"AN" (Contén)

PERSOEIRO

Xornalista e escritor. Comezou en 1952 no semanario Destino, do que foi director (1958-1975). Dirixiu tamén Historia i vida, e especializouse en gastronomía e tauromaquia, sobre as que publicou De toros y toreros (1946), Historia del toreo (1967), Libro de la cocina española (1970), en colaboración con J. Perucho e El libro de la cocina española (1977). A finais da década de 1980 comezou unha prolífica etapa como novelista, que se centrou na recreación de ambientes e personaxes históricos, e da que destacan: Decidnos, quién mató al conde? (Premio Plaza i Janés, 1987), Por ver mi Estrella María (1988), La puerta de oro (Premio Encuentro de Extremadura y América, 1990) e Los espejos paralelos (1991). Recibiu a Creu de Sant Jordi e foi oficial de L’ordre des Arts et des Lettres de Francia.

PERSOEIRO

Compositor e violinista. Discípulo de Carissimi, o Rei Luís XIV nomeouno director do teatro musical. Introduciu o recitativo, simple ou acompañado de instrumentos. Iniciou a forma musical coñecida co nome de obertura á francesa cara a 1660, e foi o creador da gran ópera francesa, con obras como Alceste (1674) e Armida (1686).

PERSOEIRO

Narrador, actor e director. Fundou e dirixiu o semanario Liceo Brigantino (1883-1884). Participou como director de escena na presentación do espectáculo A fonte do xuramento (1882), realizado polo Liceo Brigantino da Coruña sobre un texto de Francisco María de la Iglesia. Publicou Hojas sueltas (1885) e o poema “Queixas” (1899).

1. Cociente, dados un punto dunha superficie e unha dirección determinada, entre a intensidade luminosa emitida nesta dirección por un elemento infinitamente pequeno da superficie ao redor de dito punto e a área deste elemento proxectada ortogonalmente sobre un plano perpendicular á dirección dada. A unidade do SI de luminancia é o nit, aínda que tamén se emprega o stilb, o lambert ou o apostilb. É a magnitude fotométrica correspondente á luminosidade.

2. Magnitude relativa á luminosidade ou brillantez de cada un dos puntos da imaxe. O sinal de luminancia constitúe a única información da imaxe que se transmite nos sistemas en branco e negro, mentres que nos de televisión en cores son transmitidos, ademais, dous sinais de crominancia que corresponden á cor.

PERSOEIRO

Mestre e escritor. Director de Edicións Fervenza e membro do consello de redacción do xornal Tabeirós Terra, pulicou o libro de arte A Estrada Románica (1999), as pezas narrativas As cometas da vida (1999) e O ano das mimosas (2000) e o ensaio Onde o sol facheaba ô amañecer. Vida e obra de Avelina Valladares Núñez (2000), ademais de coordinar Manuel Daniel Varela Buxán. O Patriarca do Teatro Galego e de traducir varias obras de teatro. En poesía, escribiu A Marcial Valladares (2003), con Manuel Fragoso, e Memorias do Cairo. Recibiu o Premio Roberto Blanco Torres (1999) e o Avelina Valladares (2003).

PERSOEIRO

Político e dramaturgo ruso. Membro dos bolxeviques desde 1904, desempeñou o cargo de comisario do pobo para a Educación (1917-1929) e outorgoulles certa liberdade aos artistas escénicos, como Stanislavski, Meyerhold, Vakhtangov ou Tairov. Da súa produción destacan Fausto e a cidade (1919), Oliver Cromwell (1920) e Don Quixote liberado (1921), que foron duramente criticadas polo marxismo máis radical e   o ensaio O teatro e a revolución (1924).

CIDADES

Cidade do sheng de Henan, China, situada na rexión de Centro-Sur (759.752 h [1990]). É un importante centro industrial e posúe a fábrica de tractores máis importante de China. Durante a novena dinastía foi capital do país e centro relixioso.

1. Comida moi abundante.

2. Festa grande e con moito barullo na que se adoita comer e beber moito.

PERSOEIRO

Neurólogo e psicólogo ruso. Membro da Academia de Ciencias Pedagóxicas da antiga URSS, continuou a obra de Vigockij e estudiou as relacións entre o cerebro e as funcións superiores do home, especialmente a linguaxe. Da súa produción destacan O cerebro do home e os seus procesos psíquicos (1963), Fundamento de neuropsicoloxía (1973) e Linguaxe e consciencia (1979).

1. Palabra ou expresión portuguesa que se introduciu noutra lingua.

2. Costume característico dos portugueses.

1. Relativo ou pertencente ao lusitanismo.

2. Partidario do lusitanismo.