"ILi" (Contén)

1. Calidade de útil.

2. Beneficio que se pode tirar dunha cousa.

3. Calidade dos bens económicos que os fai susceptibles, en certo grao, de satisfacer necesidades individuais. Considerada como atributo común de todas as mercadorías por Jevons, Walras e Menger, percibírona como base para determinar as relacións de cambio. Ao asociar o valor dunha mercadoría coa súa utilidade estableceuse a subxectividade desa utilidade, que depende de cada escala individual de necesidades e do mecanismo económico que rexe os intercambios. No caso da economía capitalista, por exemplo, os bens de produción e a forza de traballo non son adquiridos para satisfacer necesidades, senón para producir outros bens e obter uns beneficios derivados desta produción. Por iso, a estes bens non se lles pode atribuír unha utilidade directa para satisfacer necesidades.

4. Satisfacción que para un individuo representa o consumo dunha cantidade adicional dun produto. A utilidade marxinal tornarase decrecente a medida que se vaian consumindo unidades adicionais dese produto.

1. Que amosa interese polas cousas útiles, especialmente as que non son materiais.

2. Automóbil pequeno e económico.

1. Tendencia a buscar a utilidade das cousas.

2. Doutrina filosófica que fundamenta o sistema moral no principio da utilidade, individual ou xeral. Xurdiu en Reino Unido a finais do s XVIII e os seus máximos representantes foron Jeremy Bentham, James Mill, John Stuart Mill e Herbert Spencer.

1. Relativo ou pertencente ao utilitarismo.

2. Partidario ou seguidor do utilitarismo.

1. Acción e efecto de utilizar.

2. Relación entre o fluxo luminoso recibido nun plano de referencia e o fluxo emitido polas lámpadas, nun sistema de iluminación, que expresa o grao de aproveitamento do fluxo luminoso producido.

1. Usar algo como compoñente.

2. Empregar algo para un propósito, normalmente para o que foi feito.

3. Obter beneficio de algo.

4. Sacar proveito de alguén para os seus propios intereses, normalmente mediante engano.

1. Calidade de variable.

2. Fenómeno propio dunha poboación ou comunidade como consecuencia da existencia de caracteres morfolóxicos, xenéticos ou fisiolóxicos distintos entre os membros que a compoñen.

PERSOEIRO

Xeneral romano. Procónsul de África (8-7 a C) e gobernador de Siria (6-4 a C), someteu a insoburdinación xudia que seguiu á morte de Herodes o Grande (4 a C). Foi legado de Augusto na campaña do Rin (6-9) e derrotárono nunha emboscada na selva de Teutoburg.

PERSOEIRO

Poeta simbolista romanés. Coñecido como George Bacovia, evolucionou desde o tenebrismo, con Scintei galbene (Chispas amarelas, 1926) ata o realismo, con Stante burgheze (Estancias burguesas, 1946).

GALICIA

Pintora. Coñecida como Emilia Salgueiro, a súa obra evolucionou desde o realismo temático e representivo cara a un expresionismo figurativo baseado en mundos oníricos, con referencias simbolícas e míticas. Nos anos noventa evolucionou cara á abstracción en obras con formas sinuosas que se proxectaban fóra do cadro. Ademais das técnicas tradicionais, experimentou con novos materiais que superan a barreira do pictórico como o ferro, o chumbo ou a madeira

1. Calidade de verosímil.

2. Propiedade de ser aparentemente certa unha hipótese estatística.