"To" (Contén)

Antropónimo procedente do latín avitus ‘relativo ao avó’, ‘que vén dos avós’, derivado de avus ‘avó’. Na Gallaecia do s V houbo dous parentes antipriscilianistas de nome Avito. Un deles foi presbítero de Braga e, no ano 410, peregrinou a Xerusalén dende onde lle escribiu ao bispo de Braga Balconio anunciando que enviaba reliquias de santo Estevo. En Xerusalén leu a Oríxenes e, á súa volta a Gallaecia, predicou o Orixenismo a pesar de ter discutido con san Xerome sobre os erros e perigos desta doutrina. O segundo Avito viaxou a Roma, onde estudiou a Mario Victorino; cando volveu, o seu familiar introduciuno no Orixenismo. No santoral figuran dous Avitos, un bispo e outro presbítero de Clermont (Francia); a festividade do primeiro celébrase o 5 de febreiro e, a do segundo, o 17 de xuño.

Emperador romano de Occidente (455-456). Ao morrer Petronio Máximo (455) foi elixido polos visigodos para dirixir a loita contra os vándalos, que se estableceran no norte de África. Ao non ter éxito a súa procura de axuda no Imperio Romano de Oriente, foi deposto polos visigodos no 456.

Acción de avultar.

Acto e efecto de axardinar.

adecuación.

Anaco de terreo que queda fóra dun valado ao pechar unha herdade, ou referido ao que está a carón desta pero sen delimitar.

Apelido de orixe toponímica. O nome de lugar parece remitir ao latín adiactus, derivado de ad-iacere ‘estar próximo’, polo que designaría as terras que quedan fóra do muro cando se pecha unha propiedade, ou aquelas que están contiguas a esta cando aínda non existen lindes. A miúdo adoita aparecer coa forma castelanizada Ageitos.

Situado na parroquia de Oleiros (Ribeira), popularmente coñécese co nome de Pedra do Mouro. Tense sinalado como a máis estética das antas galegas, chegando a ser comparada por García Bayón co Partenón. Carece de mámoa e ten planta poligonal, formada por sete chantas, todas elas imbricadas, e a tampa. A cámara ten unhas dimensións aproximadas de 3,20 m no eixe N-S e 2,40 m no L-O; así mesmo a súa altura é de 1,90 m. A tampa, sostida por tres chantas, ten forma ovalada e faise máis estreita cara ao S; as súas dimensións son 4,50 x 3,10 m e un grosor máximo de 60 cm. Conserva dúas laxes do corredor soterradas, dispostas ao longo de 1,50 m e orientadas cara ao L. Non se teñen noticias de achados no seu interior, pero si da existencia dun petroglifo que contén representacións de cápidros no seu contorno inmediato. Pola forma e magnitude desta mámoa pertence ao Megalitismo de apoxeo. Foi declarado Ben de Interese Cultural o 11.3.1978.

Institución especializada das Nacións Unidas creada en 1957 que se ocupa de problemas de interese internacional no eido da enerxía nuclear. A súa principal encomenda é promover a investigación da enerxía nuclear e da aplicación de radioisótopos en medicina, agricultura, hidroloxía e na industria. Ten a súa sede en Viena e pertencen a ela 116 estados.

Nome obsoleto do retinol.

elocidade excesiva na linguaxe falada coa omisión de sílabas ou palabras. Pódese distinguir a taquilalia e a logorrea.

elocidade excesiva na escrita, con omisión patolóxica e inconsciente de palabras ou sílabas.

ES-TRAD;mso-fareast-language: axitofasia.

Revista gratuíta aparecida en xaneiro de 1988 e subtitulada “Revista técnico informativa de los municipios gallegos”. Foi editada e dirixida por Xosé R. Pampín Bermúdez e por Mª Teresa Castro Corgo. Tratábase dunha publicación dirixida aos funcionarios municipais con información sobre festas locais, homenaxes, nomeamentos, orzamentos e outros datos. Cada exemplar soía ser monográfico.