"AGN" (Contén)

Medida dos campos magnéticos e das propiedades magnéticas dos corpos.

Aparato para medir a intensidade dun campo magnético, por medio da acción que este exerce sobre unha agulla imantada. Pode estar calibrado, co fin de permitir lecturas directas, aínda que nalgúns tipos fai a lectura mediante un magnetómetro patrón. Emprégase en medidas relativas ao magnetismo terrestre.

Parte da física que trata da emisión, propagación e absorción da luz sometida á acción de campos magnéticos, e das aplicacións correspondentes. Dos fenómenos que constitúen os fundamentos da magnetoóptica, destacan o efecto Faraday, o efecto Zeeman, o efecto Voigt e o efecto magnetoóptico de Kerr.

Relativo ou pertencente á magnetoóptica.

Superficie circunterrestre a partir da que non ten acción o campo magnético terrestre.

Estudio do comportamento magnético das substacias químicas sometidas á acción dun campo magnético.

Resistencia que ten un valor variable que depende do campo magnético presente. Son feitos con substancias semicondutoras, como o antimonio de indio, e baseadas no efecto Hall.

Aparato que rexistra as imaxes e os sons asociados, nunha cinta magnética, con posibilidade de reprodución inmediata na pantalla dun receptor de televisión. Mentres que no rexistro sonoro as frecuencias non pasan de 20 kHz, as dos sinais de vídeo poden alcanzar diversos MHz. Para iso, pásase, a gran velocidade, a cinta magnética por un tambor ou disco que leva dúas ou catro cabezas magnéticas de rexistro situadas, equidistantes, sobre a súa periferia, e que xira a velocidade constante en sentido perpendicular ao de avance da cinta (rexistro transversal), ou ben en sentido oblicuo respecto ao de avance da cinta que se despraza envolvendo permanentemente unha metade do tambor (rexistro helicoidal). No rexistro transversal, as pistas do sinal de vídeo rexistradas son paralelas e cunha lixeira inclinación respecto á anchura da cinta. No rexistro helicoidal, as pistas son paralelas e oblicuas e cada pista corresponde á información da media imaxe (312,5 líneas) que rexistra cada unha das dúas...

Capa superior da atmosfera da Terra, situada por riba dos 1.000 km de altitude, entre a ionosfera e a magnetopausa, ata onde chega a influencia do magnetismo terrestre. Componse polos electróns e protóns do vento solar e da radiación solar captados polo magnetismo terrestre. Distínguense dous aneis de radiación forte, denominados cinturóns de radiación de Van Allen, cara aos 4.000 e os 15.000-20.000 km, respectivamente.

Parte da física que se ocupa do estudo dos campos magnéticos orixinados por imáns permanentes e por electroimáns percorridos por correntes continuas. C. A. Coulomb enunciou a lei, análoga á da electrostática, sobre a forza de tracción dos polos magnéticos.

Relativo ou pertencente á magnetostática.

Técnica estratigráfica que estudia o magnetismo restante das rochas sedimentarias.

Fenómeno que consiste na deformación elástica que presentan as substancias magnéticas ao ser sometidas á acción dun campo magnético. É especialmente notable nalgúns metais, como o níquel e o cobalto, en moitas aliaxes de ferro e nas ferritas.

Relativo ou pertencente á magnetostrición.

Tratamento dun transtorno mediante a aplicación de campos magnéticos.

Aplícase ao interruptor ou disxuntor que protexe as instalacións eléctricas de curtocircuítos ou sobrecargas.

Tubo electrónico de baleiro, provisto dun cátodo termoiónico e dun ánodo, cilíndricos e coaxiais, que crean un campo eléctrico radial e, ademais, superponse un campo magnético paralelo ao eixe do cilindro. Ideado por A.W. Hull en 1921, empregouse para producir oscilacións de moi alta frecuencia.

Que ou quen comete un magnicidio.