"AN" (Contén)

PERSOEIRO

Relixioso beneditino e historiador francés. Foi o fundador da ciencia diplomática moderna (De re diplomatica, 1681) e do ideal do monxe investigador (Traité des études monastiques). Como historiador da orde de san Bieito escribiu Annales Ordinis Sancti Benedicti e Acta Sanctorum Ordinis Sancti Benedicti (1688-1701). Foi liturxista e, ademais, editor de textos antigos.

PERSOEIRO

Político. Foi un activo defensor da independencia de Irlanda, e en 1946 fundou o Republican Party. Foi ministro de Asuntos Exteriores en Irlanda (1948-1951) e desde 1950 ocupou altos cargos internacionais no Consello de Europa, na Organización das Nacións Unidas (ONU) e na UNESCO. Cofundou Amnistía Internacional, organización que presidiu (1961-1974). En 1974 concedéuselle, compartido con Eisaku Sato, o Premio Nobel da Paz.

PERSOEIRO

Compositor. Dirixiu a Royal Academy of Music de Londres e a orquestra do Covent Garden. Compuxo óperas (Don Quixote, 1846), sinfonías, oberturas, oratorios, cantatas e música coral.

PERSOEIRO

Poeta e novelista. De nome Pierre Dumarchais, dedicouse, nun principio, á pintura e ás narracións humorísticas, e ao rematar a Primeira Guerra Mundial, especializouse na novela de aventuras, das que destacan Le chant de l’equipage (1918) e Le quai des brumes (1927). Algunhas das súas obras foron temas de filmes, como La Bandera (1931).

1. Arma ofensiva en forma de porra ou machete, co mango feito de madeira dura e o gume de pedernal, que usaban os indios americanos.

2. Acción ou dito disparatado e sen tino.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Girona, Catalunya, situado na divisoria de augas das concas dos ríos Tordera e Onyar-Ter (4.010 h [2001]). A gandería ten unha importante tradición no municipio, e destaca a produción de madeira e de corcho e a extracción de granito. Posúe industria téxtil, metalúrxica, química, alimentaria e de materiais de construción.

PERSOEIRO

Anacoreta. Coñecido como o Grande, viviu no deserto de Scete onde se encargaba da asistencia espiritual doutros anacoretas. A súa festividade celébrase o 15 de xaneiro.

PERSOEIRO

Bispo de Antioquía. Atribúenselle longas viaxes e peregrinacións a diferentes puntos de Europa. A súa festividade celébrase o 10 de abril.

PERSOEIRO

Crítico literario italiano. Iniciou a súa andaina publicando artigos sobre Baudelaire e outros autores franceses e italianos, recollidos en parte nos volumes Il cortegiano francese (1943) e Studi (1947). Outras obras destacadas son Il paradiso della ragione (1960), La scuola dei sentimenti (1963), Vita, avventure e morte di Don Giovanni (1966), La caduta della luna (1973), sobre Pirandello, L’angelo della notte (1979), sobre Proust e Le rovini de Parigi (1985). En 1990 publicou Elogio della luce, un ensaio sobre literatura e pintura.

PERSOEIRO

Químico. Naturalizado estadounidense, especializouse no campo dos polímeros condutores. É autor de numerosos artigos de investigación e ten concedidas varias patentes. En 2001 foille otorgada a medalla Rutherford e en 2000 recibiu, xunto con Hideki Shirakawa e Alan Heeger, o Premio Nobel de Química polo descubrimento e desenvolvemento dos polímeros condutores.

PERSOEIRO

Escritor. Foi socio fundador e secretario do Instituto Histórico e Geográfico Brasileiro desde 1845. De tendencia romántica, a súa obra A moreninha (1884) é a primeira manifestación destacada da novelística brasileira.

1. Relativo ou pertencente aos macedonianos.

2. Individuo do grupo macedoniano.

3. Grupo de herexes coñecidos tamén como pneumatómacos, que se desenvolveu durante o s IV. Seguidores do patriarca de Constantinopla, Macedonio, negaban a divindade do Espírito Santo e considerábano inferior ao Pai e ao Fillo, cunha natureza similar á dos anxos. Foron condenados polo Concilio de Constantinopla (381).

PERSOEIRO

Escritor romanés. Fundou a revista Literatorul (1880), baixo a influencia das correntes simbolistas francesas, e considerouse o precursor do simbolismo romanés. Escribiu Poezii (1882), unha serie de once Nopti (a partir de 1882), Excelsior (1895), Flori sacre (1912) e Poema rondelurilor (1927).

GALICIA

Folclorista e escritor. Coñecido como Demófilo, dedicouse ao estudo do folclore, e colaborou e fundou diversas publicacións periódicas, como La Revista de Filosofía y Ciencias, La Enciclopedia e Ilustración Española. Da súa produción destacan De la poesía popular gallega (1880), Analogía y semejanza entre algunas adivinanzas gallegas y castellanas (1881) e Analogía entre algunas cántigas gallegas y otras coplas andaluzas, castellanas y catalanas (1885). Ademais, foi o creador da Biblioteca de las tradiciones populares españolas (1882-1886).