"ISM" (Contén)

Doutrina relixiosa que recibe o nome por referencia a Ario, presbítero de Alexandría excomungado xunto cos seus seguidores polo Patriarca Alexandre entre os anos 318 e 319. O principio fundamental do Arianismo era a afirmación da unicidade e da transcendencia de Deus. O conflito que entrañaban as predicións de Ario radicaba no modo en que configuraba as relacións entre Deus e o seu Fillo, o Verbo feito home; segundo os arianistas, o Fillo de Deus non gozaba da mesma esencia do Pai, senón que se trataba dunha divindade subordinada, enxendrada como mortal. Deste xeito, o Fillo de Deus non é igual ou consubstancial ao Pai, senón semellante a El. Esta doutrina espallouse máis en Oriente ca en Occidente. Atanasio de Alexandría, que atacou o Arianismo, argumentaba que destruía a Doutrina Cristiá sobre Deus, porque supoñía que a Trindade non era eterna. O Arianismo foi heretizado no Concilio de Nicea (325), que estableceu o Credo, onde se afirma que o Fillo é “concibido, non feito” e consubstancial,...

Modo de proceder do arribista.

Intoxicación aguda ou crónica causada polo arsénico ou polos seus derivados.

Na psicoloxía de Piaget, estado mental do neno que cre que todos os obxectos e fenómenos exteriores son obra do home.

Termo impropio, actualmente en desuso, que se empregaba para designar unha predisposición do organismo a sufrir certas afeccións de etioloxía escura e evolución longa, como a obesidade, a diabete, a gota, a asma, os cólicos hepáticos e nefríticos, as migrañas, eccemas, etc.

Xiro ou modo de falar propio dos arxentinos, americanismo da Arxentina.

Acumulación patolóxica de sales de prata nos tecidos.

Esforzo constante e sistemático por conseguir a perfección ética ou relixiosa por medio da represión dos vicios, renuncias voluntarias de praceres lícitos e, mesmo, a imposición voluntaria de mortificacións corporais por medio do exercicio das virtudes, a pregaria e o recollemento interior. O termo grego, άσκησις que orixinariamente significaba exercicio e entrenamento co fin de conseguir forza física e dominio nos xogos atléticos, pasou a ser empregada polos filósofos estoicos no sentido de práctica da disciplina moral ou do esforzo de liberación de todo ligamento terrenal para conseguir a apátheia ou imperturbabilidade propia dos sabios. Practicada na maioría das relixións, deu lugar a estilos de vida específicos (monxes budistas, esenios xudeus, devotos hindús, terapeutas exipcios, eremitas ou monxes cristiáns, etc). Malia as coincidencias, a significación das prácticas ascéticas nas diversas relixións é a miúdo distinta en cada unha delas,...

Estilo literario ou artístico propio de autores gregos ou latinos clásicos, oposto ao aticismo, caracterizado pola exuberancia, a complicación e abuso de artificiosidade.

Política encamiñada a asimilar a maneira de ser dun pobo, dunha colectividade, etc, á maneira de ser doutro.

Dise dos puntos ou áreas da terra onde non se producen terremotos.

Ausencia de fenómenos sísmicos.

Ausencia de segregación ou de emisión seminal.

Figura retórica que consiste en dirixir unha loanza baixo a forma dun vituperio.