistema de organización de diferentes trastornos (estrutura paranoica, obsesiva, etc).

6. Configuración dun dispositivo electrónico. Fálase de homoestrutura cando o dispositivo está composto polo mesmo elemento, e de heteroestrutura cando está composto de diferentes elementos ou dos mesmos elementos con distinta composición estequiométrica.

7. Constitución e disposición dos elementos que compoñen os órganos ou os corpos vivos, especialmente cando se fai referencia aos elementos anatómicos.

8. ...

1. 1. Relativo ou pertencente á estrutura.

   2. Que afecta á estrutura.

2. Relativo ou pertencente ao estruturalismo.

3. Método de análise formalista propio do estruturalismo. Oposto ao empirismo, busca a lóxica interna de cada estrutura, e estudia o sistema de relación dos distintos elementos que a compoñen e as leis que a regulan, na procura sempre dunha explicación, non en función de elementos externos senón no interior da mesma estrutura estudiada. Tamén estudia a relación entre distintos conxuntos de sistemas.

4. estruturalismo.

1. Relativo ou pertencente ao estruturalismo.

2. Que ou quen é seguidor do estruturalismo.

DINASTIAS

Dinastía Stuart.

1. de estucar.

2. Revestimento de estuco.

3. Operación de estucar unha superficie que se aplica a miúdo sobre os paramentos exteriores das paredes.

1. Cubrir ou revestir de estuco unha superficie.

2. Colocar ou decorar unha superficie con pezas de estuco.

1. de estudiar.

2. Que non é natural nin espontáneo.

PUBLICACIÓNS

Publicación aparecida en Santiago de Compostela o 23 de novembro de 1866. Subtitulouse “Suplemento al Correo de Galicia” e saía dúas veces ao mes. Trátase do suplemento estudantil de El Correo de Galicia, de carácter romántico e dirixido aos alumnos dos colexios, da universidade e da Escuela Compostelana.

PUBLICACIÓNS

Publicación aparecida en Pontevedra o 30 de outubro de 1879. Cesou a súa edición en novembro de 1880 (nº105). Subtitulouse “Redactado por alumnos del Instituto Provincial de esta ciudad” e “Hoja aspirante a periódico, publicada en Pontevedra”. Fundada e dirixida por Julián Rodríguez de Cea, saía os luns e os xoves. Reapareceu probablemente o 25 de novembro de 1880 co subtítulo de “Periódico bisemanal de literatura e intereses materiales” e dirixido por Rogelio Quintáns. Cesou o 2 de decembro de 1881 (nº190), pero reapareceu o 27 de abril de 1884.