"dis" (Contén)

1. Que discrimina.

2. Invariante funcional que establece unha relación entre os coeficientes dun polinomio, e permite estudar as súas raíces e outras propiedades. No caso dun polinomio de grao n cunha soa variable, a0xn+a1xn-1+...+an, o discriminante é a expresión
   
   
   FORMULA
   
   
   En particular, o discriminante dunha ecuación cuadrática ax2+bx+c=0 ten como expresión D=b2 - 4ac.

1. Distinguir entre dúas cousas, ou entre varias.

2. Tratar con inferioridade os membros dunha colectividade ou grupo humano, especialmente, por prexuízos relixiosos, sociais, lingüísticos, étnicos, políticos ou de sexo.

1. Alegar motivos que descarguen de culpa ou xustifiquen algo ou a alguén.

2. Ser unha cousa o motivo que xustifica algo ou a alguén.

3. Perdoar ou considerar libre de culpa ou xustificado algo ou a alguén.

4. Presentar desculpas a alguén por unha molestia ou unha ofensa.

1. Utilizar a mente para tratar de buscar a solución ou a maneira de facer algo.

2. Pensar durante moito tempo nunha cousa.

3. Pasar o tempo ou transcorrer un acontecemento ou acción no tempo.

4. Correr un líquido.

1. Dar un discurso escrito ou oral.

2. Discorrer sobre algo.

1. Relativo ou pertencente ao discurso.

2. Que discorre ou que reflexiona.

1. 1. Proceso de pensamento no que aparecen, de forma ordenada, diversas ideas que expresan o que se quere dar a coñecer.

   2. Conxunto de signos con diferentes significacións ou propósitos, segundo a semiótica contemporánea. Ogden e Richards estableceron a división en discursos simbólicos ou referenciais, que comunican referentes, e discursos emotivos ou expresivos, que expresan sentimentos e actitudes.

   3. Expresión da ἐπιστήμη (intelixencia, coñecemento, saber) definido por M. Foulcault que, por medio da linguaxe, delimita zonas do coñecemento humano, organizando e cualificando a realidade, en función do que se admite e do que non.

2. Práctica social que os individuos realizan mediante os usos lingüísticos en contextos, tanto orais coma escritos. En tanto que práctica social, o discurso é unha parte central da vida social e constitúe simultaneamente un elemento que serve para organizar a vida social, xa que mediante a fala ou a escrita se constrúen textos enfocados a uns determinados obxectivos e nun determinado contexto sociocultural, cognitivo e lingüístico. Adóitase considerar o discurso como unha área de investigación centrada no uso lingüístico máis alá da oración, centrada nas interrelacións entre lingua e sociedade, e vinculada coas propiedades interactivas da comunicación diaria, en contraste co obxecto de estudio da gramática, centrada no estudo dos sons (fonética e fonoloxía), das partes das palabras (morfoloxía), do significado (semántica) ou da orde das palabras na oración (sintaxe). O discurso é complexo e heteroxéneo, xa que ten moi diversas formas de organizarse, e concrétase en modalidades diferentes....

3. 1. Desenvolvemento ordenado sobre un tema determinado que un orador pronuncia diante dun público cunha finalidade persuasiva. Na retórica grecolatina distinguíanse tres modalidades: xudicial ou forense, político ou deliberativo, e demostrativo, tamén chamado panexírico ou epidíctico. Na súa organización distínguense cinco partes: inventio, dispositio e elocutio, que corresponden á súa preparación lingüística; memoria e actio ou pronuntiatio, que culminan o proceso coa exposición oral ante o público.

   2. Fala longa e xeralmente pesada, coa intención de convencer ou reprender a alguén.

1. 1. Acción de discutir.

   2. Situación na que dúas ou máis persoas están a discutir.

2. Procedemento para a investigación de mercados, que consiste na reunión dun grupo de persoas ás que se lles solicita a súa opinión sobre determinados aspectos relacionados co produto ou servizo que un anunciante pretende comercializar.

SEMANARIOS

Semanario de carácter republicano editado en Celanova entre os anos 1895 e 1896. Foi o substituto de El Correo de Celanova, publicado no período 1893-1895.

SEMANARIOS

Semanario conservador editado en Betanzos no ano 1909. Coa súa saída á rúa tentaba aproveitarse da loita política que existía no distrito.

1. Que discute.

2. Persoa á que lle gusta discutir.

1. Examinar unha cuestión entre dúas ou máis persoas, razoando os argumentos empregados tanto en contra como a favor, para chegar a unha conclusión ou acordo.

2. Manifestar unha postura contraria ou crítica a algo ou ao que alguén ordena.

3. Falar, intercambiando argumentos e ideas opostas sobre algún tema.

4. Enfrontarse verbalmente dúas ou máis persoas, ou unha con outra, por non estar de acordo nalgún tema.

PERSOEIRO

Fotógrafo francés. Iniciou as súas creacións fotográficas retratando imaxes de xogos infantís en Nîmes. Posteriormente trasladouse a Brest, onde abriu un estudo de daguerrotipos. A partir de 1854 instalou en París o seu estudio, onde se especializou nos retratos da burguesía. Rapidamente, comezou a expansión comercial de Disdéri, quen a finais dese mesmo ano fundaba a sociedade Disdéri et Cie e adquiría a concesión oficial para fotografar os obxectos da Exposición Universal de París de 1855. Entre 1865 e 1868 abriu dous estudios en Londres e outro,posiblemente, en Madrid. Retratista de Napoleón III, as súas creacións caracterizáronse polo coidado do enfoque, o encadramento, a luz e a profundidade de campo. Entre as innovacións que achegou ao mundo da fotografía destacan unha fórmula para a exposición instantánea do colodión, un método para a preparación dun papel especial que axudaba á fixación da imaxe, unha caixa para a fotografía “instantánea” e unha fotomecánica para un proceso semellante...