"CIA" (Contén)

PERSOEIRO

Trobador. Activo no derradeiro cuarto de s XIII, pertencía á liñaxe dos Soutomaior. Na década de 1280 foi privado do infante Sancho, futuro Sancho IV, e desde 1283 desenvolveu os cargos de abade de Valladolid e de notario do antigo Reino de León. Acadou gran relevancia política na corte de Sancho IV, quen lle concedeu a mitra de Mondoñedo (1286). Nesta corte mantivo relacións cos trobadores Gonçal’Eanes do Vinhal, Johan Vasquiz de Talaveira, Pai Gomez Charinho e Rodrigu’Eanes Redondo. Só se conservan dúas cantigas da súa autoría, unha de amor “A vossa mesura, senhor” e outra de amigo “Diz meu amigo que me serve bem”, recollidas nos cancioneiros B e V.

PERSOEIRO

Trobador portugués, fillo de Garcia Mendiz d’Eixo. Activo no segundo e terceiro cuartos do s XIII. Casou con Leonor Afonso (1273), filla ilexítima de don Denis, e grazas a esta relación conseguiu o título de conde (1276). Consérvase o escarnio persoal “Levarõ-na Codorniz” recollido no Cancioneiro da Bilioteca Nacional de Lisboa.

GALICIA

Antropólogo e etnógrafo. Catedrático de Antropoloxía Social da Universidade de Santiago de Compostela. Das súas obras destacan Bases para unha antropoloxía aplicada na Galicia rural (1979), A Morte (1987), Romeiros do alén (1989, Premio da Crítica 1990), Mulleres de mortos. Cara a unha antropoloxía da muller galega (1991), Espiritados. Ensaios de Etnopsiquiatría galega (1992), en colaboración con E. González Fernández, Crítica da razón galega: entre nós-mesmos e nós-outros (1993). É membro da Sección de Etnografía do Instituto de Estudios Galegos do CSIC, do Padroado do Museo do Pobo Galego, da European Association of Social Anthropology (EASA) e do consello de redacción da revista A Trabe de Ouro.

PERSOEIRO

Sacerdote. Licenciado en Historia da Arte e diplomado en maxisterio, foi arquiveiro e fabriqueiro da catedral de Ourense, responsable do Patrimonio Artístico e director do Museo da Catedral de Ourense, delegado diocesano do Patrimonio da diocese de Ourense e do Camiño de Santiago e fundador e director do Seminario de Estudios Fontán-Sarmiento e do seu Boletín. Tamán foi director do Archivo Diocesano de Astorga e colaborou en Tuy, Museo y Archivo Diocesano, Rutas Cicloturística del Románico, Abrente, Auria, Porta da Aira e en diversos catálogos de exposicións. Foi coautor, entre outros, de El santuario de Nuestra Señora de las Ermitas (1987), A arte galega. Estado da cuestión (1990) e La catedral de Orense (1993). Coordinou e dirixiu El Liceo de Ourense: 1850-2000 (2000). Escribiu La biblioteca capitular de Orense: historia y fondos (1981?), Los otros Caminos de Santiago (1994) e La...

GALICIA

Historiador e arqueólogo. Doutor en Filosofía e Letras (1930). Trala Guerra Civil, e como consecuencia da súa pertenza ás Irmandades da Fala e ao Partido Galeguista, trasladouse a Puerto Rico, onde foi decano da Universidad de Puerto Rico, posto desde o que fomentou a fundación do Coro Universitario, do Museo da Universidade, do Seminario de Estudios de Puerto Rico e dun centro de Escavacións Arqueolóxicas. Membro do Seminario de Estudios Gallegos, participou xunto a F. López Cuevillas no proxecto de catalogación dos castros galegos e escavou, entre outros, os castros de Domaio, Santa Tegra, Taboexa e San Cibrán de Las. Colaborou de forma asidua con distintas publicacións O tesouro de Foxados (1933), La Población de Nueva España en el siglo XVI e El colegio de San Clemente de Pasasantes.

PERSOEIRO

Xornalista. Director da cadea COPE en Galicia. Exerceu como redactor de Antena 3 Radio, xefe de redacción de La Región e redactor xefe do gabinete de comunicación da Xunta de Galicia. Foi un dos fundadores da Asociación de Periodistas de Galicia. Escribiu Aprende que é a empresa sen perderte na economía (1997) e colaborou no volume colectivo De profesión, periodista. Homenaje a Diego Bernal (2002).

PERSOEIRO

Arabista. É autor, entre outras obras, de Historia de la España musulmana (1925), Historia de la literatura hispanoarábiga (1928) e cinco volumes de Estudios histórico-literarios (1942-1948).

PERSOEIRO

Locutor radiofónico. Desenvolveu o seu labor no departamento de relacións públicas da Cadena SER. Foi delegado en Lugo de La Región e colaborador da Televisión Española en Galicia. A partir de 1968 traballou en Radio Popular de Lugo. Publicou os guións de radio El Dios de Roma que lloró por Lugo (1979), Salou, novia del mar (1980) e Medio cento de galegos e Rosalía (1983). Obtivo o Premio Galicia de Xornalismo (1985).

1. 1. Calidade ou conxunto de calidades que fan atractiva ou agradable a unha persoa ou cousa independentemente da súa beleza.

   2. Habilidade natural ou soltura ao facer algo.

2. 1. Capacidade ou calidade que ten alguén ou algo para facer rir, divertir ou sorprender. Na tradición oral recóllese o dito: “Vale máis caer en graza que ser gracioso”.

   2. Aquilo que divirte ou fai rir. Na tradición oral recóllese dito: “A peor graza é caer en desgracia”.

3. 1. Disposición protectora e amigable cara a alguén por parte dunha persoa poderosa.

   2. Beneficio especial concedido polo poder público sen compensación directa, outorgado a favor de persoas físicas, xurídicas ou de institucións.

   3. Facultade das máis altas maxistraturas do Estado, consistente en conceder unha remisión total ou parcial da condena (indulto) ou a anulación da antixuridicidade do feito que motivou a condena (amnistía). De acordo coas leis vixentes en España, non pode aplicarse ao presidente e aos membros do goberno cando incorren en responsabilidade criminal, e os indultos xerais non están autorizados.

   4. ...

PERSOEIRO

Político e sindicalista. Enxeñeiro técnico industrial e diplomado en Relacións Laborais e Empresariais, foi cofundador da UGT-Galicia e primeiro presidente democrático do comité de empresa de Citroën. Foi deputado do grupo Socialista do Congreso pola provincia de Pontevedra desde a I á IV lexislaturas (1979-1993). É patrón das Fundacións Celso Emilio Ferreiro e Luís Tilve.

PERSOEIRO

Escritor. Desde 1619 pertenceu á orde dos xesuítas, estudiou filosofía e teoloxía e foi catedrático de Filosofía na Universidad de Gandía e de Sagrada Escritura na Universidad de Zaragoza. Representante do conceptismo barroco, empregou os pseudónimos de Lorenzo Gracián e García de Marlones. Publicou, entre outras obras, El héroe (1637), El político (1640), Agudeza o Arte de ingenio (1642), El discreto (1646), El oráculo manual y arte de prudencia (1647), El Criticón (1651-1657), novela alegórica costumista que amosa o desengano e escepticismo ante a vida, nun estilo perfeccionista e conciso, típico do conceptismo, e El comulgatorio (1655).

PERSOEIRO

Monxe camalduense e canonista. Compilador do Decreto, está considerado o iniciador do dereito canónico. Aparece mencionado moitas veces como Magister.

PERSOEIRO

Emperador romano (375-383), fillo de Valentiniano I. Compartiu o Imperio de Occidente co seu irmán Valentiniano II, mentres que Oriente era gobernado polo seu tío Valente. Derrotou os alamanos preto de Colmar (378) e posteriormente outorgoulle ao xeneral Teodosio, futuro Emperador Teodosio I, o goberno de Oriente (379). Morreu nas Galias durante a loita contra o usurpador Máximo.