"Adá" (Contén)

1. Relativo ou pertencente aos preadamitas ou ao preadamismo.

2. Defensor ou seguidor do preadamismo.

1. Relativo ou pertencente ás pseudomonadáceas.

2. Bacteria da familia das pseudomonadáceas.

3. Familia de bacterias pseudomonadais que agrupa formas alongadas, rectas, raramente cocoides, móbiles por flaxelos polares, de crecemento moi rápido. Son oxidativas e teñen unha distribución moi ampla. Algunhas son cromoxénicas. Os xéneros máis importantes son Pseudomonas (como P. aeruginosa), Phythomonas e Xanthomonas, que son saprófitos dos vexetais, Protaminobacter e Mycoplana, entre outros moitos.

1. Relativo ou pertencente ás pseudomonadais.

2. Bacteria da orde das pseudomonadais.

3. Orde de bacterias que agrupa formas unicelulares illadas, nunca tricomas, ríxidas, bacilares, case nunca cocoides, Gram-negativas e móbiles por flaxelos polares.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Badajoz, Extremadura, situado no val do Guadiana, ao L da capital provincial (5.522 h [2001]). A economía é agrícola e gandeira.

PERSOEIRO

Matemático e enxeñeiro. Doutor en Matemáticas (1921) e enxeñeiro industrial (1931), foi catedrático do Instituto San Isidro de Madrid desde 1926, catedrático de Extensión de Cálculo da Escuela de Ingeniería Industrial desde 1946 e encargado da cátedra de Metodoloxía e Didáctica da facultade de Ciencias da Universidad Central de Madrid. Realizou numerosos traballos sobre a didáctica das matemáticas e iniciou o método heurístico. Pertenceu á Real Academia de Ciencias Exactas, Físicas y Naturales.

PERSOEIRO

Arquitecto, historiador da arte e político. Estudou arquitectura e ciencias exactas en Barcelona e doutorouse en Madrid en 1888. Establecido en Barcelona, dirixiu a construción da casa Martí (1985) e realizou a Casa Amatller (1900) e a casa Terrades (1905), e os proxectos da Exposición Internacional de 1915. Proxectou o enlace da Via Laietana co sector da capela de Santa Àgata (1914) e o arranxo da praza de Catalunya (1923). Cofundador da Lliga Regionalista (1901) e rexedor do Ajuntament de Barcelona (1902-1905), axudou a E. Prat de la Riba i Sarrà na súa tarefa cultural e foi presidente do Institut d’Èstudis Catalans. Foi designado segundo presidente (1917) e presidente (1919-1923) da Mancomunitat de Catalunya. A Guerra Civil Española obrigouno a fuxir e estableceuse en Francia. Bo coñecedor da arte medieval catalá, escribiu L’arquitectura romànica a Catalunya (1909-1918, con A. de Falguera e J. Goday) e La geografia i els orígens del primer art romànic (1930).

1. Golpe dado cun puñal.

2. Ferida feita cun puñal.

3. Desgusto, pena ou traizón que se causa a alguén.

PUNTA

Punta da costa atlántica, situada entre a praia de Beo e a punta Guixón, na parroquia de Vilanova de Santiso (Malpica de Bergantiños).

1. 1. Cada unha das pasadas que se dá coa agulla enfiada, ou outro instrumento semellante, ao coser.

   2. Cantidade de fío que vai entre os dous buratos feitos coa agulla cando se cose.

   3. Cada un dos buratos feitos cunha agulla cando se cose.

2. punto.

PUNTA

Punta da costa cantábrica situada entre as puntas de Campanario e Castro, na parroquia de Cervo, no concello homónimo.